Η Δημοκρατία πεθαίνει στο σκοτάδι. Εχω θαυμάσει πολλές φορές το μότο της Washington Post το οποίο βγαίνει μπροστά σου κάθε φορά που κοιτάζεις την πρώτη σελίδα. Καθημερινά, δηλαδή, για εμάς που τη διαβάζουμε και λόγω εργασίας. Σαφές, καίριο, χωρίς τίποτα το περιττό. «Η Δημοκρατία πεθαίνει στο σκοτάδι».
Όπως ακριβώς γίνεται τώρα, με την εν μια νυκτί απόλυση 300 εργαζομένων. Για όσους δεν ασχολούνται και ιδιαίτερα με τα εσωτερικά των ξένων μιντιακών κολοσσών, ας πούμε ότι μέσα στο 2025 έφυγαν άλλοι 200 και από 1000 συνολικά εργαζόμενους έμειναν 800. Μείον 300 τώρα, καταλαβαίνουμε τι θα γίνει.
Γιατί συνέβησαν όλα αυτά; επειδή ο Τζεφ Μπέζος δεν μπορεί να αντέξει οικονομική αιμορραγία 70- 100 εκατομμυρίων κάθε χρόνο; Σιγά τα ωά. Τόσο κοστίζει η συντήρηση των σκαφών του ανά τον κόσμο- ίσως και περισσότερο. Ναι, αλλά η Washington Post δεν ήταν της αρεσκείας του νέου του φίλου Ντόναλντ Τραμπ. Από τη στιγμή που εκείνος εξελέγη, η ιστορική εφημερίδα θα την πληρώσει άσχημα.
Δεν ξεχάσαμε ότι παραμονή των εκλογών, με εντολή Μπέζου ξηλώθηκε το πρώτο άρθρο της εφημερίδας υπέρ της Κάμαλα Χάρις. Διακόσιες χιλιάδες συνδρομητές μείον, περίπου το 10%. Οι New York Times έχουν 13 εκατομμύρια συνδρομητές. Αν όμως θέλεις να ανεβάσεις ένα μέσον, το τελευταίο που κάνεις είναι περικοπές. Παρεκτός και αν σου το έχει ζητήσει ο φίλος σου, και πρόεδρος της χώρας πλέον.
Η Post δεν είναι όποια και όποια εφημερίδα. Εχει 70 βραβεία Πούλιτζερ στο ενεργητικό της. Είναι αυτή που πήρε το μέρος των ΝΥΤ όταν διέρρευσαν από αυτούς τα πρώτα Pentagon papers. Παρά τις σκληρές απειλές που δέχθηκαν οι άνθρωποί της, στάθηκε αλληλέγγυα στους ΝΥΤ και συνέχισε κι εκείνη τις αποκαλύψεις.
Ηταν το προοίμιο για τη μεγάλη μάχη που θα έδινε ώστε να ξεσκεπαστεί η υπόθεση Γουότεργκέιτ και να αναγκαστεί ο πρόεδρος Νίξον να παραιτηθεί.
Εφόσον λοιπόν έχεις μια τέτοια ιστορική εφημερίδα, δεν απεργάζεσαι την καταστροφή της. Καταστροφή είναι ο περιορισμός της γνώμης. Αυτό πουλάνε τα μεγάλα μμε στις ΗΠΑ. Προς ένα κοινό που έχει εκπαιδευτεί από τα ίδια πως η Δημοκρατία πεθαίνει στο σκοτάδι.
Να σας φέρω και ένα παράδειγμα. Γράφει η φίλη μου Σοφία- η θεά-:
«Ο Υπουργός Υγείας των ΗΠΑ δήλωσε λάιβ ότι ρούφαγε κοκαΐνη από καπάκια δημόσιας τουαλέτας και δεν κόλλησε τίποτα άρα κι εμείς δε πρέπει να φοβόμαστε τα μικρόβια.
Εξαιρετικά πειστικός.
Πάω να κάνω 2-3 εμβόλια ακόμα.»
Τι έγραψε η Post; Ένα άρθρο για «αναδιαμόρφωση» στον τομέα της υγείας. Παραθέτοντας μόνο την κυβερνητική θέση. Και την αντίθετη να είχαν, τίποτα σχεδόν δεν θα άλλαζε. Εφόσον δεν γράψεις κριτική γι’ αυτόν τον απαράδεκτο υπουργό και τα απαράδεκτα τερτίπια του, δεν είσαι σοβαρή εφημερίδα.
Διότι κινδυνεύει η δημόσια υγεία, από έναν μεγαλομανή και τα τσιράκια του.
Μετά, μη ρωτήσετε γιατί άραγε ο Τραμπ έβρισε το σόου στο διάλειμμα του Super Bowl κατά το οποίο Bad Bunny, Lady Gaga και Ρίκι Μάρτιν είπαν και τι δεν είπαν εναντίον του. Δεν συμφώνησε με την αισθητική τους είπε ποιος; Ο Ντόναλντ που βάφει πορτοκαλί τα μαλλιά του. Για να μην πω περί των αλλαγών στην αίθουσα χορού του Λευκού Οίκου- τίγκα στο χρυσουλί.
Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Ο πρώτος τον έχει ξαναβρίσει στα Grammy, η δεύτερη τραγούδησε στην τελετή κατά την οποία ο Τζο Μπάιντεν έγινε πρόεδρος και ο Ρίκι Μάρτιν τον κριτικάρει διαρκώς. Τι να αρέσει έπειτα από όλα αυτά σε έναν νάρκισσο;
Κάντε μου τη χάρη και ψάξτε λιγάκι αν όχι σε βιβλίο ή διαδικτυακό ειδικό κείμενο τουλάχιστον στο Google. Ή, σταματάτε να ρωτάτε την Τεχνητή Νοημοσύνη για την υγεία σας (πριν βρεθείτε τέζα) και ρωτήστε την:
Πού γεννήθηκε ο Γιώργος Σεφέρης; ΟΟΟΟΟΟχι στα Βουρλά, όπως είδα πάλι για χιλιοστή φορά. Στη Σμύρνη αδερφές μου, στη Σμύρνη.
Και η Διδώ Σωτηρίου, που στις 18 θα είναι η επέτειος γέννησής της, ΔΕΝ γεννήθηκε στον Κιρκιντζέ. Εκεί ξετυλίγεται το μυθιστόρημά της «Ματωμένα χώματα». Στο Αϊντίνι αδέρφια μου, στο Αϊντίνι. Τόσο δύσκολο είναι;
Επίσης, ΔΕΝ είναι σωστό τριάντα ενός χιλιάδων ευρώ και είκοσι ενός χιλιάδων. Οι χιλιάδες είναι θηλυκές, μη το καταντήσουμε γουοκίλα και αυτό.
Διότι πια έχω αρχίσει και φοβάμαι στα σοβαρά:
Περισσότεροι από το 55% των πολιτών των ΗΠΑ, όταν ρωτήθηκαν, απάντησαν ότι ΔΕΝ πρέπει να διδάσκονται οι Αραβικοί αριθμοί στα σχολεία, γράφει η Σοφία και πάλι. Θα πάμε πίσω στους ρωμαϊκούς και δεν έμαθα ποτέ πόσο είναι το Χ!
«Λόγου της πολιτικής» αγαπητό τέως βασιλικό τέκνο, δεν γίνεται. Δεν δοκιμάζουμε το «λόγω»;
«Νεκρός έπεσε στις ράγες και σκοτώθηκε». Ετσι ακριβώς. Να κλάψω για τον άνθρωπο να κλάψω και για τη γλώσσα.
«Και θα κοιμηθώ πατόκορφα». Σαν τι να ήθελε να πει ο κειμενογράφος;
Λεμονάκι μυρωδάτο της εβδομάδας, «Το διαρκές beef μεταξύ Αδωνη και Ζωής». Γιατί η Τασούλα δεν μπορεί να πει διαμάχη ή καυγάς. Πρέπει να βάλει το αρχαιοπρεπές διαρκές, πλάι στο αγγλικό. Μεγαλεία!
Εντάξει, μια εσάνς επανάστασης την πήραμε πάλι. Απόγευμα Παρασκευής και το Καλυψάκι- Σουσουδάκι με πληροφορεί νιαουρίζοντας δυνατά πως κάτι γίνεται έξω. Βγαίνω στο μπαλκόνι και την τσακώνω, αυτήν, με καταγωγή από την Ερυθραία, να χάσκει με τα τρακτέρ που ανεβαίναν την Αγίου Κωνσταντίνου. Ναι, όπως το λέτε, η Αγίου Κωνσταντίνου είναι κάθοδος, πλην επανάσταση έκαμναν, θα μας ρωτούσαν κι από πάνω πώς θα φτάσουν στο Σύνταγμα;
Αλλοι με μαδημένες σημαίες, άλλοι όρθιοι στις καρότσες αγροτικών, άλλοι με ξεβαμμένα και άλλοι με βαμμένα οχήματα, όλα καλοπλυμμένα επειδή έχουμε και την ευλογιά των προβάτων και γίνονταν συστηματικοί ψεκασμοί, ήρθαν, είδαν και έφυγαν.
Όχι τόσο πολλοί όπως παρατήρησε ο Παύλος, επαναστατημένο νιάτο, από δίπλα. Ε, έχουν και δουλειές να κάνουν οι άνθρωποι. Να φυτέψουν καμιά πατάτα, καμιά πιπεριά, τέτοια.
Αλλιώς, τι θα έχουμε να ψωνίζουμε εις τας λαϊκάς αγοράς, popular markets που είπα κι εγώ στην Ειρήνη; Γιατί; Μόνο Kamden market υπάρχει σε αυτό τον κόσμο δηλαδή;
