Η Πειραιώς, χρησιμοποιώντας βαρύτατους χαρακτηρισμούς και υπαινιγμούς κατά του Νίκου Κοτζιά, επιχειρεί να καταρρίψει έναν προς έναν τους ισχυρισμούς και τα υπονοούμενά του υπουργού Εξωτερικών, για τα πεπραγμένα των κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας αναφορικά με το «Μακεδονικό».
Έτσι, δίνει στην δημοσιότητα τα πλήρη στοιχεία που αφορούν τις περιβόητες Διασκέψεις του ΟΗΕ που διεξάγονται ανά πενταετία και τις οποίες επικαλείται o κ. Νίκος Κοτζιάς «υποστηρίζοντας ψευδέστατα», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η Ν.Δ., «ότι η Ελλάδα έχει τάχα από το 1977 αναγνωρίσει την “Μακεδονική γλώσσα”, ενισχύοντας έτσι -κατά τρόπο ανεξήγητο και απαράδεκτο- την επιχειρηματολογία της γειτονικής μας χώρας».
Η Πειραιώς συνεχίζει επισημαίνοντας πως: «Όπως εύκολα θα διαπιστώσει κανείς, η ΝΔ όχι μόνον δεν συναίνεσε ποτέ στον ισχυρισμό της ΠΓΔΜ ότι η γλώσσα της είναι τάχα η “Μακεδονική”, αλλά στις εν λόγω διασκέψεις του ΟΗΕ είχε αντιδράσει δύο φορές επί κυβερνήσεων Καραμανλή και Σαμαρά το 2007 και το 2012. Οι επιφυλάξεις της ΝΔ, μάλιστα, υπάρχουν επισήμως καταγεγραμμένες στις εκθέσεις των δύο αυτών διασκέψεων, κάτι που παραδόξως δεν συμβαίνει στην έκθεση της τελευταίας Διάσκεψης του ΟΗΕ (2017) στην οποία μετείχε εκπρόσωπος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ».
Η ανακοίνωση της Ν.Δ. παραθέτει δεδομένα, τα οποία αποδομούν τους ισχυρισμούς Κοτζιά, ξεκινώντας από την επίκληση του υπουργού Εξωτερικών στην τελική Έκθεση της Τρίτης Διάσκεψης του ΟΗΕ για την Τυποποίηση των Γεωγραφικών ονομάτων που έλαβε χώρα στην Αθήνα το 1977 , «προκειμένου» όπως επισημαίνει η Πειραιώς, «να προβάλει έναν ανυπόστατο ισχυρισμό ότι η Ελλάδα αποδέχθηκε από τότε την ύπαρξη “Μακεδονικής γλώσσας”». Και χρεώνοντάς του σκοπιμότητες συνεχίζει:
«Αυτό παρά το γεγονός ότι επί δεκαετίες, όπως γνωρίζει πολύ καλά ο κ. Κοτζιάς, οι Έλληνες διπλωμάτες, αλλά και οι Έλληνες αξιωματούχοι άλλων Υπουργείων που συμμετέχουν σε διεθνείς διασκέψεις, έχουν ρητές οδηγίες να καταγράψουν την άρνησή τους και να αντιταχθούν σε οποιαδήποτε χρήση του ονόματος “Μακεδονία” για την ΠΓΔΜ, αλλά και να μην δεχθούν οποιαδήποτε χρήση του επιθέτου “Μακεδονική/Μακεδονικός” σε σχέση με την εθνότητα, τη γλώσσα, την κυβέρνηση ή άλλους θεσμούς της εν λόγω χώρας».
«Ο κ. Κοτζιάς αγνόησε -προφανώς σκόπιμα- το γεγονός ότι στο κείμενο της επίμαχης προαναφερόμενης έκθεσης υπάρχει ρητή επισήμανση ότι “Οι προσδιορισμοί που χρησιμοποιούνται και η παρουσίαση του υλικού σε αυτήν την έκδοση (δηλαδή και ο τρόπος που αναφέρονται οι γλώσσες) δεν υπονοούν την έκφραση οποιασδήποτε άποψης από πλευράς της Γραμματείας των Ηνωμένων Εθνών αναφορικά με το νομικό καθεστώς οποιασδήποτε χώρας, επικράτειας, πόλης, περιοχής ή των Αρχών του, ή αναφορικά με την οριοθέτηση των συνόρων ή των ορίων του”».
Σύμφωνα με τη Νέα Δημοκρατία η επισήμανση αυτή τονίζει και επιβεβαιώνει, όπως ορθά υποστηρίζει ο καθηγητής Γ. Μπαμπινιώτης, τον αμιγώς τεχνικό χαρακτήρα της Διάσκεψης και της τελικής έκθεσης, η οποία αφορά θέματα τυποποίησης τοπωνυμίων και, στο πλαίσιο αυτό, αναφέρεται και στην τυποποιημένη μεταφορά των γλωσσών της πρώην Γιουγκοσλαβίας από το κυριλλικό στο λατινικό αλφάβητο. «Τονίζει, δηλαδή, ότι δεν είναι στις προθέσεις ούτε των συντακτών της έκθεσης ούτε, πόσο μάλλον, των συμμετεχόντων στη Διάσκεψη η δημιουργία πολιτικών τετελεσμένων οποιασδήποτε μορφής».
«Ακόμη χειρότερα», συνεχίζει η Πειραιώς κορυφώνοντας την επίθεση στον κ. Κοτζιά «αγνόησε το γεγονός ότι στην Ενάτη Συνδιάσκεψη για την Τυποποίηση των Γεωγραφικών Ονομάτων που έλαβε χώρα το 2007, επί κυβερνήσεως Κώστα Καραμανλή, αναφέρεται ρητώς στην τελική έκθεση (παράγραφος 123, σελ. 27) ότι “Αντιρρήσεις εγέρθησαν από τον εκπρόσωπο της Ελλάδας αναφορικά με τους κωδικούς της χώρας και της γλώσσας καθώς και της σήμανσης (label) γλώσσας σχετικά με την καταχώρηση της πρώην γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας”».
Το ίδιο ακριβώς έπραξε ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης της ΝΔ και στη Δέκατη Συνδιάσκεψη για την Τυποποίηση των Γεωγραφικών Ονομάτων που έλαβε χώρα τον Αύγουστο του 2012 επί κυβερνήσεως Αντώνη Σαμαρά, αναφέρεται στην ανακοίνωση. «Στην τελική έκθεση καταχωρήθηκε (στην παράγραφο 122 της σελ. 29) ρητή αναφορά ότι “Αντιρρήσεις εγέρθησαν από τον εκπρόσωπο της Ελλάδας αναφορικά με τους κωδικούς ISO της χώρας και της γλώσσας καθώς και για την ετικέτα γλώσσας σχετικά με την καταχώρηση της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας στη λίστα UNGEGN ονομασιών χωρών”».
Επικαλούμενη τα ίδια στοιχεία, η Πειραιώς κατηγορεί την κυβέρνηση ότι ουσιαστικά δεν διαφύλαξε τα κεκτημένα των προηγούμενων κυβερνήσεων: «Αντιθέτως στο κείμενο της έκθεσης της Ενδέκατης Συνδιάσκεψης για την Τυποποίηση των Γεωγραφικών Ονομάτων που έλαβε χώρα το 2017 επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν περιλαμβάνεται καμία επιφύλαξη της ελληνικής πλευράς, όπως αυτή είχε ρητά διατυπωθεί το 2007 και το 2012. Υπάρχει μια παραπομπή σε μια δήλωση που δεν περιελήφθη καν στην έκθεση. Γεγονός που υποδεικνύει σαφή πρόθεση -ήδη από τότε- της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να υποβαθμίσει το θέμα της γλώσσας της ΠΓΔΜ».
Μάλιστα επικαλείται τον καθηγητή Μπαμπινιώτη, ο οποίος όλες τις τελευταίες ημέρες υπογραμμίζει με διαδοχικές δημόσιες τοποθετήσεις του ότι η Διάσκεψη του 1977 ήταν αυστηρά τεχνικού χαρακτήρα και δεν είχε καμία σημασία ως προς την αναγνώριση δήθεν “μακεδονικής γλώσσας”.
«Το κείμενο του 1977 δεν αφορούσε την αποδοχή ή αναγνώριση μιας γλώσσας υπό συγκεκριμένη ονομασία από την Ελλάδα ή τις άλλες συμμετέχουσες στη συνάντηση χώρες. Αφορά μόνο το πως θα μεταφέρεται μία γλώσσα από το κυριλλικό στο λατινικό αλφάβητο. Σε καμία περίπτωση δεν συνεπάγεται αποδοχή του όρου “μακεδονική γλώσσα” και αυτό φαίνεται, άλλωστε, από τη μετέπειτα πρακτική και τις ενστάσεις που ήγειρε η Ελλάδα τις επόμενες δεκαετίες. Ισχυριζόμενος ο Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας ότι αποδεχθήκαμε τον εν λόγω όρο, το μόνο που επιτυγχάνει είναι η αποδυνάμωση της διαπραγματευτικής θέσης της χώρας. Υπονομεύει έτσι τη θέση της Ελλάδας σε μία μικροπολιτική προσπάθεια να πληγεί η αντιπολίτευση. Αλλά ο αντίπαλος δεν είναι η αντιπολίτευση στη συγκεκριμένη εθνική υπόθεση. Δυστυχώς αυτό δεν το κατάλαβε ποτέ ο κ. Κοτζιάς», επισημαίνει η Ν.Δ.
Περί ηγεσίας – Τζόζεφ Νάι: Ο ηγέτης είναι (και) παιδαγωγός!
*του Γιάννη Τριανταφύλλου
Τέως κοσμήτορας στο Kennedy School of Government του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και Αναπληρωτής Υπουργός Αμυνας στην κυβέρνηση Κλίντον ( Deputy Secretary of Defence ), ταυτόχρονα ένας από τους σημαντικότερους διαμορφωτές της αμερικανικής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής, ο Τζόζεφ Νάι είναι εκείνος που εισήγαγε στην αμερικανική πολιτική τον όρο «ήπια ισχύς» («soft power»). Δηλαδή την ικανότητα μιας υπερδύναμης περισσότερο να πείθει παρά να εξαναγκάζει. Στο παρελθόν είχα την ευκαιρία να του πάρω συνέντευξη πάνω από μία φορά, τιμητικό αλλά και….επιμορφωτικό γεγονός την ίδια στιγμή. Εδώ σταχυολογώ κάποιες απαντήσεις του, αναφορικά με το θέμα της ηγεσίας, το οποίο τόσο πολύ ταλανίζει τους λαούς στις μέρες μας, καθώς οι αντίστοιχες προσωπικότητες μάλλον σπανίζουν…. ( Τα βιβλία του Τζόζεφ Νάι “Ηγεσίες που πρωτοπορούν”, “Ηπια ισχύς” και “Το παράδοξο της αμερικανικής δύναμης” κυκλοφορούν στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Παπαζήση ).
«Ορισμένοι πιστεύουν ότι η ηγεσία είναι γενετικό ζήτημα, αλλά κανένας δεν έχει απομονώσει μέχρι σήμερα ένα γονίδιο υπεύθυνο για την ηγεσία. Στην πραγματικότητα, μελέτες της ηγετικής ικανότητας σε πανομοιότυπους ομοζυγώτες διδύμους δείχνουν ότι, στο συγκεκριμένο θέμα, η ανατροφή είναι δύο φορές πιο σημαντική απ’ ό,τι η φύση».
«Οι χαρισματικοί ηγέτες μπορεί να είναι καλοί ή κακοί – κι αυτό το μαρτυρούν ο Χίτλερ και ο Γκάντι στον 20ό αιώνα. Αν ένας χαρισματικός ηγέτης είναι πολύ ναρκισσιστής, αυτός είναι λιγότερο πιθανό να αποδειχθεί ηθικός ή αποτελεσματικός».
«Υποστηρίζω ότι ένας αποτελεσματικός ηγέτης χρειάζεται τις ήπιας ισχύος ικανότητες της συναισθηματικής νοημοσύνης, του οράματος και της επικοινωνίας, όσο και αυτές της οργάνωσης και της μακιαβελικής πολιτικής. Αλλά ένας αποτελεσματικός ηγέτης χρειάζεται επίσης να κατανοήσει το πώς θα υιοθετήσει τη μίξη αυτών των ικανοτήτων σε συγκεκριμένες καταστάσεις».
«Επίσης ένας αποτελεσματικός ηγέτης θα χρειαστεί τόσο τη σκληρή ( hard power ) όσο και την ήπια ισχύ ( soft power ), συνδυασμό που ονομάζω έξυπνη ισχύ ( smart power ). Αλλά η ικανότητα να έλκεις τους άλλους θα είναι, στον νέο κόσμο που διαμορφώνεται, ακόμη σημαντικότερη απ’ ό,τι στο παρελθόν.
«Ενας μεγάλος ηγέτης είναι ένας παιδαγωγός, όχι απλώς κάποιος που παίρνει αποφάσεις. Ο Φράνκλιν Ρούζβελτ ήταν καλός στο να εκπαιδεύει τους Αμερικανούς σχετικά με τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν στη διάρκεια της μεγάλης οικονομικής κρίσης. Επίσης, ο Νέλσον Μαντέλα εκπαίδευσε τους υποστηρικτές του στην κατανόηση της σημασίας που είχε η δημιουργία μιας μη ρατσιστικής Νότιας Αφρικής».
«Οι ψηφοφόροι επηρεάζονται κυρίως από τη γνωστική ανταπόκριση της πολιτικής ενός ηγέτη, αλλά υπάρχουν πολλές αποδείξεις ότι η υποσυνείδητη συναισθηματική ανταπόκριση μπορεί να είναι το ίδιο, ίσως και περισσότερο σημαντική».