today-is-a-good-day
27.8 C
Athens

Αμερική: Δημοκρατία εναντίον συστημικής καλπονοθείας – Γράφει ο Δημήτρης Απόκης

Συχνά πυκνά ακούμε τη σοφή ρήση, “αυτά τα λύνει η ζωή”. Στον πολιτικό στίβο, η αντίστοιχη ρήση είναι, “αυτά τα λύνει η Δημοκρατία”. Και επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά, με τη χθεσινή 9 εναντίον 0, απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου των Ηνωμένων Πολιτειών, να ανατρέψει την απόφαση του Πολιτειακού Δικαστηρίου του Κολοράντο, που απαγόρευε στον πρώην Αμερικανό Πρόεδρο και όπως όλα δείχνουν βέβαιο υποψήφιο των Ρεπουμπλικάνων στις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου, Ντόναλντ Τραμπ, να συμμετέχει στην εκλογική διαδικασία.

Του Δημήτρη Γ. Απόκη*

Χωρίς ατζέντα και με καλπονοθεία δεν κερδίζεις εκλογές και δυστυχώς αυτό προσπαθούν να κάνουν οι Δημοκρατικοί και οι υποστηρικτές τους στις τάξεις της πολιτικής ελίτ και των συστημικών μέσω μαζικής ενημέρωσης. Η πικρή αλήθεια είναι ότι ο Ντόναλντ Τραμπ, έχει σαφή πολιτική ατζέντα που αγγίζει την μεγάλη μάζα των Αμερικανών πολιτών, σε αντίθεση με τους αντιπάλους του και των νυν Αμερικανό Πρόεδρο, Τζο Μπάιντεν, που το μόνο που έχει είναι μια ρητορική τρομοκρατίας για το πόσο επικίνδυνος είναι ο Τραμπ.

Το πολιτικό σκηνικό στην Αμερική…

Πλέον η δημοτικότητα του κ. Μπάιντεν, μειώνεται με γεωμετρικό και όχι αριθμητικό ρυθμό. Οι διανοητικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει είναι πολύπλευρες.

Το βάδισμά του είναι ασταθές. Η καθημερινή χρήση των σκαλοπατιών διακινδυνεύει την πιθανότητα κατάρρευσης του ίδιου και της προεδρίας του. Ακόμα και όταν στις ομιλίες του κολλάει στο teleprompter, προφέρει λάθος λέξεις και κατακρεουργεί τη σύνταξη, με αποτέλεσμα να γίνεται τόσο ακατανόητος στο βάθρο όσο και ασταθής στο βηματισμό του. Το επιτελείο του Λευκού Οίκου, αφήνει κενά στα γραπτά κείμενα γιατί δεν μπορεί να βγάλει άκρη τι είπε.

Είναι σχεδόν βέβαιο, ότι την άνοιξη και στις αρχές του καλοκαιριού, θα πρέπει να κάνει εκστρατεία ως κανονικός προεδρικός υποψήφιος, και αυτή τη φορά, δεν υπάρχει κανένα πρόσχημα της επιδημίας COVID για να δικαιολογήσει την απουσία του.

Το 2020 στις προεδρικές εκλογές οι Αμερικανοί, ψήφισαν για μια επιστροφή στην ομαλότητα, και αυτό που έφερε η προοδευτική αριστερά της Αμερικής, κατέστρεψε τα νότια σύνορα, έφερε επέλαση του Woke Culture, αύξησε ραγδαία την εγκληματικότητα, διέλυσε την παγιωμένη διεθνώς αποτροπή της Αμερικής, και τύπωσε χρήμα για να προκαλέσει υπερπληθωρισμό.

Την ίδια στιγμή, παγιώνεται όλο και πιο πολύ η πεποίθηση, ότι η οικογένεια Μπάιντεν, είναι συμβιβασμένη και διεφθαρμένη και ότι ο Τζο Μπάιντεν, ήταν αρκετά πρόθυμος να βοηθήσει οποιονδήποτε, ακόμα και ξένα συμφέροντα αν πλούτιζαν την οικογένειά του.

Καμία από τις πολιτικές Μπάιντεν δεν είναι δημοφιλής. Οι πολιτικές του για τα σύνορα, την οικονομία, την ενέργεια, την εξωτερική πολιτική και την εγκληματικότητα βρίσκονται κάτω από το 50%. Και αυτό το τρίπτυχο της ψυχικής επιδείνωσης του Μπάιντεν, της οικογενειακής διαφθοράς και των αποτυχημένων προεδρικών επιδόσεων το θα επιδεινωθεί.

Στη συνέχεια, υπάρχει το ζήτημα της Αντιπροέδρου,  Κάμαλα Χάρις. Είναι τόσο αντιδημοφιλής όσο ο Μπάιντεν και συχνά τόσο ακατανόητη, αλλά χωρίς τη δικαιολογία της ηλικίας ή της πνευματικής απώλειας.

Μέχρι τον Αύγουστο, οι Δημοκρατικοί δωρητές και πολιτικοί μπορεί κάλλιστα να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι ο μόνος τρόπος για να απαλλαγεί το κόμμα και από τους δύο είναι να απελευθερωθούν οι σύνεδροι του Μπάιντεν, να ανοίξει το συνέδριο και να αφήσουν τους υποψηφίους να αγωνιστούν για τους πλέον, ελεύθερους αντιπροσώπους.

Ιστορικά προηγούμενα…

Το πρόβλημα με αυτό το σενάριο, φυσικά, είναι ότι τέτοιες λύσεις στο παρά πέντε των εκλογών, δεν λειτουργούν πολύ καλά. Το 1976, ο Ρόναλντ Ρέιγκαν, αφού έχασε μια σειρά από πρόωρες προκριματικές εκλογές και κηρύχθηκε σχεδόν αδρανής, ξαφνικά έπιασε φωτιά και μπήκε στο συνέδριο των Ρεπουμπλικάνων τον Αύγουστο του 1976 στο Κάνσας Σίτι σε απόσταση βολής από τον εν ενεργεία Πρόεδρο, Τζέραλντ Φορντ. Ο πρόεδρος Φορντ, δεν είχε εκλεγεί ποτέ ούτε πρόεδρος ούτε αντιπρόεδρος.

Στο τέλος, σε ένα από τα πιο σκληρά στην ιστορία συνέδρια των Ρεπουμπλικάνων, ένας τραυματισμένος Φορντ κέρδισε το χρίσμα μόνο με 117 ψήφους από περίπου 2.257 ψηφοφόρους. Κατά μία έννοια, ο Φορντ δεν ανέκαμψε ποτέ και έχασε τις εκλογές από τον Τζίμι Κάρτερ.

Περίπου δύο εβδομάδες μετά το συνέδριο των Δημοκρατικών το 1972, ο απελπισμένος, Τζορτζ ΜακΓκόβερν και η ιεραρχία των Δημοκρατικών απομάκρυναν τον υποψήφιο αντιπρόεδρο γερουσιαστή, Τόμας Ίγκλετον, από το ψηφοδέλτιο λόγω αποκαλύψεων για θεραπείες ηλεκτροσόκ με στόχο την καταπολέμηση κατάθλιψης. Μετά από μάταιες προσπάθειες, οι Δημοκρατικοί κατέληξαν στον Σάρτζεντ Σράιβερ, ο οποίος δεν είχε θέσει ποτέ υποψηφιότητα. Ο ΜακΓκόβερν θα έχανε ούτως ή άλλως από τον Πρόεδρο Νίξον.

Εν ολίγοις, οι Δημοκρατικοί μπορούν – και ίσως χρειαστεί – να αντικαταστήσουν τον Τζο Μπάιντεν και μπορούν να διασφαλίσουν ότι η Κάμαλα Χάρις δεν θα είναι η υποψήφια, αλλά τα μέσα για να γίνει αυτό θα είναι χαοτικά και θα τραυματίσουν τον νικητή ενόψει των προεδρικών εκλογών.

Το μονοπάτι νίκης για τον Τραμπ…

Ο Ντόναλντ Τραμπ αντιμετωπίζει τρεις προκλήσεις. Πρέπει είτε να νικήσει είτε να αναβάλει τις δίκες της προεκλογικής περιόδου. Τη μια το κατάφερε με τη χθεσινή απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου. Πρέπει, να βρει ίσως 800 έως 1 δισεκατομμύριο δολάρια για να πληρώσει τα γιγαντιαία νομικά έξοδα και τους τόκους, χωρίς να απενεργοποιήσει δωρητές και υποστηρικτές και πρέπει να αποφύγει τη χρήση της Εθνικής Επιτροπής των Ρεπουμπλικάνων και διαφόρων κονδυλίων της εκστρατείας για την προσωπική του υπεράσπιση.

Ένα άλλο εμπόδιο είναι ότι θα πρέπει να ξεπεράσει, το έξυπνο, αλλά καλπονοθευτικό σύστημα που έστησαν το 2020 οι Δημοκρατικοί, με την επιστολική ψήφο. Ένα σύστημα που σχεδιάστηκε όχι τόσο ως εφάπαξ για να νικήσει τον Τραμπ, όσο για να δημιουργήσει ένα μόνιμο σύστημα με το οποίο ένας υποψήφιος τύπου Τραμπ δεν θα μπορούσε ποτέ να κερδίσει προεδρικές εκλογές, τόσο το 2020 όσο και μετά.

Δεδομένων των αλλαγών στους πολιτειακούς εκλογικούς νόμους του 2020 που είδαν το 60-70% των ψηφοδελτίων σε πολλές πολιτείες να μην ρίχνονται την ημέρα των εκλογών, ενώ το ποσοστό απόρριψης των ελαττωματικών ψηφοδελτίων αντίθετα βυθίστηκε παρά μια τέτοια εισροή, ο Τραμπ θα πρέπει να κερδίσει με 3-4 μονάδες. Διαφορετικά, θα δούμε και πάλι την τηλεοπτική μαγεία να προηγείται με διαφορά αργά το βράδυ και τα ξημερώματα η διαφορά να εξανεμίζεται μυστηριωδώς στην οθόνη, καθώς καταμετρούνται οι σάκοι της επιστολικής ψήφου.

Για να επιτευχθεί πλειοψηφία 51% και πλέον στη λαϊκή ψήφο, κανένας Ρεπουμπλικάνος δεν έχει επιτύχει τέτοιο εθνικό εκλογικό ποσοστό εδώ και 36 χρόνια, από τότε που ο Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος νίκησε τον Μάικ Δουκάκη το 1988, ο Τραμπ θα πρέπει να κερδίσει, ή να ξανακερδίσει, περισσότερους ανεξάρτητους, αποστάτες Δημοκρατικούς και RINO Never-Trumpers.

Μπορεί να το κάνει αυτό μόνο με δύο τρόπους. Πρώτον, πρέπει να σφυρηλατήσει τις καταστροφικές επιδόσεις του Τζο Μπάιντεν στα σύνορα, την ενέργεια, την πολιτική για τα φύλα, την εξωτερική πολιτική, την οικονομία και τα κοινωνικά ζητήματα που τρομάζουν τους μετριοπαθείς, ειδικά όταν γίνεται σύγκριση με τα επιτεύγματα του 2017-2020.

Δεύτερον, ο Τραμπ πρέπει να εφαρμόσει μια ρητορική, όπως αυτή, μετά τη νίκη του στις προκριματικές εκλογές της Αϊόβα ή την πρόσφατη εκδήλωση στο Fox Townhall με τη Λόρα Ίνγκραμ του Fox News. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να επιτίθεται με υποτιμητικά σχόλια, εναντίον της Νίκι Χέιλι.

Η Χέιλι καταρρέει από μόνη της. χωρίς καμία ανάγκη για ώθηση του Τραμπ. Η μεγαλοψυχία, είναι η καλύτερη στρατηγική για τον Τραμπ, έτσι ώστε να ενώσει το κόμμα. Ο Τραμπ έχει εδραιώσει τη βάση του. Θα αυξήσει το ποσοστό των μειονοτικών ψηφοφόρων που έχουν πληγεί περισσότερο από την αριστερή ατζέντα του Μπάιντεν. Αλλά για να εξασφαλίσει τη νίκη και ένα Ρεπουμπλικανικό Κογκρέσο, δεν μπορεί να δώσει στους ταλαντευόμενους ψηφοφόρους έναν λόγο να μην ψηφίσουν πολιτικές και πρωτοβουλίες που προτιμούν συντριπτικά έναντι εκείνων του πλέον ακραίου αριστερού Δημοκρατικού Κόμματος.

Πολύ απλά, μετά τις σημερινές προκριματικές εκλογές της  Σούπερ Τρίτης, όταν η Χέιλι είτε θα εγκαταλείψει την κούρσα είτε θα εξαφανιστεί, ο Τραμπ πρέπει να της τηλεφωνήσει, να της υπενθυμίσει ευγενικά την υπόσχεσή της να υποστηρίξει την υποψήφιο του κόμματος και να την καλωσορίσει πίσω στο μαντρί. Εάν είναι σοφή, πιθανότατα θα συμφωνήσει για να έχει μέλλον, εάν διαφωνήσει, θα τελειώσει πολιτικά.

Ο Τραμπ έχει επιτύχει τη μεγαλύτερη πολιτική επιστροφή από τότε που ο Ρίτσαρντ Νίξον αναδύθηκε από τις στάχτες της ήττας το 1962 για να κερδίσει το χρίσμα και την προεδρία το 1968. Η αναγέννηση του Τραμπ που μοιάζει με Φοίνιξ και από τον Ιανουάριο του 2021, μέχρι σήμερα, επιτεύχθηκε από την αποτυχία του Μπάιντεν, τη φυσική ενσυναίσθηση που προκύπτει από την οπλοποίηση του νόμου από κομματικούς ή διεφθαρμένους εισαγγελείς εναντίον του και τη μεγαλύτερη επιτυχία του Τραμπ να δώσει στους ανεξάρτητους λιγότερους λόγους να ψηφίσουν εναντίον του. Αν μπορεί να επαινέσει αυτούς που νικά, να καλέσει για ενότητα και να κάνει εκστρατεία σε 50 πολιτείες σε μη ρεπουμπλικανικά προπύργια, τότε μπορεί να κερδίσει, ακόμη και κόντρα στο μίσος της αριστεράς, τη διαφθορά των μέσων ενημέρωσης, την οπλοποίηση της γραφειοκρατίας και τη διάβρωση της εμπιστοσύνης στον τρόπο που γίνονται οι εκλογές.

Μόνο έτσι η δημοκρατία θα κερδίσει την καλπονοθεία.

* Ο Δημήτρης Γ. Απόκης, είναι Διεθνολόγος, με ειδίκευση στην Αμερικανική Εξωτερική Πολιτική, Γεωπολιτική και Διεθνή Οικονομία. Απόφοιτος των, πανεπιστημίων The American University, School of International Service, και The Johns Hopkins University, The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies της Ουάσιγκτον. Είναι μέλος του The International Institute for Strategic Studies, του Λονδίνου. Ως Δημοσιογράφος, υπήρξε επί σειρά ετών διαπιστευμένος ανταποκριτής στο Λευκό Οίκο, στο Στέητ Ντιπάρτμεντ και στο Αμερικανικό Πεντάγωνο.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ