Τον έλεγαν Σάλεχ Μοχαμάντι, ήταν 19 ετών, πρωταθλητής στην πάλη. Θα μείνει αιώνια 19 ετών. Οι αγιατολάδες τον κρέμασαν μαζί με άλλους, δημόσια. Το έγκλημά του: συμμετοχή σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις τον Ιανουάριο. Το καθεστώς τον κατηγόρησε για “moharebeh” – διεξάγει πόλεμο εναντίον του Θεού – και για τη δολοφονία ενός αστυνομικού. Τον βασάνισαν για να ομολογήσει.
Οι κάμερες ασφαλείας δεν κατέγραψαν ποτέ το πρόσωπό του κατά τις διαδηλώσεις. Η οικογένειά του, οι προπονητές του και οι συμπαίκτες του κατέθεσαν ότι ήταν στο σπίτι του θείου του εκείνο το βράδυ. Το δικαστήριο αρνήθηκε να επιτρέψει σε ανεξάρτητο νομικό σύμβουλο να συμμετάσχει. Η δίκη, δήλωσε η Διεθνής Αμνηστία, δεν ήταν ούτε στο ελάχιστο δίκαιη δίκη. Τον εκτέλεσαν δημόσια.
Δύο άλλοι νεαροί, γύρω στα 20 επίσης, ο Mehdi Ghasemi και ο Saeed Davoudi κρεμάστηκαν μαζί του. Αυτές είναι οι πρώτες επίσημα ανακοινωθείσες εκτελέσεις που συνδέονται με τις διαδηλώσεις του Ιανουαρίου, στις οποίες ακτιβιστές κατέγραψαν πάνω από 7.000 Ιρανούς που έχουν υποστεί άγρια καταστολή.
Δεν είναι η πρώτη φορά. Το 2020 το ίδιο καθεστώς εκτέλεσε τον πρωταθλητή παλαιστή Navid Afkari για παρόμοιες πράξεις. Ο θάνατός τους στέλνει το μήνυμα που θέλει το θεοκρατικό καθεστώς. Κανείς δεν είναι ασφαλής, ούτε καν οι πρωταθλητές.
Το Ιράν κρέμασε πάνω από 1.500 ανθρώπους μόνο πέρυσι – το υψηλότερο ποσοστό εκτελέσεων στη γη εκτός Κίνας. Εκατοντάδες ακόμη αντιμετωπίζουν θανατικές ποινές που συνδέονται με τις διαδηλώσεις του Ιανουαρίου. Ο επικεφαλής δικαστικού σώματος του καθεστώτος προειδοποίησε ότι δεν θα υπάρξει επιείκεια.
Παγκόσμια ημέρα ποίησης χθες. Επέλεξα τους στίχους από ένα σπαρακτικό ποίημα του Μίκη Θεοδωράκη, που το έχει μελοποιήσει:
«Παλικάρι στη δουλειά στο σπίτι παλικάρι
μίλαγες κι η γειτονιά μας γέμιζε πουλιά.
Άπλωνες το χέρι σου κι έκοβες το φεγγάρι
ως σ’ έκοψε σα λούλουδο ο Χάρος μια νυχτιά.»
Χίλιες πεντακόσιες εκτελέσεις μόνο σε μια χρονιά. Γυναίκες δολοφονούνται επειδή θέλουν να εμφανίζονται δημόσια με ακάλυπτο κεφάλι. Νεαρά αγόρια επειδή, όπως και τα κορίτσια, ονειρεύονται τη ζωή τους αλλιώς. Και ξεσηκώνονται.
Και μετά, σιωπή. Αφήνω το Χόλιγουντ που δεν βρήκε μια λέξη να πει στα Οσκαρ για τον γενναίο λαό του Ιράν- τι έχει η έρμη η τηλεθέαση και ψοφάει;- και περνώ στους καθ’ ημάς επαγγελματίες διαμαρτυρόμενους. Μέσω Μίκη, πάντοτε.
Είμαι Ευρωπαίος
έχω δυο αυτιά
το ‘να μόν’ ακούει
το άλλο δεν γροικά.
Αν στενάξει Τσέχος, Ρώσος, Πολωνός
ο άνθρωπος πονάει, πέφτει ο ουρανός.
[Εκεί ψηλά στον Υμηττό, υπάρχει κάποιο μυστικό].
Αν πονέσει μαύρος, Έλληνας, Ινδός
τί με νοιάζει εμένα
ας νοιαστεί ο Θεός.
[Εκεί ψηλά στον Υμηττό, υπάρχει κάποιο μυστικό].
Το τραγούδι έχει γραφτεί στη Ζάτουνα, όπου ο Μίκης ήταν εξόριστος και κάθε τόσο βγαίνει στο μπαλκόνι του σπιτιού του και φωνάζει στους φρουρούς του: Χατζιδάκις (όταν παίζει το εκεί ψηλά στον Υμηττό, που είναι, βέβαια, από τραγούδι του Χατζιδάκι. Τους περιπαίζει και κάνει πλάκα ακόμα και σε τόσο ζοφερούς καιρούς. Δεν είναι όμως αυτό το ζητούμενο, στο σημερινό κείμενο).
Τέλη της δεκαετίας του ’60, η ανθρωπότητα ζει μέσα στους κλυδωνισμούς του Ψυχρού Πολέμου – Ανατολή, Δύση. Οπου Ανατολή η Σοβιετική Ενωση και οι σοσιαλιστικές δημοκρατίες. Οπου Δύση, η Ευρώπη και οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Τα προβλήματα και στα δύο στρατόπεδα είναι πολλά. Ο Ψυχρός Πόλεμος έχει ανόδους και υφέσεις, αλλά όχι σημαντικές διαφορές ως προς την αντιμετώπιση.
Ετσι λοιπόν, η μαύρη χούντα των συνταγματαρχών στην Ελλάδα, δεν φαίνεται να απασχολεί ιδιαίτερα ΗΠΑ και Ευρώπη, που δεν δείχνουν να εξοργίζονται για τη στέρηση της ελευθερίας και την καταπάτηση των δικαιωμάτων μας. Αντίθετα, αν κάτι συμβεί στα σοσιαλιστικά κράτη, γίνεται χαμός από τη Δύση.
Στην Ελλάδα, ως φαίνεται, έχουμε παραμείνει σε εκείνη την περίοδο. Ολοι. Κι όταν λέω όλοι, εννοώ πως υπάρχουν ελάχιστες εξαιρέσεις που απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Αλλά και διεθνώς κάτι παρόμοιο συμβαίνει.
Στη Γάζα ο πόλεμος επέφερε τρομακτικές καταστροφές, ισοπεδώθηκαν κτήρια και ανατινάχτηκαν υποδομές, πέθαναν παιδιά και μεγάλοι. Φοβερό και σωστά υπάρχουν ακόμα και σήμερα διαμαρτυρίες. Η Παλαιστίνη δεν ανήκει στο φιλοδυτικό στρατόπεδο. Επομένως, άλλοι δεν αντιδρούν και άλλοι είναι ευαίσθητοι.
Θα συνταχθώ, φυσικά, με τους δεύτερους, αλλά θα τα «βάλω» με τον Χαβιέ Μπαρδέμ. Μάλιστα, αγαπητέ, να κάνεις δηλώσεις κατά την τελετή των Οσκαρ για τη Γάζα. Τίποτα όμως για τις γενναίες γυναίκες του Ιράν που μάχονται ένα εγκληματικό καθεστώς; Για τους νεαρούς αγωνιστές που τους κρεμάνε δημόσια;
Εχει αυτό σχέση με τα κατάλοιπα του Ψυχρού Πολέμου; Εχει. Το Ιράν έχει καλές σχέσεις με τη Ρωσία, προφανώς είχε και με τη Σοβιετική Ενωση. Επομένως, η διανόηση, δεν θα ξεσηκωθεί για τον λαό του. Σου λέει, ας τα βγάλουν πέρα μόνοι τους.
Με την ίδια λογική, και οι Παλαιστίνιοι πρέπει να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους και οι κάτοικοι της Κούβας, της Βενεζουέλας και άλλων χωρών. Όπως δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα a la carte, έτσι δεν υπάρχει και a la carte διεθνής υποστήριξη σε λαούς που υποφέρουν και αγωνίζονται.
Είπαμε, όμως. Μείναμε στον Ψυχρό Πόλεμο. Και έτσι, φοβάμαι πως τίποτα δεν θα αλλάξει γρήγορα και εύκολα. Λείπουν και οι ηγέτες εκείνοι, οι πολιτικοί, οι διανοητές, οι φιλόσοφοι, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν να ξεκολλήσουμε.
Φιλόσοφος, σου λέει ο Λαρτζανί. Ενας αυτός και ένας ο Ζαν Πολ Σαρτρ. Αντε, στη χειρότερη, ένας μικρός Μάρτιν Χάιντεγκερ (διότι αμφιλεγόμενος και φιλόσοφος του ναζισμού ο ΜΧ αλλά όχι τυχαίος).
Από τα κοινωνικά και πολιτικά στραβά, πάμε στα δημοσιογραφικά. Το ευαγγέλιο που κατασχέθηκε εις χείρας γκαλερίστα, δεν είχε γραφτεί, αγαπητοί μου, τον 18ο αιώνα. Τα ευαγγέλια γράφτηκαν τον 1ο αιώνα μ.Χ. και έκτοτε, ουδείς ευαγγελιστής ενεφανίσθη. Τυπώθηκε τον 18ο αιώνα και αποτελεί κινητό μνημείο, σύμφωνα με τον αρχαιολογικό νόμο. Τον οποίο η δικαιοσύνη δεν θα εξετάσει αν γνώριζε ή δεν γνώριζε. Αγνοια νόμου δεν δικαιολογείται. Αλλοίμονο αν έβγαιναν σε δημοπρασίες λειτουργικά εκκλησιαστικά αντικείμενα χωρίς το κράτος να γνωρίζει ότι κάποιος τα κατέχει- και να έχει επιτρέψει την κατοχή τους.
-Μπουρδούμης για Δροσάκη: Εφόσον επήλθε το διαζύγιο, νομίζω ότι όλα γίνονται προς όφελος των δυο ανθρώπων.
Να μού επέλθει ο θάνατος τώρα!
-Στο νησί της μεγαλονήσου λέει ο άλλος.
Δεν ήταν νησί. Ηταν θεριό που κοίτονταν στο πέλαγοοοοοο.
-“Νομίζεις κατά τη γνώμη σου…” ρωτά η συνάδελφος.
Εγώ νομίζω κατά τη γνώμη άλλων σχολιάζει φίλος μου.
-Πείτε μου ποιος λέει καλωσόρισες πίσω» σαν μετάφραση του welcome back;
Ολος ο κόσμος έτσι το λέει, να με πάρεις πίσω να σου εξηγήσω.
Τηλεπαιχνίδι γνώσεων. Ποιος έχει καταγραφεί ιστορικά ως ο επικεφαλής της εξόδου του Μεσολογγίου το 1827; Αθανάσιος Διάκος- Αθανάσιος Ραζηκότσικας- Αθανάσιος Μιαούλης- Αθανάσιος Γουδέλης.
Κοίτα να δεις πώς έχει Γρηγόρη μου. Η έξοδος έγινε το 1826 και γιορτάζουμε φέτος τα 200 χρόνια. Ο Αθανάσιος Διάκος είχε πεθάνει από το 1821 και ο Αθανάσιος Μιαούλης ήταν 11 ετών τότε. Ενας από όσους ήταν επικεφαλής της εξόδου ήταν, όντως, ο Αθανάσιος Ραζηκόστας. Όμως: οι κύριοι επικεφαλής της ηρωικής εξόδου ήταν οι οπλαρχηγοί Νότης Μπότσαρης, Δηήτριος Μακρής και Κίτσος Τζαβέλας, οι οποίοι οδήγησαν τα τρία σώματα που δημιουργήθηκαν, με σκοπό να διασπάσουν τις γραμμές των Τουρκοαιγυπτίων.
Θα μπορούσε να είναι το μυρωδάτο λεμονάκι της εβδομάδας, αν η φίλη μου Πηγή δεν είχε εντοπίσει μια μετεωρολόγο να λέει:
“Βοριάδες έχουν εγκαθιδρυθεί στην Ελλάδα για δύο μέρες”!
Η εγκαθίδρυση ανέμων είναι τόσο ταιριαστή με το διαζύγιο που επέρχεται!
Ερχεται και η 25η Μαρτίου, κοντά είναι και το Πάσχα, ετοιμαστείτε για εκδρομές. Θα σας προτείνω το Μεσολόγγι, γιατί με τον εορτασμό της επετείου, γίνονται εκεί πολλές και σπουδαίες εκδηλώσεις. Δείτε τον πίνακα του Ντελακρουά με την Ελλάδα στα ερείπια της πόλης και όποια από τις ενδιαφέρουσες εκθέσεις προλάβετε. Όταν λέμε σωστή διοργάνωση, κάποια σαν αυτή εννοούμε και μπράβο τους!
