Όλοι γνωρίζουμε ότι μεγάλο μέρος της ζωής μας αφιερώνεται στον εργασιακό χώρο. Αρκετοί άνθρωποι νιώθουν σαν να έχουν μια δεύτερη οικογένεια τους συναδέλφους και πολλοί βρίσκουν διέξοδο με το να εργάζονται πολλές ώρες. Όμως παρατηρείται τελευταία όλο και περισσότεροι να δυσκολεύονται να συνεργαστούν και γίνεται ένας βραχνάς ο τομέας αυτός στην ημέρα τους. Παίρνει περισσότερο χώρο στις συνεδρίες το θέμα εργασία, σε σχέση με παλαιότερα που υπερισχύε η οικογένεια και οι συντροφικές σχέσεις.
Της Μίκας Πανάγου*
Διανύουμε μια εποχή που η ψυχική υγεία των ανθρώπων βρίσκεται σε προτεραιότητα καθώς επηρεάζει την λειτουργικότητα τους και μετά την εποχή covid αρκετοί συνειδητοποίησαν την ανάγκη να δουλέψουν με τον εαυτό τους ώστε να βελτιωθούν και στη συνέχεια να μπορέσουν να συν υπάρχουν καλύτερα με τους γύρω τους. Έφυγε το ταμπού πάω σε ειδικό και άρα κάτι έχω και έγινε μια ανάγκη σημαντική. Επίσης το άγχος έγινε φίλος ‘ κολλητός’ για πολλούς χωρίς να υπάρχει ηλικιακό όριο με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται να το διαχειριστούν παιδιά, έφηβοι, ενήλικες. Όμως υπάρχει και μια μερίδα ανθρώπων που ίσως δεν έχει αντιληφθεί την ανάγκη αυτή ή νιώθει καλά με τον τρόπο που λειτουργεί. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την δυσκολία συνύπαρξης και ομαλής συνεργασίας στον εργασιακό περιβάλλον.
Καλούμαστε να διαχειριστούμε άτομα που μπορεί να μας ξυπνάνε δικές μας δυσκολίες, φοβόμαστε να μιλήσουμε γιατί πιστεύουμε ότι θα συγκρουστούμε, μπαίνουμε σε ρόλους ‘ψυχολόγου’ γιατί έχουμε την πεποίθηση ότι θα σώσουμε τον κόσμο όλο και θα τον αλλάξουμε. Αυτό μπορεί να αποβεί μοιραίο για εμάς καθώς εξαντλούμαι πολύ ενέργεια, χάνουμε την διάθεση μας για την δουλειά, πιστεύουμε ότι έχουμε βάλει όρια ενώ στην πραγματικότητα συχνά βιώνουμε παραβίαση. Όσο επιμένουμε να αναγνωρίσουμε το πρόβλημα τόσο χάνουμε τον εαυτό μας, αποκτάμε νεύρα, δεν αποδίδουμε και συχνά θεωρούμε εμάς τους ίδιους υπαίτιους.
Γνωρίζουμε οι περισσότεροι ότι τα τελευταία χρόνια οι ώρες που εργαζόμαστε μπορεί να ξεπερνάνε κάθε άλλη απασχόληση μας αλλά δυσκολευόμαστε να αναγνωρίσουμε τα πραγματικά αιτία της κόπωσης και του άγχους μας. Σε πολλές περιπτώσεις ακόμα και οι ίδιοι οι εργοδότες προκαλούν πίεση και λόγω κακού συντονισμού των ομάδων τους δημιουργούν άθελα τους μια ομάδα που απλώς ψάχνει ένα «μαύρο πρόβατο» ώστε να του ρίξουμε όλη την ευθύνη. Φοβόμαστε να πούμε την γνώμη μας ή να προτείνουμε κάτι για την βελτίωση των συνθηκών καθώς κυριαρχεί η ιεραρχία των θέσεων. Έτσι όλοι επιστρέφουν στα σπίτια τους εξαντλημένοι ψυχολογικά κυρίως και αρνούνται κάθε άλλη ενασχόληση στον ελεύθερο τους χρόνο. Απομονώνονται από τον κοινωνικό τους περίγυρο γιατί παλεύουν μόνοι. Θέλουν να κάνουν αλλαγές αλλά δεν θέλουν και να ρισκάρουν. Πνίγονται αλλά δεν πιάνουν το σωσίβιο. Υπάρχει μια οικογενειακή, κοινωνική, εργασιακή αποξένωση στις κοινωνίες.
Το μόνος βολεύει και εξυπηρετεί, η συνεργασία φαντάζει βουνό και ο κάθε μαέστρος αποσυντονίζει την ορχήστρα του αλλά στα αυτιά του ακούγεται μια καλή μελωδία. Τρέχουμε να προλάβουμε, μας κυνηγάνε να μας φτάσουν και τελικά κανείς δεν φτάνει στο τέρμα. Ο κόπος γίνεται κούραση και το άγχος εξάντληση. Το κουβάρι μας από κάπου, κάποιον, κάτι θα πρέπει να ξεκινήσει να ξετυλίγεται…
* Η Μίκα Πανάγου είναι κοινωνική λειτουργός με εκπαίδευση στη συστημική οικογενειακή θεραπεία – Facebook – Instagram
