Το αφήγημα των εκλογών ξεκίνησε να «χτίζει» ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ανοίγοντας το κεφάλαιο της Συνταγματικής Αναθεώρησης και «δένοντάς» το με το αίτημα της πολιτικής σταθερότητας, σε μια στιγμή που το κομματικό τοπίο δείχνει πιο ρευστό από ποτέ.
Η συνέντευξή του στον Αλέξη Παπαχελά φαίνεται να λειτουργεί ως προαναγγελία των επόμενων κινήσεων του Μαξίμου, στη βάση ότι η κυβέρνηση θέλει να κρατήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων, να επιβάλει ατζέντα μεταρρυθμίσεων και να μεταφέρει την πίεση στην αντιπολίτευση.
Του Κώστα Πασίση
Με τη Νέα Δημοκρατία να διατηρεί την πρωτιά στο πολιτικό σκηνικό αλλά να απέχει από τα ποσοστά αυτοδυναμίας, ο πρωθυπουργός επέλεξε την επίθεση δια της σύγκρισης…
Το «σκληρό» δίλημμα πλέον δεν είναι το γενικόλογο ίσως και αλαζονικό «Μητσοτάκης ή χάος», αλλά το πολύ πιο στοχευμένο «Μητσοτάκης ή Ανδρουλάκης ή Κωνσταντοπούλου ή Βελόπουλος».
Με την αναφορά αυτή, ο Κυριάκος Μητσοτάκης από ότι φαίνεται επιχειρεί να ταυτίσει την εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης με μια ετερόκλητη συμμαχία, η οποία-κατά το κυβερνητικό αφήγημα – στερείται κοινού οράματος και ρεαλισμού.
Ταυτόχρονα η συγκεκριμένη διατύπωση αποτελεί και ένα καλά μελετημένο σχέδιο με στόχευση το Κέντρο, τις δεξιές διαρροές και τους αναποφάσιστους που αυξάνονται και πληθαίνονται, σύμφωνα με τις τελευταίες μετρήσεις.
Η μάχη του Κέντρου
Ο πρώτος και βασικότερος στόχος είναι η διατήρηση της κυριαρχίας της Νέας Δημοκρατία στον χώρο του Κέντρου.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης γνωρίζει ότι το ΠΑΣΟΚ, υπό τον Νίκο Ανδρουλάκη, επιχειρεί επαναπατρισμό των κεντροαριστερών ψηφοφόρων. Για να ανακόψει αυτή την τάση, ο Πρωθυπουργός ταύτισε το ΠΑΣΟΚ με την Ζωή Κωνσταντοπούλου, κατηγορώντας τη Χαριλάου Τρικούπη ότι γίνεται «ουρά» σε έναν ακραίο λόγο.
Το μήνυμα προς τους μετριοπαθείς κεντρώους είναι προφανές. Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι πλέον η γνωστή από το παρελθόν σοβαρή εναλλακτική, αλλά διολισθαίνει στον λαϊκισμό. Κάτι που επανειλημμένως τονίζει το τελευταίο διάστημα στο μπρίφινγκ και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, είτε ρωτηθεί, είτε όχι…
Με τον τρόπο αυτό, επιχειρεί να δημιουργήσει ένα ανάχωμα ασφαλείας, παρουσιάζοντας τη Νέα Δημοκρατία ως τον μοναδικό εκφραστή της μεταρρυθμιστικής ατζέντας.
Το «φρένο» στις δεξιές διαρροές
Η συμπερίληψη του Κυριάκου Βελόπουλου στο ίδιο «καλάθι» με τον Νίκο Ανδρουλάκη και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον και σίγουρα δεν θα ενθουσίασε τον Κυριάκο Βελόπουλο, αν παρακολούθησε τη συνέντευξη στο ΣΚΑΪ.
Στην προκειμένη περίπτωση ο Κυριάκος Μητσοτάκης απευθύνθηκε στο δεξιό κοινό που, δυσαρεστημένο από κυβερνητικές αστοχίες και λάθη, «λοξοκοιτάζει» προς τα δεξιά της ΝΔ.
Βάζοντας την Ελληνική Λύση στην ίδια εξίσωση με την Αριστερά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ακυρώνει επί της ουσίας το «πατριωτικό» πρόσημο της ψήφου διαμαρτυρίας.
Επί το λαϊκότερο, λέει στον παραδοσιακό δεξιό ψηφοφόρο ότι η ψήφος στον Βελόπουλο δεν είναι τιμωρία για την κυβέρνηση, αλλά νερό στο μύλο της κεντροαριστεράς.
Και το κάλεσμα …
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης «μίλησε» επίσης στους αναποφάσιστους. Απέναντι σε μια πιθανή «βαβέλ» συνεργασιών (Ανδρουλάκης-Κωνσταντοπούλου-Βελόπουλος), έθεσε την «εικόνα» ενός πρωθυπουργού που συνομιλεί με την Ευρώπη και βάζει «κόκκινες γραμμές» στην Τουρκία για την ΑΟΖ και το casus belli. Δηλαδή προέταξε την ασφαλή και σίγουρη επιλογή…
Ωστόσο, το αφήγημα της τρίτης τετραετίας δεν στηρίζεται μόνο στην αποδόμηση των αντιπάλων, αλλά και στην ανάδειξη μιας «εθνικής αναγκαιότητας»…
Ο Πρωθυπουργός συνέδεσε ευθέως την αυτοδυναμία με κρίσιμα εθνικά ορόσημα, όπως την ανάληψη της Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης το δεύτερο εξάμηνο του 2027 και το όραμα για την Ελλάδα του 2030.
Όπως φαίνεται η προεκλογική σκακιέρα έχει αρχίσει να στήνεται, αν δεν είναι ήδη έτοιμη…
