Η σταθερή και αδιαμφισβήτητη κοινοβουλευτική πλειοψηφία που διαθέτει σήμερα η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας αποτελεί προϊόν μιας καθαρής και ισχυρής λαϊκής εντολής. Δεν συνιστά, όμως, αυτοσκοπό. Ούτε μπορεί να εκλαμβάνεται ως λευκή επιταγή για την άσκηση εξουσίας. Σε μια σύγχρονη, ώριμη και ανθεκτική Δημοκρατία, η πλειοψηφία αποκτά πραγματικό περιεχόμενο μόνο όταν συνοδεύεται από θεσμική αυτοσυγκράτηση, πολιτική ωριμότητα και ειλικρινή διάθεση διαλόγου. Όταν λειτουργεί ως εργαλείο ευθύνης και όχι ως μηχανισμός επιβολής.
Του Δημήτρη Κούβελα*
Η Νέα Δημοκρατία αντιλαμβάνεται διαχρονικά την κοινοβουλευτική ισχύ ως υποχρέωση να ακούει, να συνδιαλέγεται και να επιδιώκει ευρύτερες συναινέσεις, ιδίως σε ζητήματα που υπερβαίνουν τον στενό χρονικό ορίζοντα μιας κυβερνητικής θητείας. Η αναζήτηση συγκλίσεων δεν είναι ένδειξη πολιτικής αδυναμίας· είναι απόδειξη θεσμικής αυτοπεποίθησης και δημοκρατικής ωριμότητας. Είναι η συνειδητή επιλογή της σύνθεσης απέναντι στη στείρα αντιπαράθεση, ιδιαίτερα όταν διακυβεύεται το εθνικό συμφέρον.
Ενδεικτικό παράδειγμα αυτής της προσέγγισης αποτελεί το αγροτικό ζήτημα και συνολικά ο πρωτογενής τομέας. Ένας τομέας στρατηγικής σημασίας, άρρηκτα συνδεδεμένος με την παραγωγική βάση της χώρας, την επισιτιστική ασφάλεια, την περιφερειακή συνοχή και την κοινωνική δικαιοσύνη. Τα προβλήματα είναι διαχρονικά και σύνθετα και δεν προσφέρονται για αποσπασματικές ή επικοινωνιακές λύσεις. Σε αυτό το πλαίσιο, η πρόταση του ίδιου του Πρωθυπουργού για τη σύσταση διακομματικής επιτροπής στη Βουλή, με αντικείμενο τη συνολική αποτίμηση και την ανασυγκρότηση του παραγωγικού τομέα της χώρας, αποτελεί ουσιαστική πολιτική πράξη συνεννόησης και συλλογικής ευθύνης.
Δυστυχώς, ανταπόκριση από την πλευρά της αντιπολίτευσης δεν υπήρξε, για άλλη μια φορά! Μια στάση επιφυλακτικότητας ή άρνησης σε πρωτοβουλίες συνεννόησης γεννά εύλογα ερωτήματα ως προς το αν υπηρετεί πράγματι τον ρόλο της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης. Γιατί όταν η πολιτική περιορίζεται στη διαρκή άρνηση, χωρίς εναλλακτικές προτάσεις και χωρίς διάθεση συμμετοχής στη λύση, τότε το κόστος δεν είναι κομματικό· είναι θεσμικό και, τελικά, κοινωνικό. Είναι κι αυτό που οδηγεί τους πολίτες σε απογοήτευση και απομάκρυνση από την πολιτική.
Οπωσδήποτε, ανάγκη συναινέσεων υπάρχει στα εθνικά θέματα και την άμυνα, στο δημογραφικό και το στεγαστικό, στην Παιδεία. Τομείς που απαιτούν βάθος χρόνου, στρατηγικό σχεδιασμό και πολιτική συνέχεια. Ως Προεδρεύων στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής, γνωρίζω από πρώτο χέρι ότι ο κοινοβουλευτικός διάλογος δεν πρέπει να είναι τυπική διαδικασία. Σε πολλά νομοσχέδια έχουν ενσωματωθεί προτάσεις της αντιπολίτευσης, ύστερα από ουσιαστική επεξεργασία. Αυτό δεν αποδυναμώνει την κυβερνητική πολιτική· την ενισχύει, την εμπλουτίζει, τη βελτιώνει και τη θωρακίζει κοινωνικά.
Αντίθετα, οι άγονες αντιπαραθέσεις, οι κραυγές και η ανέξοδη κριτική χωρίς συγκεκριμένες, κοστολογημένες και εφαρμόσιμες προτάσεις δεν υπηρετούν τη Δημοκρατία. Υποβαθμίζουν τον δημόσιο λόγο και απαξιώνουν την κοινοβουλευτική διαδικασία, μετατρέποντάς την σε πεδίο φθηνών εντυπώσεων αντί παραγωγής ουσιαστικής πολιτικής.
Στη Νέα Δημοκρατία επιμένουμε στη θεσμική σοβαρότητα, στον διάλογο με καλή πίστη και στη συνεννόηση στα μεγάλα και στρατηγικά ζητήματα. Γιατί μόνο έτσι η χώρα μπορεί να προχωρήσει με σταθερότητα, αυτοπεποίθηση και εθνική προοπτική.
* Ο Δημήτρης Κούβελας είναι Βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης – Νέα Δημοκρατία
