Repetitio est mater studiorum. Αν, όπως κι εγώ, ήσασταν τούβλα στα λατινικά, ας το μεταφράσουμε: “Επανάληψις, μήτηρ πάσης μαθήσεως”. Ακόμα μια σύνοψη του πού βρίσκεται σήμερα η επιχείρηση επανένωσης των μαρμάρων του Παρθενώνα, είναι απαραίτητη αυτές τις μέρες, που οι Βρετανοί παίζουν τα ρέστα τους όπως φαίνεται.
Γιατί παίζουν τα ρέστα τους; Επειδή οι χρόνοι αποθήκευσης ή αποστολή στην Ελλάδα των γλυπτών του Παρθενώνα έρχονται. Καιρός γαρ εγγύς που έλεγε και μια ψυχή, εν προκειμένω πάντως αυτό συμβαίνει. Αρα, το Βρετανικό Μουσείο πρέπει να βρει μια λύση. Τι θα τα κάνει; Θα δανείσει κάποια στην Αθήνα και θα μετακινήσει τα υπόλοιπα σε άλλες αίθουσες του Μουσείου; ‘Ή, ενδεχομένως, θα μεταφέρει κάποια και θα αποθηκεύσει άλλα;
Η περίπτωση να δανείσει τμήμα στην Ελλάδα, δεν συζητείται καν. Είναι out of question, όπως θα λέγαμε στη μητρική μας. Επομένως, το Βρετανικό Μουσείο θα πάει «κουβά», πλην προσπαθεί να την κάνει γυριστή (οι όροι είναι της πιάτσας, διότι έτσι συμπεριφέρεται η Μεγάλη Βρετανία. Σαν τον κουτσαβάκη που προσπαθεί να τους «ρίξει όλους». Και λόγω αυτής της αλαζονείας, την πατάει).
Ξαφνικά, λοιπόν, μπήκε στη μέση η ταπισερί της Μπαγιέ. Τι είναι η ταπισερί της Μπαγιέ; Ένα ξεχωριστό έργο τέχνης, (καμία σχέση με τα παρθενώνεια γλυπτά όμως) το οποίο, πάντως, δεν ήταν ΠΟΤΕ βρετανικό. Δημιουργήθηκε στη Γαλλία και εκεί παρέμεινε.
Τη ζήτησε το Βρετανικό Μουσείο άπαξ, τη ζήτησε δις, έπαιρνε πάντοτε αρνητική απάντηση. Την τρίτη (αφετρίτου που λέει και το τζιμάνι κάποιου μελλοντικού κόμματος) η Γαλλία είπε «ναι». Εσπευσαν οι Βρετανοί- και μόνο αυτοί- να το παραλληλίσουν με τα παρθενώνεια. Σου λέει, όσες φορές κι αν σας αρνηθήκαμε τον δανεισμό, μπορεί την επομένη να σας τα δανείσουμε.
Ευθυμήσαμε πάλι. Πάρα πολύ. Από το 1981, οπότε η Μελίνα Μερκούρη έθεσε το θέμα στη γενική συνέλευση της UNESCO στο Μεξικό, ποτέ δεν ζητήσαμε από το Βρετανικό Μουσείο να μας τα δανείσει. Να μας τα επιστρέψει ζητάμε. Διότι δεν αναγνωρίζουμε ότι είναι δικά τους. Επομένως, αιτήματα δανεισμού παρέλκουν και ουδέποτε τέθηκαν.
Πάμε τώρα στο τι είναι διατεθειμένοι να μας δανείσουν οι Βρετανοί. Η κομπίνα τους γίνεται ακόμα βαθύτερη. ΑΝ μας δάνειζαν κάτι- αν, λέμε- θα ήταν μέρος των γλυπτών (που μας ανήκουν και τα έκλεψε ο άρπαγας Ελγιν). Όχι όλα. Θα κρατούσαν κάποια προκειμένου να τα χρησιμοποιήσουν ως ομήρους, σε περίπτωση που δεν τους τα επιστρέφαμε.
Κομμάτι δύσκολο να συμβεί, εφόσον αυτομάτως θα αποκτούσαμε τη χείριστη φήμη στα μουσεία όλου του κόσμου και δεν θα μπορούσαμε ποτέ να δανειστούμε δικά τους έργα.
Κομμάτι δύσκολο να συμβεί και για άλλο λόγο. Επειδή η Ελλάδα διακηρύττει εδώ και πολλές δεκαετίες ότι δεν δεχόμαστε δανεισμό. Και δεν θα δεχόμασταν επιστροφή (μόνιμη δηλαδή) αν δεν μας τα έδιναν όλα. Καθόσον, ανεξάρτητα με το τι λέει το Βρετανικό Μουσείο και η Μεγάλη Βρετανία, ο Ελγιν τα έκλεψε και τα εξήγαγε παράνομα.
Επομένως, το επιχείρημα περί Μπαγιέ είναι σαθρό έωλο και κατασκευασμένο. Οσο και αν θέλουν οι χρήσιμοι ηλίθιοι να μας πουν ότι η Ελλάδα το εφηύρε, το ανθελληνικό επιχείρημα στερείται κάθε βάσης. Δεν περιμέναμε τίποτα καλύτερο φυσικά…
Ευχαριστούμε, αλλά δεν θα πάρουμε, λέει η Ελλάδα διά του πρωθυπουργού και της υπουργού Πολιτισμού της. Εν τέλει, πρόκειται για μια αψυχολόγητη κίνηση της άλλης πλευράς, που, όσο και αν πίστευαν ότι θα πιάσει, τούς γύρισε μπούμερανγκ. Εχουμε εθνική πολιτική κύριοι. Εσείς, δεν έχετε την πολιτική βούληση. Αλλά δεν είμαστε τα κορόιδα σας.
Η Ελλάδα ξέρει να περιμένει. Εν τω μεταξύ, καλλιεργεί φιλίες μέσα σε διεθνείς οργανισμούς και με διάφορα μουσεία. Θα δείξει.
Θα δείξει είπα και θυμήθηκα γνωστό απόφθεγμα που είδα σε νέα μορφή. ΕΔΩ ΣΑΡΓΟΙ ΟΙ. Όχι, άμα μπορείτε πείτε μου ποιο αρχαίο ρητό είναι.
-Πάει ο κάθε πολίτης και εμπορεύεται τα φάρμακά του» είπε ο ρεπόρτερ. Πουλάτε, καλέ τα φάρμακά σας; Είπαμε, αλλά όχι κι έτσι.
Τα εμπορεύεται και «αγοράζει συσκευάσματα» Τέλεια τα συσκευάσματα. Σαν την οικοσυσκευή. Ιδια αφετηρία.
-«Πώς θα αισθανθούν, οι απλοί συμπολίτες μας που πάνε και τους κάνουν μπότοξ, ξέρω ‘γω, όπου να ‘ναι;»… Τάδε έφη, μια κυρία… Μαριζέτα;
Συμπλήρωσε και ο Αλέκσης. «Βγαίνει το πρωί ο άνθρωπος να πάει στη δουλειά του, παίρνει το αυτοκίνητο του, δύο ευρώ η βενζίνη».
Μάγκα μου, πολλοί πάνε στη δουλειά τους με ΜΜΜ. Τρόλεϊ μετρό, λεωφορεία, τέτοια.
Σε στενοχώρησα;
-«Συνέργεια στη βλάβη που απέφερε τον θάνατο». Κρίσεις νεύρων επιφέρεις, να το ξέρεις.
-«Κανένα αδίκημα το οποίο δεν διαλευκάνεται» είπε υπουργός. Λεύκανση γνώσεων, αμέσως
-«Οφειλονται στην απουσία από το σεξ». Απουσία, αποχή μικρή απόσταση. Μια απόχη να τον πιάσουμε τον λαλήσαντε.
-«Να προσπαθήσει να προέβη». Να προσπαθήσεις να μετέβεις σε κανένα φροντιστήριο ελληνικής/
-«Επ αφορμής». Καλέ σαν το εξαπανέκαθεν!
-«Γραμματιζόμενοι που λέγαμε». Πότε το είπαμε;
Λεμονάκι μυρωδάτο της εβδομάδας: «τελικά μπορεί να παραλύσει μια ανθρώπισσα που είναι ήδη ευάλωτη και κακοποιημένη»
Πού θα φτάσει επιτέλους η woke κουλτούρα;
Μακάρι να ξέρατε το «Η άνθρωπος» της Ζωής Καρέλλη. Οι ποιητές μπορούν να τα πουν όλα:
«Δεν κλαίω, ούτε τραγούδι ψάλλω.
Μα γίνεται πιο οδυνηρό το δικό μου
ξέσκισμα που τοιμάζω,
για να γνωρίσω τον κόσμο δ’ εμού,
για να πω το λόγο δικό μου,
εγώ που ως τώρα υπήρξα
για να θαυμάζω, να σέβομαι και ν’ αγαπώ,
εγώ πια δεν του ανήκω
και πρέπει μονάχη να είμαι,
εγώ, η άνθρωπος.»
Πόσο σπουδαία! Πόσο πρωτοπόρος! Πόσο άγνωστη…
