Ποιος θα φτάσει τους 10 τίτλους Euroleague απόψε στο Βελιγράδι; H πολυνίκης σε επίπεδο συλλόγων Ρεάλ Μαδρίτης ή ο πολυνίκης τεχνικός της διοργάνωσης Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς; Ένας προπονητής κατάφερε πέρυσι να ισοφαρίσει σε διάστημα 26 χρόνων (1991-2017) το ρεκόρ ενός συλλόγου σε πορεία 60 ετών, από το 1958 δηλαδή που διοργανώνεται το Κύπελλο Πρωταθλητριών. «Ο φυλακισμένος», όπως αποκαλούν τον Ομπράντοβιτς οι συμπατριώτες του για τις δύο ποινές φυλάκισης που έχει εκτίσει, εξελίχθηκε σε «δεσμοφύλακα» του ευρωπαϊκού μπάσκετ… αφού «περνά χειροπέδες» στους αντιπάλους και δη σε τελικούς Euroleague.
Σε δέκα τελικούς Euroleague, o Σέρβος τεχνικός μετρά 9 νίκες και 9 τρόπαια με 5 διαφορετικές ομάδες! Η πρώτη και μοναδική ήττα του σε τελικό Euroleague σημειώθηκε από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας και τον Δημήτρη Ιτούδη στην παράταση στο Βερολίνο το 2016. Κι αφού σήκωσε την τελευταία ευρωπαϊκή «κούπα» του μέσα στην Κωνσταντινούπολη, εκεί που είχε κατακτήσει το πρώτο τρόπαιό του με την Παρτιζάν το 1992, φέτος επέστρεψε εκεί που άρχισαν για εκείνον όλα, στην πατρίδα του τη Σερβία και στο Βελιγράδι! Αν νικήσει το βράδυ τον πρώην παίκτη του και νυν προπονητή της Ρεάλ Μαδρίτης, Πάμπλο Λάσο, τότε ο «Ζοτς» θα κάνει για 2η φορά το “back to back” (1994 Μπανταλόνα, 1995 Ρεάλ Μαδρίτης), στα… χώματα που αγωνίστηκε ως παίκτης της Παρτιζάν Βελιγραδίου από το 1984 έως το 1991!
Ο Ομπράντοβιτς είναι ο… coach “pick ‘n’ roll” του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Στην καλύτερη εκτέλεσή του στη σύγχρονη ιστορία του αθλήματος, το μπασκετικό κοινό το απόλαυσε ανάμεσα στον Δημήτρη Διαμαντίδη και τον Μάικ Μπατίστ στον Παναθηναϊκό. Το μελιτζανί χρώμα είναι ταυτόσημο με τον… θυμωμένο Ομπράντοβιτς, αφού τέτοια απόχρωση έχει το πρόσωπό του, σε στιγμές εκνευρισμού κατά τη διάρκεια αγώνων. Σε προσωπικό επίπεδο, ο Ομπράντοβιτς έχει μία κόρη (Άνια) και έναν γιο (Τζόρτζε).
ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΣΑΤΣΑΚ-ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ
Γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου (ζώδιο: ιχθύς) 1960 στο Τσάτσακ της τότε ενωμένης Γιουγκοσλαβίας. Σε μια χώρα που ζει κι αναπνέει για το μπάσκετ, ήταν απλά θέμα χρόνου να βρεθεί στο γήπεδο της Μπόρατς Τσάτσακ. Το 1978 κάνει το ντεμπούτο του σε αγώνα της ανδρικής ομάδας. Από 10,7 πόντους μέσο όρο την πρώτη σεζόν του, τους αυξάνει σε 17,8 το 1983. Σε ηλικία 24 ετών, το 1984, μεταπηδά στην Παρτιζάν των Βλάντε Ντίβατς, Σάσα Τζόρτζεβιτς και Ζάρκο Πάσπαλι.
«Ο ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΣ»
Το χειμώνα του 1987 μπαίνει στη φυλακή μετά το θανάσιμο τραυματισμό που προκάλεσε σε γυναίκα, σε αυτοκινητικό δυστύχημα στο Βελιγράδι. «Είναι ένα μέρος της ζωής μου και αυτό το κομμάτι. Δεν είναι κρυφό και δεν το αποφεύγω, αφού είναι γεγονός. Τώρα το αντιμετωπίζω ως μάθημα. Ο άνθρωπος διδάσκεται από τα θετικά και από τα αρνητικά πράγματα που του συμβαίνουν. Κι εγώ από εκείνο το περιστατικό έμαθα πολλά» δηλώνει 15 χρόνια αργότερα. Ένα από τα πρώτα επίσημα παιχνίδια που έδωσε ως παίκτης της Παρτιζάν μετά την αποφυλάκισή του, στις αρχές του 1988, ήταν με τον Άρη των Ιωαννίδη-Γκάλη-Γιαννάκη, στην πορεία της ομάδας της Θεσσαλονίκης προς το φάιναλ φορ της Γάνδης. Φυλακίζεται και δεύτερη φορά για λιποταξία από το στρατό. Οι συμπατριώτες του του βγάζουν το προσωνύμιο «ο φυλακισμένος». Όταν αποφυλακίζεται το 1991, συνεχίζει να παίζει για την Παρτιζάν. Ο πρόεδρος και «θρύλος» της Παρτιζάν, Ντράγκαν Κιτσάνοβιτς, του προσφέρει ξαφνικά τη θέση του προπονητή της πρώτης ομάδας για να τον κρατήσει και ο Ομπράντοβιτς σταματά το μπάσκετ και κάθεται στον πάγκο της Παρτιζάν, διαδεχόμενος τον Βουγιόσεβιτς. Εν μέσω πολέμου στη χώρα του, κατακτά το πρώτο του triple crown! Στην Κωνσταντινούπολη (1992) οδηγεί την Παρτιζάν στο πιο ψηλό σκαλί του βάθρου στην Ευρώπη!
«ΖΟΤΣ», «ΚΑΚΟ ΠΑΙΔΙ», ΓΚΑΣΤΟΝΕ
Ζοτς τον φώναζαν οι φίλοι του από τα παιδικά χρόνια. Δεινός σουτέρ, νικούσε τους φίλους του τις περισσότερες φορές. Τότε, κάποιος τού είπε: «Σκίζεις το διχτάκι». Στα σέρβικα το ρήμα «σκίζω» λέγεται “cepati” και αυτός που «σκίζει» λέγεται “cepac”. Έτσι, δίπλα στο Zeljko Obradovic μπήκε η λέξη Cepac. Και από τα πρώτα γράμματα του “Zeljko Obradovic Cepac” προέκυψε το “ZOC”. Το κανονικό όνομά του είναι Ζέλιμιρ και όχι Ζέλικο. Το τελευταίο επίσης άρχισαν να το χρησιμοποιούν οι φίλοι του και οι πολύ κοντινοί του άνθρωποι.
Από το 1992 με την Παρτιζάν στην Πόλη, ο «Ζοτς» μετατρέπεται σε συλλέκτη τίτλων. Οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού δεν θα ξεχάσουν ποτέ τον επώδυνο γι’ αυτούς τελικό με την Μπανταλόνα το 1994 στο Τελ Αβίβ, αλλά ούτε και αυτόν του 1995 στη Σαραγόσα απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης. Όρθιος στον αντίπαλο πάγκο και στις δύο ισπανικές ομάδες ήταν ο Ομπράντοβιτς. Και οι αθλητικοί συντάκτες τον αναφέρουν ως «Γκαστόνε» στα ρεπορτάζ τους. Οδηγεί την εθνική της πατρίδας του το 1996 στο ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα, στην κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στο Ευρωμπάσκετ του 1997 στην Ισπανία, στο χρυσό στο Μουντομπάσκετ της Αθήνας στο ΟΑΚΑ (1998) και στο χάλκινο στο Ευρωμπάσκετ (1999) στη Γαλλία. Σε συλλογικό επίπεδο, το 1997 είχε οδηγήσει τη Ρεάλ Μαδρίτης στην κατάκτηση του τίτλου του Κυπέλλου Σαπόρτα, κάτι που πετυχαίνει και το 1999 με την Μπενετόν. Αμέσως μετά μετακομίζει στην Αθήνα, μετά από «πρόσκληση» των αδελφών Γιαννακόπουλων, όπου θα παραμείνει για 13 χρόνια (έως το 2012). Γίνεται ο μακροβιότερος ξένος προπονητής που έμεινε στον πάγκο ελληνικής ομάδας. Όταν κατακτά 5 ακόμη τίτλους Euroleague με τους «πράσινους» (2000, 02, 07, 09, 11), κανείς δεν τον αποκαλεί πια «Γκαστόνε». Ο κόσμος δεν τον θεωρεί απλά «τυχερό», αλλά ικανό!
Η ΣΧΕΣΗ ΟΜΠΡΑΝΤΟΒΙΤΣ – ΙΤΟΥΔΗ
Όλα αυτά τα χρόνια στον Παναθηναϊκό (1999-2012), ο Ομπράντοβιτς είχε άμεσο συνεργάτη τον Δημήτρη Ιτούδη. Ο νυν τεχνικός της ΤΣΣΚΑ Μόσχας είχε σπουδάσει Φυσική Αγωγή στο Ζάγκρεμπ, όπου έκανε και τα πρώτα βήματά του στην προπονητική σε επίπεδο μικρών ηλικιών (Μλάντοστ, ΚΚ Ζάγκρεμπ και πανεπιστημιακή ομάδα). Ο Ιτούδης μιλούσε άπταιστα τη μητρική γλώσσα του «Ζοτς» και στην αρχή οι Έλληνες αθλητικοί συντάκτες νόμιζαν πως ήταν απλά ο μεταφραστής του Ομπράντοβιτς! Σύντομα, κατάλαβαν πόσο σημαντικό ρόλο είχε ο Ιτούδης στο τεχνικό τιμ του Παναθηναϊκού. Η επαγγελματική σχέση μετετράπη σε βαθιά φιλία και εν συνεχεία κουμπαριά, αφού ο «Ζοτς» έχει βαφτίσει την κόρη του Ιτούδη, Αλεξάνδρα. Οι ισχυροί δεσμοί ανάμεσα στους δύο άνδρες διαρρηγνύονται το καλοκαίρι του 2013. Αιτία, πως ο Ιτούδης σύναψε συνεργασία με τον ατζέντη Φιλίποβιτς. Ο Ομπράντοβιτς δεν είχε συγχωρέσει στον τελευταίο τον τρόπο που «πήρε» τον Σλοβένο διεθνή γκαρντ, Γιάκα Λάκοβιτς, από τον Παναθηναϊκό και τον έδωσε στην Μπαρτσελόνα το καλοκαίρι του 2006. Όπως δεν συγχώρεσε και το καλοκαίρι του 2010 τον συμπατριώτη του, Μίσκο Ραζνάτοβιτς, ατζέντη του Βασίλη Σπανούλη, για τη συμφωνία του “Kill-Bill” με τον «αιώνιο» Ολυμπιακό. Ως προπονητής της Φενερμπαχτσέ από το 2013, την οδηγεί σε 4 διαδοχικά φάιναλ φορ (2015-18). Το 2015 στη Μαδρίτη, ο Ιτούδης και η ΤΣΣΚΑ τον νικούν (86-80) στον «μικρό τελικό». Το 2016, ο μαθητής νικά ξανά τον δάσκαλο, αυτή τη φορά όμως στον τελικό, στο Βερολίνο, στην παράταση (101-96). Το 2017 στην Κωνσταντινούπολη, ο Ολυμπιακός αποκλείει την ΤΣΣΚΑ στον ημιτελικό και ο Ομπράντοβιτς οδηγεί τη Φενερμπαχτσέ στον πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο της, στον 9ο δικό του τίτλο Euroleague!
To 2018 στο Βελιγράδι, η ΤΣΣΚΑ και ο Ιτούδης τέθηκαν εκτός, στον ημιτελικό, από τη Ρεάλ Μαδρίτης του πρώην παίκτη του, Πάμπλο Λάσο. Στις 21:00 απόψε (20/5/2018) στο τζάμπολ του τελικού, θα φανεί ποιος θα αυξήσει σε 10 τα τρόπαια: Η «βασίλισσα» ή ο «βασιλιάς»;
Ο ΟΜΠΡΑΝΤΟΒΙΤΣ ΣΕ… ΑΡΙΘΜΟΥΣ
Ο «Ζοτς» έχει κατακτήσει την Euroleague (και Κύπελλο Πρωταθλητριών) 9 φορές, εκ των οποίων τις πέντε με τον Παναθηναϊκό (2000, 2002, 2007, 2009, 2011), μία με την Παρτιζάν (1992), μία με την Μπανταλόνα (1994), μία με την Ρεάλ Μαδρίτης (1995) και μία με την Φενερμπαχτσέ (2017). Επιπλέον, έχει κατακτήσει το Κύπελλο Σαπόρτα το 1997 με τη Ρεάλ Μαδρίτης και το 1999 με την Μπενετόν Τρεβίζο. Παράλληλα, ο Σέρβος είναι και ο μοναδικός τεχνικός της Euroleague με 17 συμμετοχές σε φάιναλ φορ (μαζί με τη φετινή): 1992 Παρτιζάν, 1994 Μπανταλόνα, 1995-96 Ρεάλ Μαδρίτης, 1998 Μπενετόν, 2000, 2001, 2002, 2005, 2007, 2009, 2011, 2012 Παναθηναϊκος, 2015, 2016, 2017, 2018 Φενερμπαχτσέ. Στη δεύτερη θέση της λίστας με τις περισσότερες συμμετοχές σε φάιναλ φορ βρίσκεται ο Έτορε Μεσίνα με 10: 1998, 1999, 2002 Βίρτους, 2003 Μπενετόν, 2006, 2007, 2008, 2009, 2013, 2014 ΤΣΣΚΑ Μόσχας.
