Τη μνήμη του Ιερού Φωτίου τίμησε το Οικουμενικό Πατριαρχείο, με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο να εκφράζει για άλλη μια φορά την προσδοκία επαναλειτουργίας της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης και να απευθύνει ισχυρό μήνυμα πίστης και σταθερότητας εν μέσω παγκόσμιας ανασφάλειας.
Σήμερα, Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2026, τελέστηκε σε πανηγυρική ατμόσφαιρα στο νησί της Χάλκης των Πριγκηπονήσων ο εορτασμός της μνήμης του Ιερού Φωτίου, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, ο οποίος ίδρυσε την Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος και στα μέσα του 19ου αι. ο Πατριάρχης Γερμανός στέγασε τη Θεολογική Σχολή.
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος χοροστάτησε στη Θεία Λειτουργία, με την παρουσία αρχιερέων, κληρικών και μοναχών, καθώς και Αρχόντων του Πατριαρχείου, του αντιπροέδρου της Βουλής των Ελλήνων, κ. Γεωργίου Γεωργαντά, και πιστών από την Τουρκία και το εξωτερικό, εκφράζοντας για άλλη μια φορά, την αισιοδοξία του για την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής.
“Η ημετέρα Μετριότης, ως και αι ψυχαί πάντων των ομογαλάκτων Χαλκιτών, πληρούνται σήμερον βαθείας συγκινήσεως εκ της ενθυμήσεως των ετών της μαθητείας ημών ενταύθα. Πληρούνται, όμως, και ελπίδος, ότι εγγίζει η ώρα που θα ανοίξουν και πάλιν αι πύλαι της Σχολής και ο κώδων θα καλέση τους νέους ιεροσπουδαστάς εις την μελέτην της Θεολογίας. Η αισιοδοξία μας δε αυτή συνδυάζεται με την αναμενομένην ολοκλήρωσιν, εντός του τρέχοντος έτους, των εργασιών αποκαταστάσεως και αναβαθμίσεως των κτηριακών υποδομών της Σχολής, ευγενεί χορηγία του συγχρόνου Παύλου Σκυλίτση Στεφάνοβικ, του Εντιμολογιωτάτου ‘Αρχοντος Εξάρχου της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας κυρίου Αθανασίου Μαρτίνου, του Οικουμενικού Μεγάλου Ευεργέτου, και της εριτίμου συζύγου του”, ανέφερε.
Η μαρτυρία του Φωτίου σε εποχές απειλής
Ο Πατριάρχης αναφέρθηκε, επίσης, στις σύγχρονες συγκρούσεις και την ανασφάλεια που επικρατεί διεθνώς, τονίζοντας ότι η Εκκλησία παραμένει σταθερή και προσηλωμένη στην αποστολή της.
“Και σήμερον, που η κλαγγή των όπλων ηχεί εις πολλά σημεία του πλανήτου και, μικρόν κατά μικρόν, ο σύγχρονος κόσμος βυθίζεται εις την σκιάν του φόβου και της αβεβαιότητος, η Μεγάλη Εκκλησία, λελουσμένη εις το φως της σεσαρκωμένης αγάπης, ίσταται αγέρωχος, ως και κατά την εποχήν του Αγίου Φωτίου. Ο παγερός αήρ του βορρά, που βιαίως φυσά και πάλιν, συρίζων βουάς μητρομάχους, δεν δύναται να σβήση την θέρμην της καρδίας της. Αναμένει στοργικώς και υπομονητικώς την επιστροφήν των τέκνων της, τα οποία εκίνησαν την πτέρναν κατ᾽ αυτής, με τας αγκάλας ανοικτάς, ως ο εύσπλαχνος πατήρ της παραβολής, ή μάλλον ως ο ίδιος ο Κύριος επί του Σταυρού», όπως είπε.
