13.4 C
Athens

Το διπλωματικό «πόκερ» με Γροιλανδία και «Συμβούλιο Ειρήνης» και η πρόταση-ελιγμός Μητσοτάκη για τη Γάζα

Μεταξύ της στρατηγικής συμμαχίας με την Ουάσινγκτον και της ευρωπαϊκής ταυτότητας της χώρας, καλείται να ισορροπήσει η Αθήνα στο διπλωματικό πόκερ που εξελίσσεται σε Βρυξέλλες και Νταβός, με φόντο τη Γροιλανδία και το Συμβούλιο Ειρήνης για τη Γάζα.

Του Κώστα Πασίση

Η απουσία του Έλληνα πρωθυπουργού από το Νταβός, αν και επισήμως αποδόθηκε στην αδυναμία αεροπορικής μετακίνησης λόγω της θεομηνίας και στην ανάγκη συντονισμού του κρατικού μηχανισμού, λειτούργησε τελικά ως το τέλειο …άλλοθι για τη διπλωματία της χώρας.

Η Ελλάδα συντάχθηκε, έστω και δια της απουσίας της, με την άτυπη συμφωνία των Ευρωπαίων ηγετών να μην νομιμοποιήσουν με την παρουσία τους τα σχέδια Τραμπ ο οποίος προέβη σε τακτική αναδίπλωση, ύστερα από τις πιέσεις της Ευρώπης, που εκφράστηκαν ποικιλοτρόπως, τόσο στο προσκήνιο, όσο και στο παρασκήνιο.

Στις Βρυξέλλες ο Κυριάκος Μητσοτάκης συντάχθηκε πλήρως με τον σκληρό ευρωπαϊκό πυρήνα, απορρίπτοντας σενάρια για εμπορική συναλλαγή εθνικών εδαφών, θεωρώντας ότι το ζήτημα της Γροιλανδίας πρέπει να λυθεί με σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο και όχι με απειλές…

Η συμβιβαστική πρόταση Μητσοτάκη

Ωστόσο, το «κυρίως πιάτο» στο διπλωματικό μενού δεν είναι μόνο η Γροιλανδία, αλλά και η πρόταση Τραμπ για τη συγκρότηση του λεγόμενου «Συμβουλίου Ειρήνης».

Κατά τη διάρκεια της Συνόδου της Ε.Ε. ο Έλληνας πρωθυπουργός πρότεινε οι 13 χώρες οι οποίες έχουν προσκληθεί να συμμετέχουν στο Συμβούλιο Ειρήνης να προσυπογράψουν την προσχώρησή τους μόνο όμως για το ζήτημα που αφορά την επόμενη φάση της ειρηνευτικής διαδικασίας στη Γάζα και για όσο χρόνο αυτό απαιτεί απαιτηθεί.

«Θεωρώ – τόνισε ο κ. Μητσοτάκης – ότι αυτή είναι μια εύλογη συμβιβαστική λύση η οποία θα μας επιτρέψει να συμμετέχουμε στην διαδικασία ειρήνευσης της Γάζας. Η Ελλάδα από την πρώτη στιγμή έχει εκφράσει ένα έντονο ενδιαφέρον για την περιοχή, χωρίς ωστόσο να δημιουργήσουμε ταυτόχρονα ένα νέο οργανισμό ο οποίος να μπορεί να λειτουργεί ανταγωνιστικά προς τον οργανισμό Ηνωμένων Εθνών».

Λίγες ώρες νωρίτερα η κυβέρνηση, διά στόματος του κυβερνητικού εκπροσώπου, έσπευσε να χαμηλώσει τους τόνους, παραπέμποντας σε συνεννόηση με τους εταίρους, ωστόσο στο παρασκήνιο η ανησυχία είναι έντονη.

«Είναι ένα πολύ σύνθετο ζήτημα και γι’ αυτό όποια απόφαση πάρει η χώρα μας θα την πάρει σε συνεννόηση με τους Ευρωπαίους εταίρους», δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ξεκαθαρίζοντας πως «δεν πρόκειται να παρθεί καμία βιαστική απόφαση».

Ο κ. Μαρινάκης φρόντισε να οριοθετήσει σαφώς τη θέση της χώρας εντός της Ε.Ε, υπογραμμίζοντας πως «η Ελλάδα είναι μια ισχυρή ευρωπαϊκή χώρα, που η καρδιά της, η ψυχή της, είναι στην Ευρώπη», ενώ ταυτόχρονα διατήρησε τις ισορροπίες χαρακτηρίζοντας δεδομένη τη στρατηγική συνεργασία με τις ΗΠΑ.

Σύμφωνα  πληροφορίες, η Αθήνα αντιλαμβάνεται την πρόταση Τραμπ ως «θεσμικό διεμβολισμό». Η ιδέα ενός οργάνου «ανοιχτού σκοπού», με ισόβιο πρόεδρο τον Αμερικανό ηγέτη και αδιαφανή χρηματοδότηση, θεωρείται ότι υπονομεύει ευθέως τον ΟΗΕ, το ΝΑΤΟ και την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η ελληνική διπλωματία βλέπει τον κίνδυνο δημιουργίας ενός παράλληλου συστήματος διακυβέρνησης που θα καταστήσει τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών παρωχημένο.

Η ελληνική στρατηγική  προτάσσει τη θεσμική νομιμότητα. Το βασικό επιχείρημα της Αθήνας είναι ότι υπάρχουν ήδη θεσμοθετημένες διαδικασίες και ψηφίσματα, όπως το 2803 που προβλέπουν συγκεκριμένες θητείες και πλαίσια δράσης.

Οποιαδήποτε άλλη δομή, όπως το προτεινόμενο Συμβούλιο του Τραμπ, θεωρείται περιττή και επικίνδυνη. Η Ελλάδα, έχει ήδη υπερψηφίσει το Ψήφισμα 2803 για τη Γάζα.

Να σημειώσουμε ότι ο αμερικανός πρόεδρος παρουσίασε στο Νταβός το νεοσύστατο Συμβούλιο Ειρήνης, θέλοντας να κερδίσει τις  επικοινωνιακές εντυπώσεις και όχι μόνο…

Στο νέο σχήμα προσχώρησαν 19 χώρες, κυρίως από τον Παγκόσμιο Νότο και την Ασία, διαμορφώνοντας μια συγκεκριμένη γεωπολιτική πλατφόρμα.

Ο Τραμπ άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο σύμπραξης με τα Ηνωμένα Έθνη για τον τερματισμό πολέμων, χωρίς όμως να δώσει λεπτομέρειες, και παράλληλα υπεραμύνθηκε της πολιτικής των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και των επιτυχιών κατά των καρτέλ στην Καραϊβική.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ