Του Στέλιου Ορφανάκη*
Σε ποιον δεν αρέσουν τα παραμύθια; Είναι αλήθεια ότι, μέχρι ενός σημείου, οι μύθοι είναι χρήσιμοι. Αρκετές φορές μας διευκολύνουν να αναγνωρίζουμε και να αποφεύγουμε δυσάρεστες καταστάσεις. Τα προβλήματα με τους μύθους ξεκινούν όταν αφεθούμε σε αυτούς και αρχίσουμε να πορευόμαστε χωρίς τα δύσκολα διλήμματα της πραγματικότητας. Η Ελλάδα φημίζεται για τους μύθους της από την αρχαιότητα. Οι πολιτικοί της νεότερης ιστορίας έχουν κάνει τη μυθολογία κερδοφόρα επιχείρηση για αυτούς. Ας είναι φυσικά καλά και τα αυτάκια μας ως πολίτες, που θέλουν να ακούν ένα μύθο, παρά μια αλήθεια.
Ένα μύθο των πολιτικών μας, που θυμάμαι από όταν ήμουν μικρός, είναι αυτός που έλεγαν και ακόμα επαναλαμβάνουν όλες οι νεοεκλεγμένες κυβερνήσεις, ότι θα είναι: «Η κυβέρνηση όλων των Ελλήνων». Στην πραγματικότητα νοιάζονταν μόνο για τους ψηφοφόρους – πελάτες και μάλιστα όχι για όλους, αλλά μόνο για τους πολύ δικούς τους.
Από τα πρώτα χρόνια της επαφής μου με την πολιτική πραγματικότητα της χώρας θυμάμαι την κάθε αντιπολίτευση να υπόσχεται την αποκομματικοποίηση του κράτους. Μετά τις εκλογές και μόλις γινόταν κυβέρνηση εγκαθιστούσε το δικό της κομματικό κράτος. Άλλωστε οι καταγγελίες ένθεν και ένθεν περί «κομματικού κράτους» αποτελούν μια έμμεση πλην σαφή ομολογία τους για το μύθο της κυβέρνησης όλων των Ελλήνων αλλά και της αποκομματικοποίησης του κράτους.
Μεγαλώνοντας στην Ελλάδα έχω ακούσει πολλές φορές τον μύθο του πόσο ασφαλής είναι η χώρα αυτή για τους πολίτες της και όσους επενδύουν εδώ. Φυσικά, για τους πολιτικούς αποτελούν λεπτομέρειες, που δεν θέλουν να θυμούνται, το τι έγινε στο κέντρο της Αθήνας το Δεκέμβριο του 2008, τι γίνεται εδώ και δεκαετίες με το άβατο των Εξαρχείων και της οδού Στουρνάρα, τι καταστροφές γίνονταν στο Πολυτεχνείο κάθε χρόνο στις 17 Νοέμβρη, τι γίνεται με τις καταπατήσεις εκτάσεων του δημοσίου και τις πυρκαγιές, τι γίνεται στα Ελληνικά γήπεδα, τι γίνεται στα Ελληνικά νησιά που έχουν σηκώσει το βάρος της παράνομης εισδοχής στη χώρα μας πληθυσμού που μετακινείται από εμπόλεμες και μη ζώνες ακόμα και από τα βάθη της Ασίας.
Άλλο παράδειγμα κυρίαρχου μύθου είναι αυτός που διαμορφώθηκε από την αρχή της οικονομικής κρίσης που βρέθηκε η χώρα. Σύμφωνα με αυτό το μύθο, η τραγική κατάσταση που βρέθηκε η χώρα σχεδιάστηκε από σκοτεινούς κύκλους εντός και εκτός της χώρας. Άλλωστε πώς να μη ζηλέψουν οι κύκλοι αυτοί το «Ελληνικό αεικίνητο» αυτό το «Ελληνικό θαύμα» της ευημερίας χωρίς μόχθο, χωρίς παραγωγή, χωρίς συντεταγμένο κράτος βρε αδερφέ!
Η κρίση από το 2010 και μετά απογύμνωσε πλήρως την επάρκεια του πολιτικού συστήματος και του κράτους που εδώ και δεκαετίες επέλεξε για δικό του όφελος να δημιουργήσει. Ένα κράτος που ακόμα και σήμερα 8 χρόνια μέσα στη χειρότερη οικονομική κρίση της χώρας δεν μπορεί να διακρίνει μεταξύ του δίκαιου και άδικου χαρακτήρα ενός φόρου και της ατομικής ευθύνης των φοροφυγάδων και όσων αποφεύγουν να εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους. Ακόμα και σήμερα δεν έχει καταφέρει το ελληνικό πολιτικό σύστημα να κάνει το ελάχιστο, δηλαδή ένα κράτος δικαίου.
Η αλήθεια είναι όμως ότι πλέον εμείς οι πολίτες γνωρίζουμε τους μύθους που ανακυκλώνουν οι πολιτικοί μας. Επιπλέον γνωρίζουμε ότι οι μύθοι αυτοί όχι μόνο δεν μας πάνε μπροστά αλλά κλέβουν το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας.
Αν θέλουμε λοιπόν να δώσουμε αποστομωτική απάντηση στον πόλεμο που μας έχει κηρύξει εδώ και δεκαετίες το πολιτικό σύστημα, θα πρέπει πλέον να ψηφίζουμε προετοιμασμένοι να μην ακολουθήσουμε πολιτικούς που μοιράζουν υποσχέσεις, χωρίς να έχουν αιτιολογήσει επαρκώς από που θα βρουν τα λεφτά. Κάθε υπόσχεση, κάθε κλείσιμο ματιού πολιτικού σε μια κατηγορία πολιτών κοστίζει λεφτά στους υπόλοιπους και δυστυχώς οι πολιτικοί μόνο τα μάτια ξέρουν να κλείνουν.
Θα αρχίσω να είμαι αισιόδοξος για τη χώρα όταν ο καθένας από εμάς δώσει με κάθε τρόπο στους πολιτικούς να χωνέψουν ότι, ανεξαρτήτως του ποιος θα νικήσει στις επόμενες εκλογές, το πιθανότερο ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, η νίκη και η ήττα αποτελούν απλά δύο προσωρινά σημεία ισορροπίας της δυσαρέσκειας και της οργής του λαού για την πολύ δύσκολη κατάσταση που βιώνει σήμερα και στο ορατό μέλλον.
* Ο κ. Στέλιος Ορφανάκης είναι Καθηγητής (M.Sc) Φυσικών και Θετικών Επιστημών στη Δημόσια Εκπαίδευση, έχει εξειδικευθεί στην Τραπεζική Διοίκηση και σε Παράγωγα Προϊόντα, έχει εργαστεί ως Επενδυτικός Σύμβουλος στην Ιδιωτική Τραπεζική (Alpha Private Bank – Όμιλος ALPHA BANK). Είναι πολιτικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, που έχει περάσει τη διαδικασία του Μητρώου Πολιτικών Στελεχών ενώ μετέχει στις επιτροπές: I) Οικονομίας & Ανάπτυξης και II) Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων του κόμματος.
