Οι εικόνες που ακολουθούν είναι σκληρές. Απομακρύνετε τα παιδιά από την τηλεόραση.
Δηλαδή μόνο τα παιδιά δεν πρέπει να δουν τη σφοδρή σύγκρουση του βαν με το φορτηγό στη Ρουμανία, όπου έχασαν τη ζωή τους επτά αγόρια. Για τους άλλους, είναι οκ. Το να βλέπεις τι έγινε τα δευτερόλεπτα κατά τα οποία επτά ζωές τελείωσαν, και να τα βλέπεις ξανά και ξανά, δύο, πέντε, δέκα, εκατοντάδες φορές, και μαζί να τα βλέπουν και οι οικογένειες των θανόντων, είναι μια χαρά. Πρόκειται για οπτικό υλικό από μια καταστροφή, το οποίο εντάξει μωρέ, γιατί να μη μεταδοθεί;
Οι αρχαίοι Ελληνες δεν ήταν ηλίθιοι όταν σε έργα μεγάλου μεγέθους όπως οι τραγωδίες δεν έβαζαν φόνους επί σκηνής. Στην τηλεόραση κοντεύουμε να το δούμε ακόμα και αυτό. Ερχόμαστε ολοένα και πιο κοντά στη μετάδοση θανάτων live. Εντάξει, πώς κάνετε έτσι; Δεν τα βλέπετε στο σινεμά;
Άλλο εκεί, στην τέχνη δηλαδή, που ξέρει και πώς να παρουσιάσει και πώς να αποκαθάρει, κι άλλο στην αμείλικτη πραγματικότητα. Κάθε ιδιωτικότητα κινδυνεύει να χαθεί, κάθε πτυχή της ζωής, και ο θάνατος ακόμα, προσφέρονται στα αδηφάγα μάτια ενός κοινού που έχει εκπαιδευτεί πολλά χρόνια πριν να τα κολλά στην κλειδαρότρυπα της ζωής των άλλων.
Μία η όψη του νομίσματος για κουτσομπολιό και για στιγμές της ιδιωτικής ζωής των άλλων, και δη των διασημοτήτων, και η προβολή σκηνών που διαδραματίζονται στο χείλος του θανάτου. Εθιζόμαστε σε σκηνές από τις οποίες λείπει κάθε διακριτικότητα και ανθρωπιά και κατεβαίνουμε ολοένα και πιο χαμηλά. Προσεχώς, αν κάποιος έχει βιντεοσκοπήσει το έγκλημα που έχει κάνει, θα το βλέπουμε κι αυτό μετά τη σύλληψή του;
Κι ύστερα ρωτάτε/ ρωτάμε γιατί τόση εγκληματικότητα στη νεολαία. Ως γνωστόν, τα παιδιά είναι μιμητικά. Κάνουν ό,τι βλέπουν. Και αυτό που βλέπουν είναι βαθύτερο κατά πολύ όλων των κακουργημάτων. Είναι το μεγαλύτερο έγκλημα. Βεβαιώνονται πως η ζωή δεν αξίζει. Όχι μόνο των άλλων. Και η δική τους.
Γιατί; Δεν τους δώσαμε αξίες να κρατηθούν. Τα αναθρέψαμε με λάιφστάιλ, κουτσομπολιό, με την ήσσονα προσπάθεια και χωρίς να βάζουμε όρια. Ετσι, λοιπόν, η λογική της απαξίας και της ατιμωρησίας, οδηγούν ολοένα και πιο χαμηλά.
Μικρό παράδειγμα της μικρής μας κοινωνίας. Οι επτά νέοι που έχασαν τη ζωή τους στη Ρουμανία. «Δεν θα πω ποτέ, ότι τα παιδιά που έχασαν τη ζωή τους στην Τιμισοάρα ήταν ‘ήρωες’» γράφει πολύ σοβαρός διαδικτυακός φίλος. «Καταλαβαίνω και την προσπάθεια ολόκληρου του περίγυρου να τα ντύσει με ενός είδους φωτοστέφανου, επειδή ταξίδευαν με ένα σκοπό, ο οποίος για τους ίδιους και για πολλούς άλλους γύρω τους ήταν μέχρι ‘ιερός’: την παρακολούθηση του αγώνα της ομάδας που αγαπούσαν. Γεμάτη η ιστορία από παρόμοιες μετά θάνατον εκδηλώσεις σεβασμού, μέχρι λατρείας σε ορισμένες περιπτώσεις.
Αφελές; Ισως. Μη μας διαφεύγει, όμως, ότι όλες οι ιδεολογίες, οι πατρίδες, οι θρησκείες, τα κόμματα, οι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι, κάθε τι μαζικό που προϋποθέτει συσπείρωση γύρω από μια σημαία ή ένα σύμβολο, έχουν την ανάγκη να προβάλλουν τους νεκρούς τους και να τους κοσμούν με ‘ηρωικά’ χαρακτηριστικά -ακόμα κι εδώ, όπου έχουμε ένα αυτοκινητικό δυστύχημα από τα τόσα που συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας.»
«Αδέρφια, ζείτε, εσείς μάς οδηγείτε» φώναζαν τα πλήθη στα γήπεδα. Σαν να ήμασταν στη διαδήλωση του Πολυτεχνείου. Σε εκδήλωση για τους τρεις που χάθηκαν από πτώση στρατιωτικού ελικοπτέρου στα Ιμια, τι θα φωνάζαμε;
Αυτά καθόλου δεν σημαίνουν πως οι θάνατοι των παιδιών δεν ήταν ένα γεγονός τραγικό, γεμάτο πόνο, αβάσταχτο, σπαρακτικό, απέναντι στο οποίο ουδείς μπορεί να μείνει αδάκρυτος. Μέτρον άριστον, όμως, που έλεγαν και οι πρόγονοί μας. Θα τους κλαίμε χρόνια τους νεαρούς που χάθηκαν. Οι υπερβολές δεν χρειάζονται.
Σημεία των καιρών οι «αξίες» για τις οποίες μιλήσαμε και οι γνώσεις που δεν αποκτάμε. Το έλλειμμα γνώσεων είναι φανερό ακόμη και στα τηλεπαιχνίδια.
-Με ποιον ήταν παντρεμένη η Τζούλια Παπαδημητρίου;
Με τον Τόλη Βοσκόπουλο.
-Ποια είναι η μοναδική ποιητική συλλογή του Νίκου Γκάτσου;
Μούγκα στη στρούγκα. Μιλάμε για άτομο που διδάσκει.
Να ήταν το μόνο;
-Από ποιο ποίημα είναι ο στίχος του Γιάννη Ρίτσου «Μέρα Μαγιού μού μίσεψες;»
-Από το «Γελαστό παιδί»;
Τι Γιάννης Ρίτσος, τι Μπρένταν Μπίαν.
«Ενας όμηρος» ο (κάθε) ποιητής στο μυαλό του κοινού.
Δεν θα περιγράψω άλλο. Θα σας δώσω μόνο ένα λεμονάκι μυρωδάτο: «Αποκτήστε αρκετό ύπνο και ασκηθείτε τακτικά.»
Πεσ’μου πού πουλάν καρδιές/ να σου πάρω μια.
Και ύπνους, να πάρω πεντέξι.
Το ντοκιμαντέρ για τη Μελάνια Τραμπ είναι ανόητο και αδιάφορο. Πώς αλλάζει ρούχα, πώς μιλάει στον Τραμπ, πώς ετοιμάζεται για τη δεύτερη θητεία του στον Λευκό Οίκο. Εισιτήρια δεν κόβει, εννοείται.
Ερχεται και στην Ελλάδα, όπου ελπίζω να πατώσει επίσης. Μία πρώτη κυρία είναι σταρ στη χώρα μας, αυτή που αξίζει. Η Μισέλ Ομπάμα. Οσοι δεν έχετε διαβάσει τα βιβλία της, ψάξτε τα και θα με θυμηθείτε.
Η άλλη; Η φωτογραφία της που μου έχει μείνει αξέχαστη και με έκανε να την αντιπαθήσω ακόμα περισσότερο, είναι αυτή με τον Τραμπ, τον Επστιν και τη Μάξγουελ. Είναι από τις μέρες που πρωτογνωρίστηκαν και η Μελάνια έχει το ύφος του θριάμβου.
Η φίλη μου Σ. Λ. το πάει παρακάτω. Και γράφει:
«Απ’ τα τεκταινόμενα με τα εκατομμύρια σελίδες υλικού του σκανδάλου Επστάιν δε θα σταθώ στο εμετικό ηθικό μέρος.
Θα σταθώ στο σημαντικό: ο Πρόεδρος των ΗΠΑ καθώς και μεγάλο μέρος του συστημικού πυρήνα της υπερδύναμης δύναται να εκβιαστεί πανταχόθεν και προφανώς εκβιάζεται.
Φαίνεται ότι πολλές χώρες και υπηρεσίες έχουν στην κατοχή τους όλο το υλικό και τραβάνε τα σχοινιά στις μαριονέτες.
Όλοι αυτοί οι σιχαμεροί κτηνάνθρωποι που πίστευαν ότι ήταν υπεράνω Νόμων και διαφέντευαν με χυδαίο τρόπο τις ζωές ανήλικων κρατούν μέρος της τύχης του πλανήτη στα χέρια τους.
Και αυτό είναι τρομακτικό.»
Απολύτως.
