Μπορεί να σου αρέσει η να μη σου αρέσει, να το λατρεύεις ή να το απεχθάνεσαι, να αποτελεί επιτομή της αισθητικής σου ή ό,τι σε εξοργίζει, να σου προκαλεί αγαλλίαση ή να το μισείς. Δεν έχεις τη δυνατότητα να το αλλάξεις, όποια κι αν είναι η τοποθέτησή σου απέναντί του, εφόσον αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα.
Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι τα θεμελιώδη, εγγενή δικαιώματα που έχει κάθε άνθρωπος απλώς και μόνο επειδή είναι άνθρωπος, ανεξαρτήτως φυλής, φύλου, εθνικότητας, θρησκείας ή άλλης κατάστασης, και περιλαμβάνουν δικαιώματα όπως η ζωή, η ελευθερία, η ισότητα, η αξιοπρέπεια, η ελευθερία έκφρασης, η εκπαίδευση, η υγεία, και η συμμετοχή στη διακυβέρνηση, όπως κατοχυρώνονται σε διεθνείς διακηρύξεις όπως η Οικουμενική Διακήρυξη του ΟΗΕ. Προστατεύουν τους ανθρώπους από την κατάχρηση εξουσίας και εστιάζουν στην προώθηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ευημερίας παγκοσμίως.
Ο καθένας που ελπίζει πως κάτι με το οποίο διαφωνεί οριζοντίως και καθέτως είναι δυνατόν να αλλάξει, θα πρέπει να απογοητευθεί. Στο φαντασιακό του καθενός μας, η κοινωνία μας ίσως να αρνείται τον γάμο των ομοφυλοφίλων, την άμβλωση, την προστασία από κακοποίηση των γυναικών και άλλα εκατό δικαιώματα. Καλά θα κάνει να το χωνέψει πως η προστασία κανενός από τα ανωτέρω δεν θα παύσει. Εις τους αιώνας των αιώνων. Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι a la carte, σήμερα ισχύουν και αύριο όχι. Απαξ και νομοθετηθεί πολύ δύσκολα ακυρώνεται. Και ευτυχώς. Οπου ακυρωθεί, ακολουθεί το χάος. Όπως έγινε στις Ηνωμένες Πολιτείες με την ακύρωση της ελευθερίας των αμβλώσεων σε κάποιες πολιτείες. Γυναίκες πέθαναν, η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε και άλλες πήγαν φυλακή. Επειδή ο Τραμπ αποφάσισε να μαζέψει «ειδικές» ψήφους.
Η κοινωνία διχάστηκε για μια ακόμα φορά και δεν έχει ησυχάσει ακόμα. Ούτε και θα ησυχάσει. Καμία κοινωνία. Όπως και η δική μας, που βρίσκεται και πάλι σε αναταραχή λόγω της δήλωσης της Μαρίας Καρυστιανού σχετικά με τις αμβλώσεις. Ούτε λίγο ούτε πολύ, η εν λόγω κυρία, γιατρός η ίδια, μάς είπε πως το θέμα καλό είναι να τεθεί σε διαβούλευση. Και άρχισαν διάφοροι που διαφωνούν με τις νομοθετημένες από το 1986 ελεύθερες αμβλώσεις, να σηκώνουν σιγά- σιγά τα βρώμικα κεφαλάκια τους.
Απαξ κατοχυρωμένο ανθρώπινο δικαίωμα, εσαεί κατοχυρωμένο ανθρώπινο δικαίωμα, να ξέρουν όλοι. Δεν αλλάζει, δεν αλλάζει, δεν αλλάζει (τρις, μήπως και το καταλάβει κανένας από τους φαντασιόπληκτους). Ακόμα και στην περίπτωση που η κυρία Μαρία θα γινόταν πρωθυπουργός (λέμε τώρα) θα είχε να αντιμετωπίσει ένα τεράστιο κίνημα. Δεν θα την αφήναμε, αν θέλει να ξέρει. Δεν θα επιτρέπαμε, εμείς οι απλοί πολίτες, να επιστρέψουμε τον Μεσαίωνα, να γίνονται παράνομες αμβλώσεις μέχρι και με βελόνες πλεξίματος. Να κινδυνεύουν γυναίκες. Αποκλείεται.
Ας δούμε τι έγραψε η εξαιρετική επιστήμων κ. Βάσω Κιντή στο Facebook. Μετά λόγου γνώσεως: «Το θέμα της άμβλωσης έχει πολλές διαστάσεις, μεταξύ των οποίων, ιατρικές, ηθικές, νομικές, οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές. Η κ. Καρυστιανού είπε χθες (σ.σ. την επομένη της δήλωσης) ότι μιλάει για το ηθικό θέμα σχετικά με τις αμβλώσεις. Όμως μίλησε ως πολιτικός, δεν μίλησε ως ένας οποιοσδήποτε πολίτης ούτε ως ηθικός φιλόσοφος. Και ως πολιτικός θέλησε να αναζωπυρώσει αυτό το ζήτημα που ξέρει ότι έχει απήχηση στο κοινό στο οποίο απευθύνεται. Είναι ένα θέμα που διχάζει πολιτικά κοινωνίες όπως των ΗΠΑ και σκέφτηκε ότι μπορεί να το εκμεταλλευτεί και αυτή προς ίδιον όφελος. Το ηθικό θέμα συζητείται σε σεμινάρια, αμφιθέατρα, στη βιβλιογραφία. Υπάρχουν επιχειρήματα υπέρ και κατά, υπάρχουν επιχειρήματα που μπορεί να συμφωνούν στο δια ταύτα (υπέρ ή κατά της άμβλωσης) αλλά να διαφωνούν μεταξύ τους στους λόγους. Τίποτε από όλα αυτά δεν ενδιαφέρει την κ. Καρυστιανού. Ερωτήθηκε και απάντησε ως πολιτικός που θέλει να δημιουργήσει ένα λαϊκίστικο Τραμπικό ρεύμα υπέρ της με ένα θέμα που έως τώρα δεν δημιουργεί πολιτικές αντιπαραθέσεις και αποτελεί κατάκτηση. Για να δούμε όμως κάποια από τα λάθη που έκανε η Καρυστιανού:
— 1. Είπε ότι σέβεται την “ελεύθερη βούληση” η οποία είναι “πολύ σημαντική και νομοθετικά κατοχυρωμένη”. Καμία ελεύθερη βούληση δεν είναι νομοθετικά κατοχυρωμένη και δεν χρειάζεται κανείς να τη σέβεται. Αυτό που ήθελε να πει μάλλον είναι ότι σέβεται την ελευθερία επιλογής που είναι νομικά κατοχυρωμένη. Άλλο η ελεύθερη βούληση (free will) κι άλλο η ελευθερία επιλογής (freedom of choice). Στο θέμα των αμβλώσεων το επίδικο είναι η ελευθερία επιλογής, δηλαδή κατά πόσον η γυναίκα έχει την ελευθερία να αποφασίζει αυτή για το σώμα της […]
— 2. H κ. Καρυστιανού υπέπεσε σε αντίφαση. Αφενός είπε ότι η γυναίκα μπορεί να αποφασίσει για το σώμα της ( προφανώς μπορεί -το ζήτημα είναι αν πρέπει. Υποθέτω ήθελε να πει: πρέπει να μπορεί να αποφασίζει για το σώμα της) -πράγμα που, στη συζήτηση περί αμβλώσεων, σημαίνει ότι μόνο αυτή αποφασίζει αν θα διακόψει ή θα συνεχίσει την κύηση (είναι μέρος του σώματός της το έμβρυο) και αφετέρου είπε “ότι υπάρχει και ένα άλλο ηθικό θέμα” εννοώντας τα εικαζόμενα δικαιώματα του εμβρύου. Αν η γυναίκα έχει απόλυτη εξουσία πάνω στο σώμα της για το ζήτημα των αμβλώσεων, πώς θα αντισταθμιστεί αυτό το δικαίωμα με άλλα; Αν ζυγίζεται με άλλα και μπορεί η πλάστιγγα να γύρει από την άλλη πλευρά, δεν έχει εξουσία πάνω στο σώμα της.
— 3. Είπε ότι στη δημόσια διαβούλευση η πλειοψηφία θα αποφασίσει, “οι περισσότεροι θα έχουν μια καλύτερη γνώμη”. Οι περισσότεροι παλαιά πίστευαν ότι η γη είναι επίπεδη, μετά οι περισσότεροι πίστευαν ότι η γη είναι στο κέντρο του σύμπαντος, μετά οι περισσότεροι πίστευαν ότι η δουλεία είναι ηθικά επιτρεπτή, η θέση των γυναικών υπό τον άνδρα κλπ. Το τι πιστεύουν οι περισσότεροι και το τι ισχύει, τι είναι σωστό, είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Αφήνω αυτό που έθιξαν πολλοί από χθες, ότι τα δικαιώματα δεν είναι ζήτημα πλειοψηφίας.»
Αυτά. Και όταν δεν σας αρέσει κάτι που κάποιος από εμάς ρωτάει, καλά θα κάνετε να μάθετε τρόπους κατά τον σχολιασμό. Αυτά τα «βοθροκάναλα» οι «πετσωμένοι» και οι διεφθαρμένοι να τα παραλείπετε για κανάλια και δημοσιογράφους. Εύκολοι στόχοι, για όσους δεν σκέπτεστε. Αλλά τι να πω κι εγώ, όταν η ηγεσία των δημοσιογράφων ουδέποτε έχει βάλει τα πράγματα στη θέση τους;
Φτάνουμε τότε ακόμα και ο ευγενέστατος και μειλίχιος Νίκος Στραβελάκης να θεωρείται επιθετικός. Δείτε και κανένα αμερικάνικο κανάλι για να καταλάβετε πώς γίνεται η σκληρή δημοσιογραφία.
Φυσικά κι εμείς και λάθη κάνουμε, και ελλείψεις εμφανίζονται, και μεροληψίες (όχι στη συγκεκριμένη περίπτωση, για να μην παρεξηγηθούμε). Αλλά αυτό το «αλήτες- ρουφιάνοι- δημοσιογράφοι» πολύ μου τη δίνει. Ο καθένας θέλει να έχουμε τη δική του άποψη και μόνον αυτή να λέμε. Αντε μέχρι τη γωνία να δείτε ποιος έρχεται (εγώ, όχι!)
Πάμε τώρα στα ωραία και μοιραία λάθη που κάνουμε (πάλι εμείς) κατά τη χρήση της γλώσσας.
-Η επιλογή του συγκεκριμένου παλτού, πάντως, δεν ήταν τυχαία. Η Kate Middleton έχει επανειλημμένα εκφράσει τη στήριξή της στη βρετανική βιομηχανία υφασμάτων και στον ρόλο της στη διαμόρφωση της εθνικής πολιτιστικής ταυτότητας. Το tailored παλτό της ήταν δημιουργία του Chris Kerr.
Το παλτό του παλτό, εδώ το κάναμε του παλτού, όπως το λέει… ο λαός. Και άντε να το δεχτώ, όμως εκείνο το tailored δίπλα του, το χαλάει όλο. Ή λαϊκάντζα ή αγγλίζουμε. Και τα δύο δεν γίνεται.
-Σε video που αναρτήθηκε στον λογαριασμό του ζεύγους στο Instagram βλέπουμε την Kate να λειτουργεί έναν αργαλειό και να συνομιλεί χαμογελαστή με τους ανθρώπους που ήταν εκεί για να τη βοηθήσουν.
Να λειτουργεί έναν αργαλειό σημαίνει, προφανώς, να υφαίνει. Σαν την Πηνελόπη, ας πούμε. Υφαίνω- ξεϋφαίνω ή καλύτερα, ξηλώνω. Πώς θα το πούμε τώρα αν θελήσουμε να αναφερθούμε στην σύζυγο του Οδυσσέα; Ξε- λειτουργεί τον αργαλειό;
-Οι κοπέλες κάνουν ρεπορτάζ μέσα στη βροχή με κίνδυνο να γλιστρήσουν και να πέσουν μέσα στα βαθιά βροχόνερα !
Τα βροχόνερα είναι πολλά, ύστερα από συγκέντρωση μπορεί να γίνουν και βαθιά, αλλά να είναι βαθιά αφ’ εαυτού τους, δύσκολο.
-Επεσαν ασύλληπτα ποσά νερού λέει ο άλλος. Ασύλληπτη είναι η αγραμματοσύνη σου. Ποσά νερού; Ποσότητες μήπως; Πώς λέμε ποσότητα μυαλού;
-Υπάρχουν ακόμα γονείς που θρηνούν τα παιδιά τους μετά τον β παγκόσμιο πόλεμο όπου σκοτώθηκαν ως στρατιώτες». Δεδομένου ότι οι επιζώντες μέχρι τώρα στρατιώτες, 81 χρόνια μετά, στην συντριπτική τους πλειονότητα είναι γύρω στα 100 (και βάλε) πόσο να είναι οι γονείς;
Λίγη ιστορία, παιδιά. Διαβάζουμε.
«Η Έμα Στόουν έσπασε το ρεκόρ της Μέριλ Στριπ με τις υποψηφιότητες για Όσκαρ μετά το Bugonia».
Ποια είναι όμως η Μέριλ Στριπ και ποια η Εμα Στόουν, εντάξει; Κι η μυλωνού τον άντρα της με τους πραματευτάδες;
Εντεκα υποψηφιότητες για άλλες ταινίες, τέσσερις για τον Λάνθιμο. Στον Λάνθιμο μείναμε.
Αφόρητη, επαρχιώτικη πλήξη.
