«Οι μεταναστευτικές ροές τους καλοκαιρινούς μήνες, σε σχέση με αυτούς του 2017, ήταν περίπου διπλάσιες. Αυτό μας δημιούργησε ένα μεγάλο πρόβλημα σε σχέση με τα Κέντρα Υποδοχής και Ταυτοποίησης στα νησιά. Στη Μόρια, έφυγαν περίπου 3.500 άνθρωποι κι ήρθαν από την απέναντι ακτή 5.500. Αυτό δημιούργησε μία οριακή κατάσταση στη Μόρια» δήλωσε ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, Δημήτρης Βίτσας, σε συνέντευξη που παραχώρησε στον ραδιοφωνικό σταθμό «Real Fm».
«Βεβαίως, εμείς όλο αυτό το χρονικό διάστημα δουλέψαμε ώστε να δημιουργήσουμε καινούριες θέσεις στην ενδοχώρα, όπως και να δημιουργήσουμε δυνατότητες επιστροφών, αλλά και πάλι εξαρτόμαστε από τις ροές. Ενδεικτικά να αναφέρω ότι τις τρεις τελευταίες μέρες από τη Μόρια πήραμε 550 ανθρώπους, οι οποίοι είχαν δικαίωμα να περάσουν στην ηπειρωτική Ελλάδα κι ήρθαν 200. Αυτό είναι ένα στοιχείο που δείχνει ότι αν δεν σταματήσουν οι ροές από την Τουρκία θα υπάρχει πάντοτε ζήτημα και θα χρειάζεται να κάνουμε περισσότερα πράγματα» πρόσθεσε.
Όσον αφορά την κοινή δήλωση ΕΕ-Τουρκίας, ο κ. Βίτσας ανέφερε ότι «δεν μπορεί κανείς να πει ότι η Τουρκία δεν εφαρμόζει την κοινή δήλωση. Η Τουρκία μας λέει ότι σταματάει την ίδια στιγμή 1.500 άτομα ημερησίως, δεν μπορώ να το ελέγξω. Η Τουρκία έχει στον χώρο της 3 εκατομμύρια πρόσφυγες και μετανάστες».
«Η προσπάθειά μας επικεντρώνεται στο να υπάρχει ένας μόνιμος δίαυλος συνεννόησης με την Τουρκία από τη μία πλευρά ώστε να φρουρούν καλύτερα τα σύνορά τους και από την άλλη πλευρά να προχωράνε πιο γρήγορα οι διαδικασίες ασύλου. Αυξήσαμε τις διαδικασίες αποφάσεων ασύλου κατά 30%, και τις επιδόσεις, που ήταν το καρκίνωμα -θα έλεγε κανείς σε αυτήν τη διαδικασία- κατά 50%. Επιμένω στους Ευρωπαίους εταίρους μας ότι χρειάζεται ένα πρόγραμμα ανακατανομής κι όχι να αντιμετωπίζει ο καθένας το ζήτημα μόνος του. Να αντιμετωπίζουν, δηλαδή, το ζήτημα οι χώρες πρώτης υποδοχής που, κατά κύριο λόγο, είναι η Ισπανία, η Ελλάδα κι η Ιταλία, αλλά πρέπει κανείς να προσθέσει και την Κύπρο, στην οποία έχει αυξηθεί κι εκεί η μεταναστευτική ροή» σημείωσε.
Όσον αφορά τη θέση και τις ενέργειες της Ελλάδας στο προσφυγικό-μεταναστευτικό ζήτημα, ο κ. Βίτσας τόνισε: «Υπάρχουν πράγματα που μπορούμε να κάνουμε εμείς και βασικά είναι δύο. Πρώτον, να επιταχύνουμε τις διαδικασίες του ασύλου ακόμα περισσότερο. Υπάρχει ένα σχέδιο που θα αρχίσει να εφαρμόζεται από την επόμενη εβδομάδα, και δεύτερον να “συνεννοηθούμε” ακόμη περισσότερο με την πλευρά της Τουρκίας. Αυτό, όμως, κι από την πλευρά της Ευρώπης κι από την πλευρά της Frontex σημαίνει μία μεγαλύτερη συμμετοχή σε δυνάμεις στις περιπολίες στο Αιγαίο».
«Το κλειδί βρίσκεται στις εξελίξεις αυτήν τη στιγμή στην Τουρκία, γιατί η οικονομική κατάσταση στην Τουρκία επιδεινώνει το πρόβλημα κι από την άλλη πλευρά βρίσκεται στη Συρία, δηλαδή μία πιθανή ανάφλεξη στο Ιντλίμπ, αντί να προσδοκούμε να υπάρχουν επιστροφές προς τη Συρία κι ανοικοδόμηση της χώρας μπορεί να δημιουργήσει νέα προβλήματα και στην Τουρκία και στην Ευρώπη» συμπλήρωσε.
Σχετικά με τη στήριξη και τη στάση της Ευρώπης απέναντι στην Ελλάδα ο υπουργός επισήμανε: «Θα έλεγα ότι γίνονται προσπάθειες. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι υπάρχουν κράτη-μέλη που αρνούνται πεισματικά -ακόμα κι όταν τιμωρούνται από το Κοινοβούλιο- να συμμετέχουν σε έναν δίκαιο καταμερισμό του βάρους -κατά κύριο λόγο του προσφυγικού βάρους- σε όλη την Ευρώπη και βάζουν εμπόδια και στις διαδικασίες ώστε να υπάρχει ένας νέος κανονισμός του Δουβλίνου. Βάζουν εμπόδια για να το αξιοποιήσουν πολιτικά για να κερδίσουν από τον πιο έντονο ξενοφοβικό λαϊκισμό. Άρα, η στήριξη θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη, πιο επικεντρωμένη».
«Η Ευρώπη έχει έναν δρόμο, με τον οποίο θέλει να προχωρήσει κι αυτός ο δρόμος στηρίζεται στις κεντρικές ευρωπαϊκές αξίες της αλληλεγγύης, της συνεργασίας και της προσπάθειας σύγκλισης σε όλα τα επίπεδα» κατέληξε ο κ. Βίτσας.
Δεν είναι που δεν το πόθησες πολύ, είναι που οι άλλοι είναι ανεύθυνοι
Όλα τα πήρε το καλοκαίρι,
με τα μισόλογα τα σβησμένα,
τα καραβόπανα τα σχισμένα.
Μες στις αφρόσκονες και τα φύκια
όλα τα πήρε τα πήγε πέρα ….
Γράφει η Μαρία Ε.Δημητρίου
Και συ νιώθεις ένοχος γιατί ο πόθος κάποιου άλλου ήταν μεγαλύτερος από το δικό σου λες και το συναίσθημα μπορεί να μπει στο ζύγι . Όμως δε φτάνει μόνο ο πόθος για κάτι, αυτό είναι το μισό κομμάτι, το άλλο είναι πολλοί παράγοντες μαζί , γιατί αν αυτό που ποθείς εσύ το ποθούνε και άλλοι, τότε τα πράγματα γίνονται δύσκολα, και αν το αντικείμενο του πόθου σας είναι ένα και μοναδικό ε τότε εκεί τα περιθώρια στενεύουν και σταματάει κάθε συζήτηση γιατί και ανεδαφική είναι και χωρίς νόημα αφού τελικά το μόνο που μετράει είναι ο πόθος του άλλου, του αντικειμένου που λέγαμε …
Όμως αυτά δε σου τα είπε ο Καζαντζάκης, σου πέταξε εκεί ένα τσιτάτο και σε ντόπαρε και συ νομίζεις ότι με το δικό σου πόθο μόνο, μπορείς να κατακτήσεις όλο τον κόσμο , όμως ο κόσμος θα κατακτηθεί μόνο από αυτόν που επιλέγει εκείνος , έτσι είναι τα πράγματα κι ας μη μας αρέσει, γιατί τίποτα δε γίνεται με το ζόρι ούτε εκμαιεύται ή κι αν ακόμα γίνει έτσι θα είναι ψεύτικο και μισό, το μόνο που θα έχεις θα είναι τρύπια δίχτυα και την ψευδαίσθηση της ευτυχίας, την ψευδαίσθηση, γιατί την ευτυχία δε θα την έχεις ποτέ.
Αληθινό είναι αυτό που δίνεται που χαρίζεται που σου παραδίνεται από μόνο του βρε αδελφέ, που καμιά φορά εσύ το διώχνεις και εκείνο έρχεται πάλι και πάλι γιατί ξέρει ότι εσύ είσαι ο προορισμός του . Γιατί έτσι είναι φτιαγμένα τα πράγματα κάποιοι να έχουν προορισμό και κάποιοι άλλοι να ψάχνουν και να κυνηγάνε χίμαιρες και μη μου πείτε πάλι ότι η ζωή είναι άδικη, το έχουμε πει χιλιάδες φορές ότι σε αυτό το παιχνίδι οι όροι είναι λίγο παράξενοι και απροσδιόριστοι, ένας μικρός λαβύρινθος είναι η ζωή που δεν ξέρεις ποιο δρομάκι θα σε βγάλει μπροστά στον Μινώταυρο, μόνο που εξακολουθείς να έχεις την ελπίδα ότι εσύ θα είσαι ακόμα ένας Θησέας που θα καταφέρεις να επιζήσεις.
Και το είδαμε όλοι αυτό το παιχνίδι φέτος να παίρνει την πιο τραγική του μορφή. Γιατί όλοι ποθούσανε να ζήσουνε, όλοι ποθούσανε να συνεχίσουν τη ζωή τους όπως την έκτισαν μέχρι εκείνη τη μέρα αλλά κάτι τέτοιο δεν έγινε . Η λίστα με τους νεκρούς της φωτιάς μεγαλώνει κάθε μέρα , στον κατάλογο προστίθενται καινούργια ονόματα καινούργιες μικρές ιστορίες ανθρώπων που κτυπήθηκαν από τη μοίρα .
Και έτσι όπως ήμουν φέτος στην Πάρο και έβλεπα τις δύο βραχονησίδες λίγο έξω από το λιμάνι της Παροικιάς τις καλούμενες Πόρτες, θυμήθηκα μια άλλη εθνική τραγωδία, θαλασσινή σ’ εκείνη την περίπτωση, με το πλοίο Σάμινα . Στις 26 Σεπτεμβρίου του 2000 άνθρωποι που ταξίδευαν ανέμελα που οι εικόνες που είχαν μπροστά τους ήταν βαμμένες με όμορφα χρώματα χάθηκαν στο σκοτεινό βυθό της θάλασσας δίπλα από ένα μικρό παράδεισο, γιατί κάποιοι που ήταν πάλι υπεύθυνοι για την ασφάλεια τους ολιγώρησαν και έγιναν αιτία να χαθούν τόσες ανθρώπινες ψυχές . Σε όλες τις μεγάλες τραγωδίες ο κοινός παρονομαστής είναι η έλλειψη ευθύνης που οδηγεί κάποιους αθώους στο θάνατο.
Και αν είναι μεγάλο πράγμα η ευθύνη άλλο τόσο είναι και η ευθυξία και στην περίπτωση του Σάμινα αποδείχτηκε με τραγικό τρόπο και με την αυτοκτονία του πλοιοκτήτη Παντελή Σφηνιά δύο μήνες αργότερα στις 29 Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου. Ένας άνθρωπος που δεν άντεξε το χαμό 81 συνανθρώπων μας και αντέδρασε με αυτό το λάθος τρόπο, δείχνοντας το ψυχικό αδιέξοδο στο οποίο περιήλθε και τη συντριβή του, σε αντίθεση με τους σημερινούς υπευθύνους οι οποίοι προσπαθουν ακόμα να ρίξουν την ευθύνη οπουδήποτε αλλού φτάνει να βγάλουν τη δική τους φωτογραφία από την κορνίζα των ευθυνών .
Η σύγκριση μοιραία γίνεται αυτόματα και χωρίς πολλές διανοητικές προσπάθειες και σε γεμίζει λύπη όταν βλέπεις τα χαρούμενα πρόσωπα των κυβερνώντων που συνεχίζουν τη ζωή τους αντιμετωπίζοντας αυτή την εθνική τραγωδία ως μια κουκίδα που αμαυρώνει το βιογραφικό τους .
Γι αυτό μη νιώθετε τύψεις και ενοχές για όσα δε σας συνέβησαν, δεν είναι γιατί δεν τα θελήσατε αρκετά, είναι ίσως γιατί αυτά εξαρτώνται από χέρια ξένα και καμιά φορά δυστυχώς χέρια ανεύθυνα που ορίζουν τη ζωή μας …