Η πρόσφατη ανάδειξη του Κυριάκου Πιερρακάκη στην Προεδρία του Eurogroup συνιστά μια κορυφαία στιγμή για την Ελλάδα και επιβεβαιώνει την οικονομική της ανάκαμψη.
Ο Υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών είναι ο πρώτος Έλληνας που καταλαμβάνει αυτό το ιδιαίτερα σημαντικό αξίωμα εντός της ζώνης του ευρώ, σε μια περίοδο που χαρακτηρίζεται από πολλαπλές ευρωπαϊκές και διεθνείς προκλήσεις.
Του Βασίλη Καραπέτσα
Ωστόσο, κάνοντας μια mini, «ποιοτική», «θεματική» (όπως την ονομάζουν οι ακαδημαϊκοί) ανάλυση των σχολίων κάτω από τα posts των ΜΜΕ που αναφέρουν την είδηση, βλέπουμε ότι ο διχασμός των χρηστών των social media απέναντι στην εθνική επιτυχία δυστυχώς συνεχίζεται.
Αποτελεί ένδειξη απίστευτης μικροψυχίας το γεγονός ότι, ως κοινωνία, είμαστε τόσο διχασμένοι και τοξικοί που αδυνατούμε να εκφράσουμε θετικό σχολιασμό όταν ένας Έλληνας αναλαμβάνει ένα τόσο υψηλό αξίωμα – μια επιτυχία που τιμά συνολικά τη χώρα.
Αυτή η αρνητική διάθεση διοχετεύεται με ιδιαίτερη σφοδρότητα μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Το ψηφιακό αυτό περιβάλλον, λόγω της ευκολίας έκφρασης και της σχετικής ανωνυμίας, δρα ως ενισχυτής κάθε αρνητικού σχολίου και μηδενισμού.
Η εκδήλωση της τοξικότητας, αντί να οδηγήσει σε συλλογική αναγνώριση, εκφράζεται με συγκεκριμένους τρόπους: παρατηρείται μείωση του προσώπου και των ικανοτήτων του Πιερρακάκη, υποβάθμιση της αξίας του ίδιου του θεσμού του Eurogroup, και εμμονή στην κομματική αντιπαράθεση, επισκιάζοντας έτσι την εθνική διάσταση του επιτεύγματος.
Συγκεκριμένα, ο διχασμός και η τοξικότητα που παρατηρούνται στα social media, στην περίπτωση της εκλογής Πιερρακάκη, εκδηλώνονται με την αμφισβήτηση της προσωπικής του αξίας ή της ικανότητάς του να ανταποκριθεί, συχνά με εμπάθεια, ενώ παράλληλα παρουσιάζεται ο θεσμός του Eurogroup ως άνευ ουσίας ή ως ένα δευτερεύον αξίωμα, μόνο και μόνο για να μειωθεί η σημασία της ελληνικής επιτυχίας.
Επιπλέον, η επιτυχία αντιμετωπίζεται αποκλειστικά υπό το πρίσμα του αντίπαλου κόμματος («είναι της ΝΔ, άρα είναι κακό») αντί ως εθνικό επίτευγμα που ενισχύει τη θέση της χώρας συνολικά.
Τέλος, σε ορισμένα σχόλια εντοπίζεται η τάση για συνωμοσιολογία («η θέση δόθηκε για ανταλλάγματα», «είναι στημένο»), η οποία αντικαθιστά την ανάλυση των πραγματικών διπλωματικών και μεταρρυθμιστικών προσπαθειών που οδήγησαν στην εκλογή.
Φαίνεται πως είμαστε ο μόνος λαός που «απολαμβάνει» να υποσκάπτει όποιον ξεχωρίζει και φτάνει σε θέσεις που ξεπερνούν τη συλλογική μας φαντασία.
Τα social media δίνουν βήμα σε αυτή την καταστροφική κουλτούρα ζήλιας και μηδενισμού. Ο κίνδυνος είναι ότι μια τέτοια συμπεριφορά αποδυναμώνει την εθνική αυτοπεποίθηση και υπονομεύει τις συλλογικές νίκες.
Η επιτυχία οποιουδήποτε Έλληνα σε ένα διεθνές φόρουμ δεν είναι υπόθεση ενός κόμματος, αλλά επιτυχία της Ελλάδας. Είναι κρίμα για τον τόπο αν δεν καταφέρουμε να χαιρόμαστε ενωμένοι για τις κοινές μας κατακτήσεις.
Και δυστυχώς, για, άλλη μια φορά, στην Ελλάδα «ψάχνουμε» τα αυτονόητα.
