Για την πιο βαριά στιγμή της κυβερνητικής θητείας έκανε, εισαγωγικά, λόγο ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου.
Επί λέξει, είπε, «ζήτησα σήμερα εκτάκτως να συνεδριάσει το Υπουργικό Συμβούλιο σε μια δύσκολη στιγμή, ίσως τη πιο βαριά της κυβερνητικής μας θητείας. Δε σας κρύβω ότι με διακατέχουν ανάμικτα αισθήματα τούτη την ώρα. Όπως φαντάζομαι και σε όλους σας.
Πόνος, συντριβή, για τις ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν απροσδόκητα, και άδικα. Αλλά και αγωνία. Αγωνία αν πράξαμε σωστά σε όσα έπρεπε να πράξουμε. Αν αντιδράσαμε σωστά τις κρίσιμες ώρες. Αν μπορούσαμε να κάνουμε κάτι παραπάνω. Αν μπορούσαμε να σώσουμε έστω και μια ψυχή παρά πάνω από όσους έφυγαν άδικα», διερωτήθηκε ο πρωθυπουργός, που πρόσθεσε:
«Όπως επίσης δε θέλω να κρύψω ότι δεν αποφεύγω και τη σκέψη ή τον φόβο: Μήπως από κάποιο ένστικτο αυτοσυντήρησης, διαπράττουμε κι εμείς το ίδιο λάθος, που τόσες φορές έχουμε δει να διαπράττουν άλλοι. Να υπερβάλλουμε σε δικαιολογίες για να μειώσουμε τις ευθύνες».
«Θέλω να αναλάβω ακέραια, ενώπιον του Υπουργικού Συμβουλίου και ενώπιον του ελληνικού λαού, την πολιτική ευθύνη για την τραγωδία», σημείωσε με έμφαση στην ομιλία του ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, που εξήγησε στη συνέχεια:
«Θεωρώ ότι κάτι τέτοιο είναι αυτονόητο για τον πρωθυπουργό της χώρας. Και σας καλώ να την αναλάβετε κι εσείς, όσο βαρύ κι αν είναι. Γιατί είναι επίσης αυτονόητο για την κυβέρνηση της χώρας.
Εμείς δε θα επιχειρήσουμε ποτέ να αποδράσουμε από τις ευθύνες μας. Όπως δεν το κάναμε, όταν αναλάβαμε τη χώρα χρεοκοπημένη, και φορτωθήκαμε εθελοντικά τα λάθη και τις παραλείψεις δεκαετιών. Όπως δεν το κάναμε όταν αντιμετωπίσαμε το φάσμα μιας τεράστιας οικονομικής, εθνικής, και ανθρωπιστικής καταστροφής, για την οποία άλλοι ήταν υπεύθυνοι.
Έτσι δεν θα το κάνουμε και τώρα».
«Επειδή από πολλές πλευρές έχει μπει ένα ζήτημα αποκεφαλισμών υπευθύνων, ή δήθεν υπευθύνων, δεν θα μασήσω τα λόγια μου», τόνισε χαρακτηριστικά σε άλλο σημείο της ομιλίας του ο Αλ. Τσίπρας.
«Οι αποκεφαλισμοί, την ώρα της μάχης, που είχαν γίνει κανόνας σε προηγούμενες τραγωδίες, δεν αποτελούν πράξη πολιτικής γενναιότητας, αλλά πολιτικής δειλίας», είπε επί λέξει.
«Πολύ περισσότερο -επιχειρηματολόγησε σχετικά- που η εύκολη καταδίκη, και οι αποκεφαλισμοί των ανθρώπων εκείνων –πυροσβεστών, αστυνομικών, λιμενικών, στρατιωτικών- και της ηγεσίας τους, που έδωσαν και δίνουν τη μάχη με αίσθημα καθήκοντος, και με ηρωισμό, με κίνδυνο της ζωής τους.
Ας μην πυροβολούν, λοιπόν, οι διάφοροι κριτές και πολέμαρχοι του καναπέ, εκείνους που με κίνδυνο της ζωής τους, στα μέτωπα της φωτιάς, έδωσαν τη μάχη και έσωσαν χιλιάδες συνανθρώπους μας.
Ας μην πυροβολούν τους πυροσβέστες και την ηγεσία τους, που έσπευσαν ηρωικά στον υπέρ πάντων αγώνα. Κοντά και στον τελευταίο πολίτη.
Τους αστυνομικούς, που αν δεν βρίσκονταν στο πεδίο της μάχης, σήμερα θα θρηνούσαμε πολύ περισσότερους νεκρούς.
Τους λιμενικούς, που στη θάλασσα γλίτωσαν από τον θάνατο εκείνο το βράδυ εκατοντάδες συνανθρώπους μας.
Τους κρατικούς υπαλλήλους και τους υπαλλήλους της Αυτοδιοίκησης που έσπευσαν να συνδράμουν το έργο της μάχης με τη φωτιά».
Συνεχίζοντας τα περί «αποκεφαλισμών» όλων εκείνων που ήταν στην πρώτη γραμμή, ο πρωθυπουργός κάλεσε τους «κριτές και τους πολέμαρχους του καναπέ» «να πυροβολούν εμάς, εν πάση περιπτώσει, όχι εκείνους.
Εδώ είμαστε. Και δεν έχουμε σκοπό να δραπετεύσουμε.
Αφού η μάχη αυτή τελειώσει, αφού και η τελευταία εστία κινδύνου εκλείψει, τότε θα υπάρξει η ψύχραιμη αποτίμηση, και πιθανή απόδοση ευθυνών. Διαφορετικά ξεπέφτουμε σε κυνήγι μαγισσών και μια προσπάθεια ανεύρεσης αποδιοπομπαίων τράγων».
για το οικιστικό ζήτημα της χώρας, ο πρωθυπουργός δεσμεύτηκε, «θα προχωρήσουμε με ταχύτητα και αποφασιστικότητα στην κατάρτιση ενός εθνικού σχεδίου, που θα αντιμετωπίσει επιτέλους τις οικιστικές στρεβλώσεις δεκαετιών.
Με τη συμμετοχή επιστημονικών φορέων, πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, και άλλων ειδικών. Και στην προσπάθεια αυτή καλώ από τώρα να συμμετάσχουν οι πάντες. Και τα κόμματα της αντιπολίτευσης.
Γιατί -όπως εξήγησε σχετικά- είναι μια προσπάθεια εθνική, και ένα καθήκον που απορρέει για όλους από την σημερινή τραγωδία, που ζει η χώρα και ο ελληνικός λαός.
Αν χρειαστεί να “σπάσουμε αβγά”, να δουλέψουν μπουλντόζες, να υπάρξει σύγκρουση, ας γίνει. Δεν μπορούμε και δεν πρόκειται, σε κάθε περίπτωση, να περιμένουμε με σταυρωμένα χέρια, και με μέτρα-ασπιρίνες, και μεγάλα λόγια, να περιμένουμε άβουλοι την επόμενη τραγωδία.
Ταυτόχρονα, με ταχύτατους ρυθμούς, θα πρέπει να αναμορφώσουμε και θα αναμορφώσουμε και θα αναβαθμίσουμε, με βάση τις νέες ανάγκες, τους νέους κινδύνους, και την ευρωπαϊκή εμπειρία, τον μηχανισμό πολιτικής προστασίας.
Να εγγυηθούμε, έτσι το απλό, και αυτονόητο για κάθε πολιτισμένη κοινωνία: Ότι δεν θα υπάρξουν άλλες, παρόμοιες τραγωδίες».
Θα μπορούσαν να είχαν σωθεί…
Τη Δευτέρα 23 Ιουλίου 2018 λίγο έξω από την Αθήνα σε ένα παράλιο θέρετρο πνιγμένο στα δέντρα συνέβη μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες στη νεότερη ιστορία της Ελλάδας . Άνθρωποι παγιδευμένοι, λίγα μόλις μέτρα από τη θάλασσα έχασαν τη ζωή τους γιατί κανένας υπεύθυνος δεν ανέλαβε να κάνει το αυτονόητο να εκκενώσει την περιοχή …
*Της Μαρίας Ε. Δημητρίου
Μια φωτιά που ξέσπασε αρχικά στην Πεντέλη και μετά από ώρα μεταφέρθηκε στο Βουτζά και στο Μάτι μέσα σε λίγες στιγμές έκαψε κυριολεκτικά τις ζωές των ανθρώπων που βρίσκονταν εκείνη την ώρα στην περιοχή.
Άνθρωποι που μέσα στην καρδιά του Καλοκαιριού απολάμβαναν τη ραστώνη και την ανεμελιά, βρέθηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη κυκλωμένοι από τις φλόγες, κυνηγημένοι από την πύρινη αύρα που τους αγκάλιαζε απειλητικά .
Και κάποιοι πρόλαβαν . Έστω και την τελευταία στιγμή να ξεφύγουν , να πέσουν στη θάλασσα και να κολυμπούν με τις ώρες ώσπου να τους περισυλλέξουν . Μα κάποιοι δεν τα κατάφεραν . Η φωτιά ήταν πιο γρήγορη από αυτούς . Κι όμως μέσα από τις στάχτες τους μας έδωσαν τη δική τους αλήθεια ακόμα και με το θάνατο τους μας έδωσαν το στίγμα της ζωής τους .
Εικοσιέξι άνθρωποι βρέθηκαν αγκαλιασμένοι σε ένα κύκλο σαν αρχαίος χορός . Κάπου διάβασα ότι έξω στέκονταν οι άνδρες και στη μέση οι γυναίκες και τα παιδιά . Ακόμα και την ύστατη στιγμή αυτοί οι άνθρωποι φέρθηκαν σαν άνδρες . Έβαλαν στη μέση τα γυναικόπεδα και προσπάθησαν να τα προστατεύσουν. Το αρχέγονο ένστικτο του προστάτη δεν μπόρεσε να το υπερκεράσει ούτε ο αντίπαλος που ήταν εκ των προτέρων ανίκητος , η τελευταία πράξη τους ήταν πράξη ηρωική, γεμάτη αυταπάρνηση , πρώτα εμείς ..
Και υπήρχαν σε εκείνο το χωράφι, μάνες με τα παιδιά στην αγκαλιά . Μόνο που αυτή τη φορά δεν μπόρεσαν . Κι ας είχαν ψιθυρίσει χιλιάδες φορές πριν στα σπλάχνα τους όταν τα νανούριζαν, ότι η αγκαλιά τους θα τα προστατεύει για πάντα . Κι οι μάνες όταν λένε κάτι το εννοούν μόνο που δεν ήξεραν …
Ένα δεκατριάχρονο κορίτσι πρωταθλήτρια στην ποδηλασία έπεσε στα βράχια ελπίζοντας, την ώρα που οι φλόγες την είχαν τυλίξει. Ο πατέρας και ο αδελφός της βρέθηκαν αγκαλιασμένοι μέσα στις στάχτες . Πίσω έμεινε η μάνα να μαζεύει τα κομμάτια της και να δίνει μια παραγγελιά σε μας τους υπόλοιπους “ να αγκαλιάζετε τα παιδιά σας καθημερινά ..” εκείνη ξέρει καλύτερα .
Μια γιαγιά έχοντας στο κρεββάτι τον άντρα της με κινητικά προβλήματα , έστειλε τα δύο της εγγόνια μαζί με την κοπέλα που τα πρόσεχε στη θάλασσα, για να σωθούν και ενώ θα μπορούσε να κάνει και εκείνη το ίδιο, κάθισε δίπλα στον ανήμπορο σύζυγο της και περίμεναν μαζί το θάνατο . Μαζί όμως …
Οικογένειες που χωρίστηκαν μέσα στον πανικό που άλλοι έζησαν και αναζητούν αυτούς που χάθηκαν .. Δύο ξένοι τουρίστες Ιρλανδοί που παντρεύτηκαν την προηγούμενη βδομάδα και ήρθαν στην Ελλάδα για το μήνα του μέλιτος, η κοπέλα σώθηκε, αναζητούσε τον άνθρωπο της για να τον αναγνωρίσει τελικά απανθρακωμένο . Άνθρωποι που η φωτιά τους βρήκε μέσα στο αυτοκίνητο την ώρα του φευγιού, ενώ το διπλανό δρομάκι παρέμεινε απείραχτο από τη φωτιά . Μια λάθος κίνηση και έφερνε το θάνατο μια λάθος διαδρομή σου στερούσε τη ζωή.
Όσοι ήξεραν το δρόμο για τη θάλασσα λένε σώθηκαν . Σάμπως και χρειάζεται να ξέρεις το δρόμο για τη θάλασσα, όλοι οι δρόμοι θα πρέπει να οδηγούν στη θάλασσα .
Δύο δίδυμα κοριτσάκια αγνοούνται μαζί με τους παππούδες τους , ο πατέρας ισχυρίζεται ότι αναγνώρισε τα δύο παιδιά του από την τηλεοράση, στη βάρκα που βγήκε πρώτη να μαζέψει κόσμο από τη θάλασσα, αναθαρρεύει και ελπίζει ότι είναι ζωντανά όμως τα παιδιά ανήκουν σε κάποιους άλλους …Είναι η ανάγκη του πατέρα να αναγνωρίσει τα παιδιά του να πιστέψει ότι είναι καλά .. Μικρές ανθρώπινες ιστορίες που γεννιούνται μέσα σε έναν πανικό ..
Ο γνωστός σεφ Παναγιώτης Κοκκινίδης ανέβασε πλάνα από τη φωτιά στο Μάτι στο facebook κάνοντας μάλιστα , τραγική ειρωνεία, την πρόβληψη ότι “ αν δεν γίνει ένα θαύμα θα καεί πολύς κόσμος” τελικά χάθηκε κι αυτός μαζί με την οικογένεια του ..
Αυτό όμως το γεγονός αποδεικνύει ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι θα μπορούσαν να είχαν σωθεί. Η φωτιά θα έκαιγε τα σπίτια γιατί κινούνταν με υπερβολική ταχύτητα αλλά οι άνθρωποι θα είχαν σωθεί . Όπως σώθηκαν τα παιδιά στις κατασκηνώσεις του Δήμου Αθηναίων καθώς οι υπεύθυνοι μόλις είδαν τη φωτιά άρχισαν τη διαδικασία εκκένωσης και σε λίγη ώρα και τα 621 παιδιά βρίσκοντα ασφαλή στην Αθήνα έτοιμα να παραδοθούν στις οικογένειες τους .
Γιατί δεν έγινε το ίδιο και με τους κατοίκους στις γείτονες περιοχές ; Γιατί δεν διατάχθηκε προληπτική εκκένωση των σπιτιών, γιατί δεν βοήθησαν τους ανθρώπους που βρίσκονταν κατάκοιτοι στα σπίτια τους να απομακρυνθούν με ασφάλεια; γιατί χάθηκε τόσος χρόνος ; Κάπου άκουσα να παραδέχονται ότι έγινε “ κακή εκτίμηση της φωτιάς”. Ναι το είπανε κι αυτό. Από μια κακή εκτίμηση χάθηκε τόσος κόσμος . Μια απλή προειδοποίηση θα έφτανε για να σωθούν. Μια γυναίκα είπε “ Μια καμπάνα αν κτυπούσαν θα καταλαβαίναμε θα φεύγαμε …” Δεν βρέθηκε ένας υπεύθυνος να εκτιμήσει σωστά και να ειδοποιήσει για εκκένωση .
Και στη θάλασσα, πολύς κόσμος χάθηκε στη θάλασσα . Δεν μπορούσαν να καθίσουν στην ακτή έκαιγε η άμμος , έπρεπε να πάνε πιο βαθιά να αντέξουν τους καπνούς , τους παρέσυραν τα κύμματα, πόσο να κολυμπάνε , πόσο να αντέξουν . Γιατί χρειάστηκαν τόσες ώρες για να τους βοηθήσουν , να τους περισυλλέξουν ;
Εκ του αποτελέσματος δεν ακολουθήθηκε κανένα σχέδιο εκτάκτου ανάγκης, σε μια περιοχή που είναι περικυκλωμένη από πεύκα, σε μια περιοχή που κάθε χρόνο οι φωτιές είναι αναπόφευκτη σχεδόν απειλή , σε μια μέρα που οι μετερεωλόγοι προειδοποιούσαν για πιθανότητα πυρκαγιών .
Άφησαν τη φωτιά να περάσει τη Λεωφόρο Μαραθώνος , ενώ θα έπρεπε να την ανακόψουν με πυροσβεστικά οχήματα, πριν κατευθυνθεί προς το πευκοδάσος στο Μάτι. Και ύστερα έκλεισαν τη Λεωφόρο εγκλωβίζοντας τον κόσμο στην κάτω πλευρά εκεί που μαίνονταν οι φωτιές . Αποφάσεις και ολιγωρία που συνετέλεσαν στην τραγωδία .
“Μας αφήσατε να καούμε …” κραυγάζουν οι άνθρωποι τη στιγμή που θα αρκούσε μια
πιο καλή πρόβλεψη και συντονισμός για να σωθούν …