Δεν με είχαν ποτέ ξετρελάνει οι ιμάμηδες, μουλάδες, αγιατολάδες, όπως τέλος πάντων λέγονται, στην ηγεσία του Ιράν. Στα τέλη της δεκαετίας του ’70, οπότε και ήρθαν στη εξουσία οι θρησκόληπτοι, ήμουν αρκετά μεγάλη για να έχω ασπαστεί τη Δημοκρατία ως αγαπημένο πολίτευμα και, χωρίς συζήτηση, το κοσμικό κράτος. Διαθέτω απόλυτο σεβασμό στην πίστη του Αλλου, δεν υιοθετώ όμως και δεν δέχομαι να μας κυβερνά η πίστη. Άλλο θρησκεία, άλλο κοσμική εξουσία κατά τη γνώμη μου. Αυτός ήταν ανέκαθεν ένας σοβαρός λόγος να είμαι σκεπτικίστρια προς Βυζάντιο. Αλλά δεν συζητάμε περί αυτού, τώρα.
Μετά την επιβολή των θρησκευτικών νόμων όπως είναι η απεχθέστατη σε μένα σαρία, σειρά ήρθε η επιβολή των τσαντόρ και λοιπών ενδυματολογικών αξεσουάρ του Ισλάμ. Δεν ξέρω αν προϋπήρχε ή αν επιβλήθηκε τώρα η λογική πως οι γυναίκες είναι κατώτερα όντα και δεν έχουν δικαιώματα, πάντως ισχύει. Ισχύουν οι διώξεις, ισχύει η καταπίεση.
Δεν κατανοώ όσους συντάσσονται με το αιματοβαμμένο καθεστώς επειδή το πολεμάει ο Τραμπ. Εν προκειμένω δεν ισχύει το γνωστό ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου. Καίτοι, ως Ελλάδα, δεν έχουμε βεβαίως εχθρό τον Τραμπ. Εχει όμως το δικαίωμα ο καθείς να θεωρεί εχθρό του όποιον θέλει. Υπό προϋποθέσεις, βεβαίως, μα ούτε κι αυτό το συζητάμε τώρα.
Εδώ και περίπου δέκα μέρες, μια διαπίστωση με έχει σοκάρει. Το Ιράν κατασκευάζει όπλα- πυραύλους εν προκειμένω- που έχουν βεληνεκές σχεδόν όλες (ή μήπως και όλες;) τις πρωτεύουσες της Ευρώπης. Εν ολίγοις, άμα θεωρήσει η ηγεσία του πως η Ελλάδα είναι εχθρικό κράτος, εκτοξεύει ένα κάρο πυραύλους και προσπαθεί να μας χτυπήσει.
Σαφώς και δεν είναι το ζήτημα απλό. Αν αυτοί εκτοξεύσουν πυραύλους, οι «ασπίδες» του ΝΑΤΟ και των συμμάχων, θα τους αναχαιτίσουν. Θα προσπαθήσουν τουλάχιστον. Όμως αυτό δεν καθησυχάζει κανέναν. Διότι υπάρχουν και πύραυλοι που δεν αναχαιτίζονται, όπως πληροφορηθήκαμε εσχάτως, λόγω του πολέμου. Και ποιος ξέρει τι άλλο.
Η Ευρώπη το πληροφορήθηκε αυτό ξαφνικά- και δεν εννοώ τις κυβερνήσεις και τους στρατιωτικούς μηχανισμούς. Δεν ανησύχησε; Προσωπικά σοκαρίστηκα και σκέφτηκα πως όταν με πολύ καλή πρόθεση ζητάμε ειρήνη και αφοπλισμό δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτό δεν μπορεί να ισχύσει όσο υπάρχουν όπλα. Δεν είναι θέμα βολονταρισμού, κροτάλισα τα δάχτυλα και έγινε. Είναι θέμα πως όσο εμείς ασχολούμαστε μόνο με αυτό, χάνουμε «επεισόδια» από τις εξελίξεις. Και αφήνουμε τον πλανήτη χωρίς υπεράσπιση.
Δεν θα ήθελα λοιπόν να ξυπνήσει στραβά μια μέρα ο νέος αγιατολάχ ή κάποιος επόμενος και να αρχίσει να πελεκάει την Ευρώπη. Ας το βάλουμε καλά στον νου μας όλοι. Και όσοι βρίσκουν πως οι μουλάδες (και τα ρέστα) αξίζουν την υποστήριξή τους. Μη μου πείτε ότι αν δεν είχαν πόλεμο δεν θα κινδυνεύαμε. Εχουμε. Αν αυτό δεν αλλάζει τα πάντα, τι τα αλλάζει; Ποιος έχει την ευθύνη; Όποιος τα ρίξει, απαντώ.
Είπα το ρήμα «ρίχνω» και μεταφέρθηκα στα καθ’ ημάς, στην γειτονιά όπου μεγάλωσα. Πρόκειται για τον Κόκκινο Μύλο Αχαρνών, τον οικισμό που εκτείνεται από το νεκροταφείο της Ν. Φιλαδέλφειας μέχρι ψηλά προς Μενίδι. Στην κεντρική λεωφόρο του, τη Φιλαδελφείας (συνέχεια της Πίνδου από Φιλαδέλφεια) υπάρχουν ένθεν και ένθεν υπερ-αιωνόβια πεύκα. Ηταν ήδη πανύψηλα, ίσως και αιωνόβια, όταν εμείς ήμασταν μικρά και τα καμαρώναμε.
Ελα που δεν τα καμαρώνει η δημοτική αρχή! Και αποφάσισε να κόψει τα 139 υπέροχα δέντρα για να αναπλάσει, λέει, την περιοχή. Να βάλει υπόγειο αγωγό λυμάτων στη Φιλαδελφείας και τέτοια.
Ξεσηκώθηκαν οι κάτοικοι και είχαν δίκιο. Δεν συζητήθηκε ποτέ το θέμα ευρέως, δεν ενημερώθηκαν και μια μέρα ξαφνικά έμαθαν πως 139 περήφανα πεύκα θα κοπούν. Δεν τους έπεισε τίποτα από όσα ειπώθηκαν: πως τα δέντρα είναι άρρωστα (μια χαρά είναι) πως κινδυνεύουν να πέσουν από τον αέρα (είναι ζήτημα αν έπεσε ένα ή δυο τόσα χρόνια) πως αν δεν τα κόψουν δεν θα γίνουν οι αγωγοί (να βρει άλλο τρόπο ο δήμος να τους κάνει).
Εκατόν τριάντα εννέα πεύκα λιγότερα, είναι εκατόν τριάντα εννέα πηγές οξυγόνου κομμένες. Για ποιο λόγο; Για κανέναν που να πείθει, πάντως. Φάε τώρα τρεις ερωτήσεις – μέχρι στιγμής- στη Βουλή υπουργείο εσωτερικών για να μάθουν και οι δικές σου επιτροπές και υπηρεσίες πως δεν ξυρίζουμε κατά το δοκούν τόσα δέντρα. Βάλτε και το δασαρχείο να απαντήσει τι θα γίνει αν κοπούν όλα αυτά. Το σημαντικότερο: βάλτε μυαλό! Αυτό που πάτε να κάνετε είναι έγκλημα.
Θα φυτευθούν, λέει, στη θέση τους, τζακαράντες και σφένδαμοι. Εκτός τόπου και τοπίου. Ασε που μέχρι να μεγαλώσουν έχουμε χρόνια και χρόνια. Και γενικά, δεν μπορείς να παρουσιάζεις μελέτη για παραλιακό δρόμο άλλης πόλης ως μελέτη ανάπλασης για τον συγκεκριμένο.
Σοβαρευτείτε!
Σοβαρευτείτε δήμαρχοι, σοβαρευτείτε και οι της δημοσιογραφίας.
«Φορέθηκε για πρώτη φορά το 1923, η τιάρα αντιπροσωπεύει μια καθοριστική εποχή της βασιλικής ιστορίας, που τώρα αναζωπνίστηκε από την πριγκίπισσα Αικατερίνη με πρόθεση και νόημα.»
Τι σημαίνει; «φορεμένη για πρώτη φορά το 1923, η τιάρα αντιπροσωπεύει μια σημαντική εποχή της βασιλικής ιστορίας, η οποία ξαναήρθε στο προσκήνιο από την πριγκίπισσα Αικατερίνη με σκοπό και νόημα».
Δεν είναι το μόνο που ανεβάζετε σε ιστότοπους μεγάλης κυκλοφορίας με αυτόματα μετάφραση κι όποιον πάρει ο χάρος.
«Ο στρατηγός Άντριου Γκραντ διάβασε το προσχέδιο στο τηλέφωνο του βοηθού του και το επέστρεψε χωρίς να ανοιγοκλείσει τα μάτια του» Το επέστρεψε εν ριπή οφθαλμού μάς κάνει, ή μπα;
Αλλά σας έχω και καλύτερο. Και ελληνικά και αγγλικά για να μην προκύπτουν λάθη.
«Το styling ολοκληρώθηκε με ψηλές μαύρες μπότες σε sleek γραμμή, που έδωσαν δυναμισμό και ισορρόπησαν τη girly διάθεση του ροζ. Μια μικρή chain bag με μοτίβο και λεπτή αλυσίδα πρόσθεσε fashion twist, ενώ το φυσικό μακιγιάζ και τα χαλαρά πιασμένα μαλλιά κράτησαν το αποτέλεσμα φρέσκο και ανεπιτήδευτο.»
Ηλι ήλι λάμα σαβαχθάνι; (να ρωτήσω κι εγώ εβραϊκά, να σας δείξω).
Η φίλη μου Σοφία, η σούπερ φιλόλογος:
«-Ετερονήμισι έχεις; με ρωτά ένας.
θεέ μου, θεέ μου…»
«Υποθάλπτεί εν δυνάμει τρομοκράτες» και δύο τόνοι και ένα ταυ παραπάνω στο υποθάλπω. Θάλπω, είναι το ρήμα. Αν όμως ήτανε θάλπτω; Ε; ε;
Η αγαπημένη μου Ιφιγένεια, λαμπρή συνάδελφος:
«Μεσούσης του πολέμου» είπε μόλις η δημοσιογράφος στο ertnews. Και δεν έμεινε εκεί : «Και θα τονίσω αυτό το μεσουσης του πολέμου γιατί….» κι εγώ έχω πέσει στα πατώματα και ψάχνω το μάτι μου.
Επί του ιδίου κρατικού καναλιού, η φίλη Σάνια σχολιάζει:
Μόλις ενημερώθηκα από την ΕΡΤ πως το Ριάντ προχώρησε στην απέλαση Ιρανών διπλωμάτων! Ποιας εκπαιδευτικής βαθμίδας θα σας γελάσω.
Ένα από τα δύο, μάς κάνει για λεμονάκι μυρωδάτο της εβδομάδας. Μη σας πω και τα δύο
Τελευταίο άφησα το: Εχω κλίσει το ρήμα σε όλους τους χρόνους. Εχεις κλίση…
«Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος;»
Όπως θα έλεγε κι ο Νίκος Καρούζος:
Έαρ μικρό έαρ βαθύ έαρ συντετριμμένο
Καλή μεγαλοβδομάδα
