Εχουμε κι αν έχουμε να σχολιάσουμε από την επικαιρότητα, αλλά προτιμότερο να παραμείνουμε στα γλωσσικά/ γλωσσολογικά, που ταιριάζει και περισσότερο με τον χαρακτήρα της στήλης. Όχι βεντέτες, επομένως, ούτε σασμοί και ούτε ψεύτικες ελπίδες. Σιγά μη λυθεί το πρόβλημα στην Κρήτη. Καταστάσεις σαν αυτές απαιτούν αλλαγές συνειδήσεων και εν προκειμένω δεν πρόκειται, ούτε στον αιώνα τον άπαντα. Να το λέμε όμως με το όνομά του: παρανομία και μάλιστα βαριά. Τα λοιπά, ακούγονται βερεσέ.
Ναι, ξέρω, κάτι είπα τώρα. Γιατί, έγινε κάτι με όσα είχαν γραφτεί περίπου προ δεκαπενταετίας, όταν στον νομό Ρεθύμνου- ίσως και σε άλλους νομούς- χτίζονταν «μιτάτα» αβέρτα- κουβέρτα; Τι μιτάτα αδέρφια; Τσιμεντένια φυλάκια και μερικά τσιμεντένια μπούνκερ. Το βλέπαμε εμείς οι άσχετες επισκέπτριες, δεν το έβλεπε η αστυνομία;
Ούτε το είδε ποτέ. Για δοκιμάστε να πάτε στα χωριά τώρα! Κι εμείς μεν, οι κοινοί θνητοί/ επισκέπτες του νησιού, μπορεί. Η αστυνομία όμως; Κοιμάται ακόμα;
Κοιμάται, θα σας απαντήσω, μην έχετε ψευδαισθήσεις.
Πάμε στο βασικό μας θέμα όμως, που είναι πώς λέμε την πρέσβειρα των ΗΠΑ η οποία ήρθε στη χώρα μας; Κίμπερλι Γκιλφόιλ, ναι. Ευχαριστώ πολύ. Άλλο θα σχολιάσουμε σήμερα. Πώς προσφωνείται με βάση το αξίωμά της.
Ο κύριος Μπαμπινιώτης μας ήταν σαφέστατος, όπως είναι άλλωστε και στο λεξικό του. «Πώς θα πούμε τη γυναίκα πρέσβη με θηλυκού γραμματικού γένους όνομα που να δηλώνει το αξίωμα με εύκολο στην χρήση και στην κλίση τρόπο;» γράφει. «Θα πούμε η πρέσβειρα (πρβλ, η πρέσβειρα καλής θελήσεως, η πρέσβειρα της UNESCO). H ονομασία πρέσβειρα είναι τίτλος∙ δεν είναι ανδρωνυμικό (Γιώργης- Γιώργαινα- πρόεδρος- προεδρίνα). Αρα δεν μεταβιβάζεται στην σύζυγο του πρέσβη.
Τέτοιος νταλγκάς με το πώς θα την πούμε τόσες μέρες, είναι ακατανόητος. Δεν ξέρεις συνάδελφε; Ανοίγεις λεξικό. Το ανοίγεις ούτως ή άλλως το ρημάδι, εφόσον προκύπτει κάτι έκτακτο- με παγέτα και γούνα στην περίπτωσή μας. Μην πετάμε μπαρούφες.
Συνεχίζει ο κ. καθηγητής μας: Η σύζυγος του πρέσβη/ πρεσβευτή (σ.σ. εξαρτάται από το αν έχει τον βαθμό του πρεσβευτή ή όχι ο κύριος) ή (κατά το πρόεδρος- προεδρίνα η σύζυγος του προέδρου) ως ανδρωνυμικό στον άτυπο οικείο λόγο μπορεί να λεχθεί πρεσβευτίνα και όχι πρέσβειρα.
Εν ολίγοις, «σε σχέση με τη γυναίκα που κατέχει το αξίωμα του πρέσβη, μπορεί μεν να χρησιμοποιηθεί ο τύπος του αρσενικού η πρέσβης, αλλά είναι προτιμότερο να χρησιμοποιείται ο όρος πρέσβειρα. Ετσι θα αποφεύγεται […] και η δυσκολία να σχηματιστεί η γενική του πρέσβης ως θηλυκού. Μπορεί να σχηματίσει μόνο γενική της πρέσβεως , δηλαδή υποχρεωτικά με τον τύπο της λόγιας παράδοσης.»
Κοιτάξτε να την προσφωνείτε σωστά, ή, στην χειρότερη που δεν ξέρετε, καθόλου. Μην στέκεστε σε όσα μάθατε κάποτε λάθος. Αλλαγή, λέμε.
Είπα αλλαγή και θυμήθηκα τον Μαμντανί – ελπίζω να τον λέω σωστά. Για την Αμερική μιλάμε, αδέρφια, μην χάνουμε την κοινή λογική. Εκεί όπου πολλοί θεωρούν τους δημοκρατικούς κομμουνιστές και συμφωνούν για την οπλοκατοχή (έλεος κ. Βελόπουλέ μου. Περισσότερα όπλα σημαίνει περισσότεροι σκοτωμοί. Δεν έχουμε όπλα για να κάνουμε αυτοδικίες, όπως φαντάζεστε.) Εκεί ακριβώς.
Τι είπε ο νέος δήμαρχος της Νέας Υόρκης; Φτηνά νοίκια- σαν το κράτος να κατέχει τα ακίνητα- παροχές για παιδικούς σταθμούς κλπ- σαν να είχε πόρους- και άλλα τέτοια νόστιμα. Και έπεσαν ξεροί κάποιοι και τον ψήφισαν. Και εδώ, στην ψωροκώσταινα, γίνεται συζήτηση με ποιον μοιάζει με ποιον μοιάζει.
Σοβαρευτείτε. Αφήστε που πολιτικό ο οποίος ξεκινά τονίζοντας «Είμαι μουσουλμάνος» τον βλέπω καχύποπτα. Δεν έχω τίποτα με τους μουσουλμάνους, μάλιστα στην οικογένειά μου έχω ανθρώπους πολυαγαπημένους, τουρκικής καταγωγής, με θρησκεία το Ισλάμ. Από την αδερφή της γιαγιάς μου που έμεινε πίσω με την καταστροφή και πήρε, η Ελληνίδα από το Αϊντίνι, έναν Τούρκο από την Πρέβεζα. Αλλά έχω με όσους τονίζουν πως ασπάζονται την τάδε θρησκεία, έχουν τον δείνα σεξουαλικό προσανατολισμό κ.α. Δεν τους θεωρώ προοδευτικούς, καθώς τα ανθρώπινα δικαιώματα ορίζουν πως ο καθένας πρέπει να επιλέγει ελεύθερα. Θεωρώ πως στηρίζονται σε δεκανίκια, τα οποία δεν χρειάζονται και θα πρέπει να αποφεύγονται, όχι να χρησιμοποιούνται για να επιτύχουμε τους σκοπούς μας.
Αν είναι αριστερός ή δεν είναι, θα το δούμε στην πορεία. Ας μη βιάζονται οι Δημοκρατικοί. Το σημαντικότερο όμως είναι να δούμε αν θα είναι καλός δήμαρχος. Αυτό μόνο. Επειδή χωρίς πείρα, φτάνουν μέχρι τα capital control αν θυμάστε. Λέω εγώ τώρα… Για να μην πω για τον νυν Δήμαρχο Αθήνας, μεγάλη η χάρη του (Θεούλη μου πτωχέ και πένη, που θα έλεγε ο Σαββόπουλος).
Σχετικό και το γραφθέν: «Μετά τη 17ωρη “διαπραγμάτευση”, λες πως πάλεψες για το καλό της πατρίδας και ελπίζεις ο λαός να στο …”καταλογίσει”.
Ο λαός (που γνωρίζει την έννοια της λέξης), στο καταλογίζει και σε στέλνει στα αζήτητα.
Τώρα, μας παρουσιάζεις ένα βιβλίο, για να μας πεις πως …δεν ήταν αυτό που νομίζαμε» γράφει φίλος. Και έρχεται η απάντηση:
«Όχι μόνο στο καταλογίσαμε, στο πιστώσαμε κιόλας!»
Εμ;
«Όσο πιο πολύ χαζεύω στην τηλεόραση τόσο περισσότερο βεβαιώνομαι ότι δεν υπάρχει σωτηρία από την αγραμματοσύνη σε αυτόν τον τόπο. Μόλις πρόσεξα σε διαφήμιση ότι το κλασικό αναγνωριστικό του Ελληνικού Στρατού “αλτ! Τις ει;” μετατράπηκε σε “αλτ, εσύ!”. Πόσο πιο χαμηλά πια;» αναρωτιέται η φίλη μου Τόνια. Και της απαντώ: «γιατί η άλλη που διαφημίζει την εκπομπή της με πρωταγωνιστή την αλήθεια»;
Τώρα που το σκέφτομαι, μπορεί η εν λόγω να πει και πρεσβεύτρια για την Κίμπερλι. Πώς όχι; Γιατί λέει βουλεύτρια; Το δέχεται ο κ. Μπαμπινιώτης μας; Διαφωνώ, τι να κάνουμε; Το θεωρώ κακόηχο.
Λάθος λογικής:
-Βρέθηκε από τύχη στο πεδίο μάχης.
Από ατυχία έπεσα πάνω σου λεβέντη μου. Τέτοια τύχη κι ο μαχητής κι εμείς!
Επειδή ως γνωστόν η αγγλική είναι η μητρική μας: Η συνέντευξη δεν είναι απλώς exclusive. Ακόμη κι αν αλλάξει συνολικά το grid. Οι δύο πλευρές δεν έχουν φτάσει καν στο στάδιο του due diligence.»
Κάνε και μια μετάφραση, καλή μου. Για εμάς που δεν ξέρουμε- κι ας έχουμε σπουδάσει αγγλική φιλολογία.
-“Αποχώρησε η σορός…”
Αποχώρησε και η ελληνική γλώσσα σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Ανακηρύσσεται λεμονάκι μυρωδάτο της εβδομάδας.
Πριν κλείσουμε, ιδού η επισήμανση του φίλου Αλέξανδρου: «Ζούμε με τα κινητά τα οποία μπορούν να καταγράφουν συνομιλίες και να τα εντοπίζουν γεωγραφικά, “ανεβάζουμε” με χαρά το που είμαστε και με ποιόν είμαστε, τι τρώμε, τι πίνουμε, τι σχεδιάζουμε, έχουμε ΑΜΚΑ, ΑΦΜ, αριθμό ταυτότητας και φοβόμαστε ότι θα μας παρακολουθούν μέσω του Προσωπικού Αριθμού. Αρχίζω να πιστεύω ότι μας ψεκάζουν».
Λες;
Μάλλον. Πώς αλλιώς να ερμηνεύσω τις αντιδράσεις δώθε- κείθε και, χθες και του ΠΑΣΟΚ για το νέο Ενιαίο Πλαίσιο Ασφάλειας Πληροφοριών του υπουργείου Πολιτισμού; Τι τους πειράζει; Ότι το ΥΠΠΟ, λέει, ‘παρακολουθεί συστηματικά’ την παρουσία των υπαλλήλων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και επιβάλλει κατευθύνσεις ως προς την ‘αποδεκτή συμπεριφορά’ τους στην ιδιωτική τους ζωή παραπέμπει σε σκοτεινές εποχές.
Για να το κάνουμε λιανά. Πειράζει η οδηγία για το πώς πρέπει να συμπεριφέρονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Εννοείται. Διότι ζουν με το κατόρθωμα που τους γεμίζει… υπερηφάνεια. Εκείνη τη σαχλή δήθεν επιγραφή σε αρχαίο όστρακο που έλεγε: Μητσοτάκη γ@μιέσαι.
Ξεχνιούνται αυτά τα κουσούρια;
