Γράφει ο Γεώργιος Ιακ. Γεωργάνας
Το έτος είναι το 1993. Ήδη δυο χρόνια και βάλε μετά την πρώτη μείζονα αναταραχή για το όνομα της Μακεδονίας, είχα θέσει το θέμα της στάσης της Ελλάδας για το ζήτημα σε χαλαρή συνομιλία με ισχυρό μέλος του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης Μητσοτάκη-Μάνου, ο οποίος αργότερα, επί Κωστα Καραμανλη, έγινε και υπουργός (με μεγάλη εξουσία, αλλά αποτυχημένος). Ακόμα θυμάμαι το σοκ μου όταν τον άκουσα να λέει, εννοώντας την γειτονική μας χώρα : «Ά, για τὴ Μακεδονία μιλάς ;». Όπως μάθαμε στα 25 χρόνια που ακολούθησαν, η περίπτωσή του δεν ήταν μεμονωμένη.
Οι πολιτικοί, αλλά, πολύ κρισιμώτερα, και οι πνευματικοί μας ηγέτες, στην συντριπτική πλειοψηφία τους, πιστεύουν ότι ο μέσος Έλληνας κατέχεται από αδικαιολόγητο φόβο, στο ζήτημα της γειτονικής χώρας και της απειλής εξ αυτής για την Ελλάδα.
Οι ίδιοι είναι τάχα ατρόμητοι και απελευθερωμένοι …
Τόσο απελευθερωμένοι που δεν τολμούν να πουν την χώρα με το όνομα που πιστεύουν. Και καλά οι πολιτικοί που είναι «πολιτικώς ορθοί» για τα ψηφαλάκια. Οι καθηγητές Ιστορίας, Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων τί ζόρι τραβούν ; Ας ποῦν τους γείτονες «Μακεδονία» να ανακουφιστούν !
Δεν έχω να συνεισφέρω τίποτε στήν συζήτηση αυτή, εκτός από το να παρατηρήσω ότι τέτοια ομοφωνία στους κόλπους της ιθύνουσας και δημοσιολογούσας τάξης στην Ελλάδα δεν έχει προηγούμενο για θέμα πολιτικό. Και οι διαμαρτυρίες από τους διαφωνούντες δεν βλέπω να φιλοξενούνται πολύ πρόθυμα, ούτε στόν συστημικό τύπο, ούτε στα δήθεν πιο μοντέρνα κοινωνικά δίκτυα. Αφήνω τὸ βρισίδι που τρώνε οι διαφωνούντες.
Αυτά απλώς τα σημειώνω ως αξιοπερίεργα. Θέλω, όμως, να εστιάσω σε άλλο ερώτημα : Έστω ότι η θέση αυτών των παντογνωστών είναι βλαπτική για την Ελλάδα. Είναι, τουλάχιστον ωφέλιμη για την Ευρώπη ;
Μήπως, έστω και θυσιάζοντας τα δικά της συμφέροντα και με τίμημα τις δικές της ανησυχίες, η Ελλάδα διευκολύνει τούς εταίρους και συμμάχους της ; Η απάντησή μου είναι «όχι». Παραχωρώντας το όνομα της Μακεδονίας, η Ελλάδα βλάπτει την Ευρώπη.
Την Ευρώπη βλάπτουν και οι Ευρωπαίοι ηγέτες που σπρώχνουν με αφόρητες διπλωματικές πιέσεις, μπορεί και απειλές, την Ελλάδα στο σφάλμα αυτό, οι κυρίες Μέρκελ και Μογκερίνι και ο κύριος Γιουνκέρ.
Εξηγούμαι :
Είναι η Ευρώπη ευχαριστημένη από την επίδοσή της και την εικόνα της σε χώρες του πρώην Ανατολικού μπλοκ ; Καλοδέχθηκε την Ουγγαρία, την Πολωνία, την Τσεχία, ακόμα και την ουδέτερη Αυστρία. Πόση ευγνωμοσύνη, αλληλεγγύη και συνεργασιμότητα έλαβε σε αντάλλαγμα ;
Εκείνο που βλέπουμε είναι ότι οι λαοί στις χώρες αυτές ανέδειξαν πεισματικά αντι-ευρωπαϊκές, εθνικιστικές, σωβινιστικές κυβερνήσεις, κυβερνήσεις που αμφισβητούν ακόμα και ιερές και απαράβατες αρχές του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος όπως την ελευθερία της έκφρασης. Χρειάζεται η Ευρώπη μιάν ακόμη τέτοια χώρα στο εσωτερικό της ; Ο κύριος Ζάεφ είναι, πιθανώς, ειλικρινά φιλειρηνικός και ευρωπαϊστής.
Αλλά ο λαός του, στην πλειοψηφία του, δεν είναι. Ο «μακεδονισμός», επιθετική ιδεολογία σαν τον φασισμό και τον ναζισμό, θέλει πολλά χρόνια για να ξεριζωθεί. Αν ξεριζωθεί. Τί θα γίνει μεθαύριο, αν οι διάδοχοι του κυρίου Ζάεφ, στριμωγμένοι πολιτικά, ανοίξουν πάλι θέμα καταπιεζομένων Μακεδόνων στην Ελλάδα ; Καταπιεζομένων Μακεδόνων που ποθούν να ενταχθούν στο και τάχα πολυφυλετικό μωσαϊκό που κυβερνάται αρμονικά, όπως ισχυρίζονται οι κυβερνώντες, από τα Σκόπια ; Τί θα κάνει η Ευρώπη αν οι διάδοχοι του κυρίου Ζάεφ κλείσουν τα σύνορα με την Ελλάδα σε μετανάστες ;
Μήπως, δεχόμενοι την γειτονικὴ χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ, την απομακρύνουμε από κακές παρέες, όπως η Ρωσσία του Πούτιν ή η Τουρκία του Ερντογάν ; Μα και μόνο που θέτει κανείς το ερώτημα έχει και την απάντηση. Ούτε το ΝΑΤΟ χρειάζεται στους κόλπους του χώρες και λαούς που δεν συμμερίζονται τις αξίες του, όπως για παράδειγμα, την σημερινή Τουρκία ή την σημερινή Ουγγαρία. Τυχαία είναι ο Ορμπάν πρώτος φίλος με τον Πούτιν ; Οι συνεταιρισμοί με αυταρχικούς κυβερνήτες, όμως, αποδυναμώνουν την συμμαχία, δεν την δυναμώνουν.
Και έρχομαι στο σημαντικώτερο : Πρέπει η Ευρώπη να συμβιβάζεται στο ζήτημα των αξιών της για χάρη πρόσκαιρου νομιζομένου οφέλους ; Όλοι οι συνήγοροι των Σκοπίων μάς προτρέπουν να σπεύσουμε να παραδεχθούμε επίσημα την ήττα μας ως Έλληνες μήπως και χαθεί η καταπληκτική συγκυρία. Όμως, η ενωμένη Ευρώπη υπάρχει ακριβώς για να έχουν οι Ευρωπαϊκοί λαοί ένα στήριγμα πιο μόνιμο, έναν οργανισμό που κοιτά βαθύτερα στο μέλλον από τις αμέσως επόμενες εκλογές. Και, συγχρόνως, έναν οργανισμό που δεν πετά στα σκουπίδια την ιστορία και την γεωγραφία των Ευρωπαϊκών λαών χάριν προσωρινού βολέματος. Ένα οργανισμό που διαθέτει μέχρι και είκοσι χρόνια στα διαβούλιά του για να εξακριβώσει την πραγματική προέλευση της ονομασίας ενός κρασιού. Τυχόν επιβράβευση του μεγαλοϊδεατισμού των Σκοπίων από την Ευρώπη θα βλάψει πρώτα απ’ όλα τον γειτονικό μας λαό, που θα συνεχίσει να ζη μέσα σ’ ένα ψέμμα. Ένα ψέμμα που μπορεί, ποιός ξέρει ; νὰ γίνει και φονικό. Και ακόμα, θα βλάψει την Ευρώπη που θα διακινδυνεύσει κι αυτή να ακυρώσει μόνη της τον κύριο λόγο για τον οποίον ιδρύθηκε. Διότι η ειρήνη δεν έχει ποτέ ευδοκιμήσει με ψέμματα. Ας θυμηθούμε τους Τσάμπερλαιν και Νταλαντιέ στο Μόναχο …
Ο συγγράψας το κείμενο προσελήφθη, μετά από δημόσιο ανοικτό διεθνή γραπτό και προφορικό διαγωνισμό, ως μόνιμος υπάλληλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις Βρυξέλλες. Αποχώρησε αυτοβούλως από την υπηρεσία της Επιτροπής το 1994.
Ο Δημήτρης που δεν ξεπέρασε ποτέ το Λουκά
Της Μαρίας Ε. Δημητρίου
Ο Δημήτρης Κουφοντίνας, πιο γνωστός στους κύκλους της τρομοκρατίας και με το ψευδώνυμο Λουκάς, ξεκίνησε λέει απεργία πείνας στις φυλακές Κορυδαλλού.
Ο αρχιεκτελεστής της 17 Νοέμβρη με ένα κείμενο μανιφέστο που δημοσιεύεται σε φίλια ιστοσελίδα , εκφράζει την έντονη δυσαρέσκεια του και εκτοξεύει βέλη και απειλές σχετικά με το βέτο που άσκησε η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου , γεγονός που δεν του επέτρεψε να πάρει την τρίτη κατά σειράν άδεια του εκτός φυλακής .
Τις δύο πρώτες φορές τον Νοέμβριο του 2017 και τον Φεβρουάριο του 2018 το Συμβούλιο των φυλακών κάνοντας χρήση του νόμου Παρασκευόπουλου , άνοιξε τις πόρτες της ελευθερίας, έστω και πρόσκαιρα στον Κουφοντίνα μετά από δεκαπέντε χρόνια , κάνοντας χρήση της ευνοϊκής διάταξης για τις άδειες των τρομοκρατών . Βλέπετε ο νόμος Παρασκευόπουλου τα προβλέπει όλα …Ναι αυτός ο περίφημος νόμος , που είναι κατά του συνωστισμού μέσα στις φυλακές, γι αυτό αφήνει ελεύθερους όλους τους μεγαλοεγκληματίες με τις γνωστές συνέπειες στην κοινωνία …
Στο αίτημα του για άδεια ο Κουφοντίνας ανέφερε ότι επιθυμούσε να συναντήσει την οικογένεια του και να ανασυστήσει την μελισσουργική μονάδα που είχε παλιότερα . Να θυμίσουμε εδώ ότι στην κανονική του ζωή όχι αυτήν του εκτελεστή με το σαρανταπεντάρι ,αλλά την άλλη, όταν δεν ήταν Λουκάς, αλλά Δημήτρης παρουσιαζόταν ως καθηγητής μαθηματικών ή ως μελισσουργός …
Υπό άλλες συνθήκες αυτό θα ακουγόταν πολύ ελπιδοφόρο αν οι λέξεις έβγαιναν από το στόμα κάποιου που έχει καταλάβει το λάθος του και θέλει να κάνει μια επανεκκίνηση στη ζωή του . Όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν ισχύει κάτι τέτοιοι . Ο Λουκάς παραμένει το ίδιο σκληρός και ατσαλάκωτος , όπως τότε …
Αρνείται να αποκηρύξει τη δράση του και να ζητήσει συγγνώμη από τις οικογένειες των θυμάτων του . Στη μόνη που έκανε μια εξαίρεση ήταν στη μητέρα του Θάνου Αρξαλιάν στην οποία ζήτησε προσωπικά συγγνώμη κατά τη διάρκεια της δίκης. Μια συγγνώμη όμως που δε βρήκε παραλήπτη, γιατί η μάνα τον αποστόμωσε λέγοντας του, ότι δε δέχεται τη συγγνώμη από έναν άνθρωπο που δεν δίνει αξία στην ανθρώπινη ζωή …
Ο Δημήτρης Κουφοντίνας απαιτεί το δικαίωμα που του δίνει ένας νόμος που φτιάχτηκε για να καλύψει τις δικές του ανάγκες και κάποιων ομοίων του …. Όμως όταν ένας νόμος του κράτους έρχεται σε αντίθεση με το κοινό περί δικαίου αίσθημα σημαίνει ότι αυτός ο νόμος, κάπου χωλαίνει και πρέπει να διορθωθεί και αυτό έκανε ακριβώς με την παρέμβαση της η Εισαγγελέας .
Το σκληρό πρόσωπο του Λουκά φαίνεται και πάλι μέσα στο κειμένο του, όταν απειλεί ότι αφού δεν γίνεται αυτό που ζητάει , “ …..και επειδή τίποτε και ποτέ δεν μας χαρίστηκε και αυτά που αποκαλούνται δικαιώματα δεν είναι παρά οι κατακτήσεις μακρών και πολύχρονων αγώνων η μόνη απάντηση που μπορούμε να δώσουμε είναι να ΞΑΝΑΠΙΑΣΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ από τη φυλακή το κόκκινο νήμα αυτών των αγώνων .” Τι θέλει να πει ο ποιητής ; Για ποιους αγώνες μιλάει ; Για την τυφλή βία και το θάνατο ; Γιατί άλλους αγώνες δεν έκανε ποτέ…
Ο Δημήτρης Κουφοντίνας διεκδικεί τα δικαιώματα του από το κράτος , αυτά που στέρησε από τόσους αθώους ανθρώπους γιατί έτσι εκείνος αποφάσισε ….Και εκβιάζει και απειλεί …ζητώντας να δει τα αγαπημένα του πρόσωπα και τα μελίσσια του …..Τι κρίμα όμως που και οι νεκροί δεν μπορούν να ζητήσουν ούτε για μια ώρα άδεια…