Σε μια περίοδο έντονης διεθνούς ρευστότητας, με τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και το Ιράν να εντείνουν την αβεβαιότητα και να επηρεάζουν ευρύτερα την οικονομία και την ασφάλεια, οι επιλογές πολιτικής που έχει κάθε χώρα στη διάθεσή της αποκτούν ιδιαίτερο βάρος. Σε τέτοιες συνθήκες, η σταθερότητα δεν αποτελεί μια θεωρητική έννοια, αλλά μια ουσιαστική προϋπόθεση για την ασφάλεια, την ανάπτυξη και τη συνοχή.
Της Μίκας Ιατρίδη*
Στο πλαίσιο αυτό, ο προβληματισμός, όπως αποτυπώνεται και στις δημοσκοπήσεις, δεν περιορίζεται μόνο στο ποιος προηγείται πολιτικά. Αναδεικνύει, κυρίως, ένα βαθύτερο ερώτημα: ποια πορεία μπορεί να διασφαλίσει την επόμενη ημέρα για τη χώρα. Και αυτό το ερώτημα δεν είναι αφηρημένο. Συνδέεται άμεσα με την καθημερινότητα των πολιτών, με την οικονομική τους προοπτική, με την ασφάλεια και τη θέση της Ελλάδας σε ένα ασταθές διεθνές περιβάλλον.
Το διακύβευμα, επομένως, είναι σαφές. Από τη μία πλευρά, μια πορεία με σταθερότητα, σχέδιο και συγκεκριμένες πολιτικές που ήδη εφαρμόζονται. Από την άλλη, μια εικόνα ασάφειας, αντιφάσεων και έλλειψης σαφούς εναλλακτικής πρότασης. Δεν πρόκειται για ένα δίλημμα που τίθεται με όρους πόλωσης, αλλά για μια πραγματικότητα που διαμορφώνεται μέσα από τα ίδια τα δεδομένα.
Τα τελευταία χρόνια έχουν διαμορφωθεί συγκεκριμένα αποτελέσματα που αποτυπώνουν μια πορεία σταθερότητας και μετρήσιμης βελτίωσης. Η αύξηση του κατώτατου μισθού στα 920 ευρώ από την 1η Απριλίου, με σωρευτική ενίσχυση που ξεπερνά το 40% από το 2019, η μείωση της ανεργίας στο 7,7%, η δημιουργία εκατοντάδων χιλιάδων νέων θέσεων εργασίας και η άνοδος του μέσου μισθού δεν αποτελούν απλώς στατιστικά στοιχεία. Αποτελούν ενδείξεις μιας οικονομίας που ανακάμπτει και προχωρά με σταθερά βήματα.
Την ίδια στιγμή, η πρόοδος στην αξιοποίηση των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης, με εκταμιεύσεις που ξεπερνούν το 68% του συνολικού προϋπολογισμού, καθώς και οι στοχευμένες δράσεις στήριξης της επιχειρηματικότητας, όπως η πρόσθετη ενίσχυση ύψους 50 εκατομμυρίων ευρώ για μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις και της απασχόλησης, ενισχύουν την αναπτυξιακή δυναμική της οικονομίας μας. Παράλληλα, οι παρεμβάσεις για τους νέους, τις οικογένειες και τους εργαζόμενους δείχνουν ότι η οικονομική πρόοδος επιδιώκεται να έχει απτό κοινωνικό αποτύπωμα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν αντιμετωπιστεί όλα τα ζητήματα. Παρά τα πρόσφατα μέτρα ενίσχυσης που έλαβε η Κυβέρνηση, το κόστος ζωής και η πίεση στα νοικοκυριά παραμένουν υπαρκτά, ιδιαίτερα στις παρούσες συνθήκες λόγω των διεθνών εξελίξεων στον τομέα της ενέργειας. Σε αυτό το περιβάλλον, ο Πρωθυπουργός έχει ξεκαθαρίσει ότι θα συνεχίσουν οι παρεμβάσεις και, όπου απαιτηθεί, θα ενισχυθούν περαιτέρω τα μέτρα στήριξης, με γνώμονα τις ανάγκες της κοινωνίας και τις αντοχές της οικονομίας. Άλλωστε, η ύπαρξη συγκεκριμένης κατεύθυνσης και πολιτικών αποτελεί κρίσιμο παράγοντα για την αντιμετώπιση των συγκεκριμένων προκλήσεων.
Στον αντίποδα, η Αντιπολίτευση, παρά την ευθύνη που έχει απέναντι στους πολίτες να παρουσιάσει μια ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση, εμφανίζεται να κινείται με αντιφατικό λόγο και χωρίς σαφή απάντηση στο βασικό ερώτημα της επόμενης ημέρας. Και αυτό είναι κάτι που οι πολίτες αξιολογούν με προσοχή.
Καθώς, λοιπόν, η πατρίδα μας παραμένει σταθερό σημείο αναφοράς σε μια περίοδο ανακατατάξεων, η διατήρηση μιας πορείας με συνέπεια και προοπτική είναι ζωτικής σημασίας. Όχι γιατί έχουν επιτευχθεί τα πάντα, αλλά γιατί έχει διαμορφωθεί ένα πλαίσιο που μπορεί να εγγυηθεί τη συνέχεια και την ασφάλεια για ένα μέλλον πιο σταθερό και πιο δίκαιο για όλες και όλους.
* Η Μίκα Ιατρίδη είναι Βουλευτής Ν. Δωδεκανήσου – Αντιπρόεδρος Διαρκούς Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων – Αν. Γενική Γραμματέας Κ.Ο. Νέας Δημοκρατίας
