Σε νέα περιδίνηση βρίσκεται η Κεντροαριστερά με τα κόμματα της λεγομένης προοδευτικής αντιπολίτευσης αντί να εισπράττουν την όποια κυβερνητική φθορά, μοιάζουν να είναι εγκλωβισμένα σε έναν εσωτερικό εμφύλιο, με φόντο συνέδρια, διαγραφές και τη «σκιά» ενός πρώην πρωθυπουργού που επιστρέφει δυναμικά στο προσκήνιο.
Του Κώστα Πασίση
Η πρόσφατη διαγραφή του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου και συνολικά η πολιτική απόφαση του Νίκου Ανδρουλάκη για αυστηρή κομματική πειθαρχία έδωσαν το στίγμα μιας ηγεσίας που θέλει να επιβάλει έλεγχο και όρια…
Ωστόσο, αντί να κλείσει το εσωκομματικό «μέτωπο», η κίνηση αυτή φαίνεται πως άνοιξε νέο κύκλο συζήτησης για τον τρόπο λειτουργίας της Χαριλάου Τρικούπη.
Οι αιχμές από τον Χάρη Δούκα και τον Παύλο Γερουλάνο, αλλά και η «αίσθηση» ότι το κόμμα διοικείται από έναν στενό πυρήνα εμπίστων χωρίς ουσιαστική συλλογική λειτουργία, τροφοδοτούν την καχυποψία μεταξύ των στελεχών.
Ο δήμαρχος Αθηναίων δείχνει ότι δε σκοπεύει να χαμηλώσει τους τόνους, επιμένοντας στη γραμμή της πολιτικής αυτονομίας από τη Νέα Δημοκρατία και ζητώντας απόφαση συνεδρίου που να κλείνει ρητά την πόρτα σε μετεκλογικά σενάρια συνεργασίας με το κυβερνών κόμμα.
Ο Παύλος Γερουλάνος, από την πλευρά του, συνεχίζει να υπενθυμίζει ότι το πρόβλημα δεν είναι συγκυριακό αλλά στρατηγικό, αφήνοντας σαφώς να εννοηθεί ότι το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να προχωρήσει όσο παραμένει «κολλημένη η βελόνα».
Στην παρούσα φάση αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα για τον Νίκο Ανδρουλάκη. Δεν έχει απέναντί του μία μόνο εσωκομματική τάση, αλλά πολλά κέντρα πολιτικής δυσπιστίας, που αμφισβητούν ευθέως το μοντέλο ηγεσίας.
Η κριτική που του ασκείται, ακόμη και από …ουδέτερα στελέχη είναι ότι επιλέγει ένα μικρό και ελεγχόμενο κομματικό σχήμα αντί για ένα ευρύ, ανοιχτό και πραγματικά συμμετοχικό κόμμα. Προσθέτοντας ότι το ΠΑΣΟΚ δεν έχει αντιμετωπίσει ποτέ σε βάθος τα τραύματα της μνημονιακής περιόδου, με αποτέλεσμα οι παλιές αντιφάσεις να επιστρέφουν κάθε φορά που το κόμμα πλησιάζει σε κομβικές αποφάσεις.
Από την άλλη πλευρά στο ΣΥΡΙΖΑ το πρόβλημα είναι …υπαρξιακό. Δηλαδή, αν μπορεί να υπάρξει πολιτικά χωρίς να ξεκαθαρίσει τη σχέση του με τον Αλέξη Τσίπρα.
Υπαρξιακό το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ
Στην Κουμουνδούρου κυριαρχούν δυο βασικές γραμμές που αποκαλύπτουν το βαθύ διχασμό του, που δεν προμηνύει τίποτε καλό για ένα κόμμα που κυβέρνησε τον τόπο.
Η μία, που εκφράζεται πιο έντονα από τον Παύλο Πολάκη και στελέχη του περιβάλλοντός του, δίνει έμφαση στην αυτόνομη πορεία του κόμματος και στην ανάγκη να μη μείνει ο ΣΥΡΙΖΑ παγιδευμένος στην αναμονή των αποφάσεων του πρώην πρωθυπουργού.
Η άλλη, που φαίνεται να κυριαρχεί στην ηγετική ομάδα και στην πλειοψηφία της Κ.Ο, θεωρεί ότι η ανασύνθεση του χώρου της «κυβερνώσας Αριστεράς» δεν μπορεί να γίνει χωρίς τον Τσίπρα σε κεντρικό ρόλο.
Ωστόσο, το γεγονός ότι η πλειοψηφία των στελεχών συνδέει ανοιχτά το μέλλον του κόμματος με τις επόμενες κινήσεις του Αλέξη Τσίπρα είναι αποκαλυπτικό της αδυναμίας αυτόνομης στρατηγικής.
Ο «αρχηγός» Τσίπρας όπως φάνηκε στην Αλεξανδρούπολη έχει λάβει τις πολιτικές αποφάσεις του. Με τις αναφορές του σε μια «νέα εθνική πυξίδα», με τη σφοδρή κριτική στον Κυριάκο Μητσοτάκη για την εξωτερική πολιτική και τη διαφθορά, αλλά και με τη διατύπωση ενός ευρύτερου αφηγήματος περί «νέου κινήματος» που γεννιέται, δίνει σαφές ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα.
Ταυτόχρονα, στο παρασκήνιο, η παρουσία του λειτουργεί ήδη ως καταλύτης. Οι πάντες προσαρμόζουν τη στρατηγική τους με βάση τις πιθανές κινήσεις του, ακόμη και όταν δημοσίως επιμένουν στην αυτονομία τους.
Σε αυτό το σκηνικό, η Νέα Αριστερά βρίσκεται βρίσκεται και αυτή σε ένα μεταίχμιο… Με μικρή δημοσκοπική ισχύ, παρακολουθεί προσεκτικά τις διεργασίες στον ΣΥΡΙΖΑ και στο στρατόπεδο Τσίπρα, θεωρώντας ότι οποιαδήποτε σοβαρή πρωτοβουλία ανασύνθεσης του χώρου δεν μπορεί να αγνοήσει την ύπαρξή της.
