Δεν πήγε στην τελετή απονομής του Νόμπελ Ειρήνης στο Οσλο, γιατί ήταν ακόμα διωκόμενη και φοβόταν για τη ζωή της. Εστειλε μήνυμα, λέγοντας την ιστορία του λαού της και της μακράς πορείας του προς την ελευθερία. Την ιστορία της Βενεζουέλας, που γεννήθηκε από τόλμη, «διαμορφωμένη από λαούς και πολιτισμούς που είναι αλληλένδετοι.»
Το 1811, συνέταξαν το πρώτο σύνταγμα στον ισπανόφωνο κόσμο, «ένα από τα πρώτα δημοκρατικά συντάγματα στη Γη, επιβεβαιώνοντας τη ριζοσπαστική ιδέα ότι κάθε άνθρωπος φέρει κυρίαρχη αξιοπρέπεια» όπως έλεγε το μήνυμα. «Αυτό το σύνταγμα κατοχύρωσε την ιθαγένεια, τα ατομικά δικαιώματα, τη θρησκευτική ελευθερία και τη διάκριση των εξουσιών.»
Κι εκεί που διαβεβαίωνε πως Βενεζουέλα θα αναπνεύσει ξανά, η Μαρία Κορίνα Ματσάδο, η οποία είχε κατακτήσει το Νόμπελ Ειρήνης, ξαφνικά όλα άλλαξαν. Ο Τραμπ κρατά πλέον όμηρο τον πρόεδρο της χώρας, Νικολάς Μαδούρο και Αμερικάνοι δικαστές θα τον δικάσουν για παραβιάσεις της δημοκρατίας και της ελευθερίας. Κι εκείνη αποφάσισε να δώσει στον Αμερικανό πρόεδρο κάτι που πολύ επιθυμούσε: το Νόμπελ Ειρήνης της.
Εντάξει, φταίει κι εκείνος που κλαψούριζε σαν κακομαθημένο παιδί που δεν του είχαν πάρει το παιχνίδι που ήθελε, για να τους κάμψει να του το πάρουν. Δεν μπορείς να τον συγχωρέσεις με τίποτα κοτζάμ πλανητάρχη, αλλά δεν περιμέναμε και τίποτα καλύτερο. Αλλά εκείνη; Εκείνη που αποφάσισε να του δωρίσει το δικό της τρόπαιο; Το οποίο πήρε επειδή, λέει, είχε επιδείξει πνεύμα, σθένος, δύναμη ψυχής και αγάπη για την ελευθερία;
Είπε και ξαναείπε η νορβηγική επιτροπή απονομής πως όποιος το πήρε, το πήρε. Δεν μεταβιβάζεται. Σαν να της έλεγαν, μια τρύπα στο νερό κάνεις. Χαμπάρι. Είχε αποφασίσει πως θα το κάνει. Γιατί; Εδώ έχουμε πολλές επιλογές σαν απάντηση. Καμία, όμως, δεν είναι καλή.
Είτε ανακουφίστηκε επειδή έπεσε το καθεστώς στη Βενεζουέλα και ήθελε να ανταμείψει τον Τραμπ, είτε του το έδωσε για να την κάνει πρόεδρο στη χώρα της- τώρα ή μετά- είτε για να έχει την βοήθειά του στο μέλλον, είτε για κάποιο άλλο λόγο, δεν έπεσε μέσα. Αχαρακτήριστη η κίνησή της και απαράδεκτη. Κανείς που αγωνίζεται τόσο σκληρά δεν συγχωρείται να αμαυρώνει μόνος του την αρετή του. Το έκανε.
Ο,τι κι αν γίνει από εδώ και πέρα, η λάμψη της φαλκιδεύτηκε. Ακόμα και αν καταλάβει δημόσιες θέσεις και αξιώματα, η τροχιά της δεν θα είναι αστραφτερή. Κάθε άνθρωπος φτάνει κάποια στιγμή της ζωής του σε ένα μεγάλο ύψος. Του λοιπού, θα πρέπει να στέκεται σε αυτό το ύψος. Το πιο δύσκολο…
Η κορυφαία στιγμή της ίσως δεν ήταν καν το Νόμπελ. Ισως ήταν οι μικρές και μεγάλες μάχες που έδωσε σε κάθε γωνιά της χώρας. Γενναία μέσα στον φόβο της και με την ελπίδα ζωντανή.
Πώς την λάβωσε τώρα αυτή την ελπίδα;
Όπως λαβώνουμε εμείς τη γλώσσα. Εγραψε ο Γιάννης Κ.:
Εάν ήμουν διευθυντής σύνταξης σε σοβαρό ΜΜΕ θα συγκαλούσα έκτακτη σύσκεψη την παραμονή της άφιξης της φρεγάτας ΚΙΜΩΝ και θα μοίραζα στους συντάκτες σκονάκι για το πως κλίνεται η λέξη “τριήρης”.
Αχ Γιάννη μου, μόνο η λέξη τριήρης μάς δυσκόλεψε; Το όνομα Κίμων ήξερε κανείς να το κλίνει σωστά;
Αμ εκείνη η οδός! Η εθνική οδός της εθνικής οδού την εθνική οδό. Ναι, ε; Τώρα με τα μπλόκα πώς ακούσαμε τον συνδυασμό εθνική και οδός δεν λέγεται. Τόσα λάθη, ούτε επίτηδες να το έκαναν. Φροντιστήριο αγαπητοί συνάδελφοι κατά τα επόμενα μπλόκα.
Ασε με τον… απαγορευτικό απόπλου. Ο απαγορευτικός δεν είναι αρσενικό,
Ασε με τον… απαγορευτικό απόπλου. Ο απαγορευτικός δεν είναι αρσενικό, αν δεν το ξέρετε σας το λέω τώρα. Απαγορεύεται η μίξις. Θα εκδώσω απαγορευτικό.
Είπα μπλόκα και θυμήθηκα. Δεν το ήξερε, λέει, ο συνδικάλας πως ήταν στον αέρα, όταν έλεγε τα «γαλλικά» για τον πρωθυπουργό. Μάλιστα, λοιπόν. Δεν το ήξερε. Δηλαδή επιτρέπεται να στολίζεις με «γαλλικά» οποιονδήποτε- και δη τον πρωθυπουργό- αρκεί να μην είσαι «στον αέρα»;
Απορώ και εξίσταμαι. Και εξανίσταμαι…
«Πριν ο χρόνος εκμαιεύσει οι αγρότες προσήλθαν σε διάλογο με τον Πρωθυπουργό». Στην ΕΡΤ. Ο χρόνος παραμορφώθηκε.
Τα χρόνια που έρχονται… εκμαιεύτηκαν. Ξέρεις πού θα με βρεις. Εγώ ο Φόβος εγώ ο Θάνατος…
Να μου ‘ρθει ο θάνατος τώρα, που λένε.
Να η γυναίκα, να και η προσφύγισσα. Γιατί μας χαλάει η πρόσφυγας; Τι κακό έχει; Και τι καλό αυτό το κακόηχο προσφύγισσα;
Λοιπόν, επειδή η γιαγιά μου ήταν πρόσφυγας, δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό σε εκείνες τις γενιές να δώσουν θηλυκό νόημα στη λέξη. Δεν της χρειαζόταν. Δεν χρειαζόταν, γενικώς.
Άλλες γενιές, άλλοι άνθρωποι. Τώρα, με το υποδεκάμετρο τα των φύλων. Τόσο μυαλό έχει μείνει πλέον στις κοινωνίες μας. Να λογοκρίνουν μέχρι και τον Πλάτωνα, ειδικά το «Συμπόσιο».
«Την ειμαρμένην ουδ’ αν είς εκφύγοι.
Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από το πεπρωμένο του».
Ποιος ξέρει ποιο να είναι το δικό του πεπρωμένο;
