Ούτε ξενοδοχείο, ούτε εστιατόριο, ούτε airbnb. Ούτε «στέκι» ημετέρων. Ούτε σπίτι φίλων. Το διατηρητέο νεοκλασικό ακίνητο στην οδό Ερμού 134 – 36, το οποίο κάποτε χρησιμοποιούνταν από τον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων (στελέχη του διατείνονταν τα ανωτέρω και πολλά άλλα, στερούμενα κάθε βάσης) παραχωρήθηκε στο Ελληνικό Ιδρυμα Βιβλίου και Πολιτισμού. Σε έναν φορέα και με τη θέληση και με την τεχνογνωσία για διοργάνωση εκδηλώσεων που θα αποτελούν γεγονός. For real, που λέμε και στη μητρική μας. Όχι σαν κάτι παζάρια, μπαρ, παιδικά πάρτι, συζητήσεις για θέματα άσχετα με την αρχαιολογία, ακόμα και τον πολιτισμό.
Αυτά έκαναν οι προηγούμενοι, συν ότι υπενοικίαζαν, στην ουσία, το διατηρητέο και τον κήπο του για τις εκδηλώσεις αυτές. Κι έπειτα, άφηναν τους διοργανωτές να έχουν την ευθύνη. Κάτι που καθόλου δεν άρεσε στο Συμβούλιο της Επικρατείας και είπε ότι καλώς τους αφαιρέθηκε. Ετσι, πήγαν κουβά κατά την ποδοσφαιρική ορολογία.
«Τα σφάλματά σου πέλαγα
Με έπνιγαν και γέλαγα»
Που λέει και το τραγούδι. Εν τέλει, τα σφάλματά τους μόνο τους ίδιους «έπνιξαν». Για να το πούμε και στην Ομηρική,
αὐτῶν γὰρ σφετέρῃσιν ἀτασθαλίῃσιν ὄλοντο,
νήπιοι, οἳ κατὰ βοῦς Ὑπερίονος Ἠελίοιο
ἤσθιον· αὐτὰρ ὁ τοῖσιν ἀφείλετο νόστιμον ἦμαρ
που σημαίνει, στη μετάφραση του μεγάλου Δημήτρη Μαρωνίτη,
Γιατί εκείνοι χάθηκαν απ’ τα δικά τους τα μεγάλα σφάλματα,
νήπιοι και μωροί, που πήγαν κι έφαγαν τα βόδια
του υπέρλαμπρου Ήλιου· κι αυτός τους άρπαξε του γυρισμού τη μέρα.
Εκαναν λάθη βάρους βοδιού και νόμιζαν πως κάτι κάνουν. Και τώρα, διαμαρτύρονται, γεμίζοντας τον κόσμο με ψέματα. Εβγαλαν ανακοίνωση στον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων, λέγοντας ούτε λίγο ούτε πολύ πως κακώς παραχωρήθηκε το κτήριο στο Ελληνικό Ιδρυμα Βιβλίου και Πολιτισμού και πως… θα το ξαναπάρουν πίσω.
Πώς λέμε πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα ‘ναι;
Αυτό. Ε, τώρα, αφού δεν μας βρίσκεται αγία Σοφία, λέμε και τίποτα να περνάει η ώρα. Υστερα από απόφαση του (ανωτάτου) Δικαστηρίου, τι περιμένουν; Να αλλάξει η κυβέρνηση και κάααααααποια να τους το δώσει πίσω; Ασε, μη γελάς. Ισως έχει και παρακάτω. Αλλωστε, τα παιδγιά άλλαξαν ηγεσία πρόσφατα. Δεν τράβαγε; Βαρέθηκαν κάποιοι; Ετοιμάζονται για άλλη καριέρα; Δεν θα σχολιάσω.
Το κτίριο της Ερμού 134-136 έχει παραχωρηθεί, λοιπόν, και με τη σφραγίδα του Κεντρικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων (την Πέμπτη που μας πέρασε) πλέον, για δέκα χρόνια στο ΕΛΙΒΙΠ. Όπως συμβαίνει με ανάλογα κτήρια, υπάρχει η δυνατότητα ανανέωσης της παραχώρησης, όσες φορές αυτό κριθεί χρήσιμο. Στην ουσία μπορούν να μείνουν εκεί επ’ άπειρον, όσο χρειάζονται τον χώρο, μετακομίζοντας από το κτήριο στα Βόρεια Προάστια που είχε δυσκολίες προσπέλασης για το πλατύ κοινό.
Την Ερμού είχαν πάρει οι αρχαιολόγοι το 1982 με απόφαση της Μελίνας Μερκούρη. Η Μελίνα, βέβαια, το έδωσε σε έναν σύλλογο που είχε ως μέλη του την αφρόκρεμα της εποχής. Την Εβη Τουλούπα, τη Σέμνη Καρούζου, την Ηώ Ζερβουδάκη, τον Χαράλαμπο Κριτζά, τον Γιάννη Τουράτσογλου, την Ιουλία Βοκοτοπούλου, τον Φώτη Πέτσα, και πολλούς- πολλούς ακόμα. Τότε, στην αρχαιολογική υπηρεσία μεσουρανούσαν ένας Νίκος Ζίας, ένας Ισίδωρος Κακούρης, ένας Γιάννης Τζεδάκις, μια Λιάνα Παρλαμά, μια Αγλαΐα Αρχοντίδου, μια Ελση Σπαθάρη, ένας Ηλίας Κόλλιας… άνθρωποι που άφησαν πίσω τους διακριτή τη διπλή τους σφραγίδα, επιστημονική και συνδικαλιστική.
Αμέσως μετά τον εμφύλιο μάλιστα, μέλη του συλλόγου ήταν ο Μανόλης Ανδρόνικος και ο Πέτρος Θέμελης, ανάμεσα σε άλλους, όταν υπηρετούσαν στο υπουργείο, πριν γίνουν καθηγητές. Είχαν ήδη φύγει το 82.
Σε αυτό τον σύλλογο παραχωρήθηκε το κτήριο και κατόπιν όταν τον σύλλογο διοικούσαν οι Δημήτρης Καζιάνης, Μαρία Κασσίμη- Σούτου, Ολγα Ζαχαριάδου κ.α. το 199- 4 και στο πλαίσιο της ενοποίησης αρχαιολογικών χώρων, έγιναν σημαντικές εργασίες. «Οι εργασίες εκείνες ήταν που αναβάθμισαν το κτίριο, έδωσαν ανάσα στην τότε υποβαθμισμένη περιοχή και αποκατέστησαν την ιστορική έδρα του ΣΕΑ στην μορφή που έχει και σήμερα» σημειώνει ο ΣΕΑ. Τριάντα χρόνια μετά, σχεδόν δεν μπήκε ούτε πέτρα. Το κτήριο σιγά- σιγά άρχισε να παρουσιάζει προβλήματα, αλλά ο ΣΕΑ έβλεπε μόνο κάτι καταρρεύσεις στην πρόσοψη. Ή όχι;
Δεκαπέντε χιλιάδες ζητούσε από την πολιτική ηγεσία για να γίνουν οι εργασίες. Φεύγουν από το κτήριο και τι διαπιστώνεται; Πως τα περί «εξαιρετικής κατάστασης όλου του κτιρίου και του κήπου» καμία σχέση με την πραγματικότητα δεν έχουν.
Το Υπουργείο δέσμευσε το 2024 ποσό 1.300.000 ευρώ από τον προϋπολογισμό (ΠΔΕ) του Υπουργείο Πολιτισμού για να αποκατασταθεί, επιτέλους, το διατηρητέο όπως του αξίζει. Υστερα από αυτοψίες, μελέτες και συσκέψεις, προκηρύχθηκε διαγωνισμός ύψους 725.450,57 ευρώ από εθνικούς πόρους, με αιτιολογία τις «εργασίες άρσης δομικής επικινδυνότητας». «Σε κτίριο που δεν είχε κανένα στατικό πρόβλημα!» διατρανώνει ο ΣΕΑ.
Σιγά, σύντροφοι. Αναρωτηθήκατε μήπως τι σημαίνει η απόφαση με θέμα « Έγκριση εργασιών άρσης δομικής επικινδυνότητας και συντήρησης του χαρακτηρισμένου νεώτερου μνημείου επί της οδού Ερμού 136, ιδιοκτησίας ΥΠ.ΠΟ., στον Δήμο Αθηναίων» με βάση την οποία έγιναν τα έργα;
Λοιπόν, όπως προβλέπει το σχετικό ΠΔ σύμφωνα με το οποίο συντάσσονται όλες οι εκθέσεις περί επικινδύνων οικοδομών από τις Πολεοδομίες αλλά και την Υ.Α, διάταγμα που αφορά αποκλειστικά σε μνημεία χαρακτηρισμένα από το Υπουργείο Πολιτισμού, στα ακίνητα διακρίνονται 4 βασικές κατηγορίες επικινδυνότητας
Από απόψεως στατικής και δομικής
Από απόψεως ασφάλειας κατά του πυρός
Από απόψεως υγιεινής
Από απόψεως κυκλοφορίας του κοινού στο εσωτερικό χώρο συναθροίσεως
Όπως αναφέρεται στο συγκεκριμένο ΠΔ, στην 1η κατηγορία ανήκουν όλες οι υποπεριπτώσεις επικινδυνότητας (κακή θεμελίωση, υποσκαφές, κακότεχνη δόμηση κ.α.) ενώ αναφέρει ρητώς “(…)Εἰς τὴν περίπτωσιν τοῦ παρόντος ἄρθρου ὑπάγονται καὶ τὰ ζητήματα ἀσφαλείας τοῦ εἰς τοὺς κοινοχρήστους χώρους κυκλοφοροῦντος κοινοῦ, ἤτοι βαθμίδες εἰσόδων καὶ ἐξῶσται καὶ ἐν γένει ἐπικίνδυνοι ἀρχιτεκτονικαὶ προεξοχαί.”
Οι εκθέσεις επικινδυνότητας δε των Πολεοδομιών διαφοροποιούν τους τίτλους αναγράφοντας είτε επικίνδυνη οικοδομή από απόψεως δομικής” που αναφέρεται σε επιμέρους δομικά στοιχεία που παρουσιάζουν επικινδυνότητα κατάπτωσης (κεραμίδια, επχιρίσματα, γείσα κλπ.), επικίνδυνη οικοδομή από απόψεως στατικής που αναφέρεται σε εκτεταμμένη παθολογία και ελλιπή φέροντα οργανισμό (κατάρρευση στεγών, πατωμάτων κλπ.) επικινδύνως ετοιμόρροπη οικοδομή που αναφέρεται σε κατάσταση κρίσιμης ετοιμορροπίας (π.χ. Έχουν απομείνει μόνο οι περιμετρικοί τοίχοι ή μέρος αυτών).»
Λοιπόν; Υπήρχε δομικό πρόβλημα ή δεν υπήρχε; Αν δεν υπήρχε, και δεν δικαιολογείται, επομένως, το ποσό, ιδού ο εισαγγελέας, ιδού και οι αναφορές (Συγγνώμη κιόλας που σας θυμίζουμε οικεία κακά, δεν ξεχνιέται πως αναμένουμε το πόρισμα των Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης για τον σύλλογο). Οι επιμέρους μελέτες πάντως εξηγούν όλες τις εργασίες που έπρεπε να γίνουν και που ήταν πολλές. Και ανερχόμενη υγρασία είχε εμφανιστεί στο υπόγειο και νερά έμπαζε σε δυο τρία σημεία άρα χρειάζονταν στεγανώσεις και επιχρίσματα έφευγαν και οι σκάλες ήθελαν προσοχή, και τα κουφώματα, ένα μάτσο χάλια κοντολογίς.
Περιμένουμε επομένως μια προσφυγή σε δικαστική αρχή. Ή άρση των ψεμάτων. Ο,τι πρέπει να γίνει.
Για να μην δημιουργούνται άλλες εντυπώσεις, σημειώνουμε πως το Συμβούλιο της Επικρατείας στην απόφασή του ανέφερε πως και μόνη «η διάθεση του ως άνω ακινήτου από τον αιτούντα Σύλλογο σε τρίτους, κατά τα προεκτεθέντα, αρκεί για να στηρίξει την έκδοση της προσβαλλόμενης πράξης»
Πιο συγκεκριμένα, η απόφαση λέει ότι οι εκδηλώσεις του συλλόγου δεν ήταν καθόλου συμβατές με τον σκοπό του και τόνιζε: «Υπό τα ανωτέρω δεδομένα, της παραχώρησης, δηλαδή, του μνημείου από τον Σ.Ε.Α. σε τρίτους για τη διοργάνωση εκδηλώσεων και δραστηριοτήτων, κατά παράβαση του ως άνω προσδιορισθέντος σκοπού της παραχώρησης του ακινήτου στον Σ.Ε.Α., και λαμβανομένης υπόψη της κατάστασης του μνημείου, το οποίο, όπως προκύπτει από τα στοιχεία του φακέλου και δεν αμφισβητείται, είχε ήδη εμφανίσει φθορές, η ανάκληση των ανωτέρω αποφάσεων από την Υπουργό Πολιτισμού, παρίσταται επαρκώς αιτιολογημένη».
Το σημερινό μας θέμα ήταν σοβαρό και ως εκ τούτου, θα περιοριστούμε στα «τοπ» εγκλήματα κατά της γλώσσας αυτής της περιόδου.
“ανεξαρτήτου περίπτωση μπλόκων” είπε μια ρεπόρτερ της τιβί, σχολιάζει η φίλη μου Σοφία
Πρωινιάτικα. Ποιοι φιλόλογοι σας δίνουν απολυτήρια ;»
Έλα μου ντε!
Και πάλι η ίδια:·
‘Επαθα εξαρθρημα στον ώμο,λέει μια στο φούρνο.
είναι κόκκινο; σας φαγουρίζει; τη ρωτάω.
δε με θέλει η μέρα σήμερα γλωσσολογικά..
Γιατί, ποιον θέλει; Να εξιδανικεύσουν τα μέτρα λέει ένας εκ των δύο που θέλουν να το παίξουν Αταίριαστοι (δεν γίνεται, το πετρωμένον φαγείν αδύνατον!).
Καταλαβαίνουν και οι δύο ότι έχει γίνει λάθος και τρολάρονται. Αμ πώς να το καταφέρεις να γελάσει το κοινό όταν δεν ξέρεις τη λάθος λέξη και δεν την έμαθες και στο διάλειμμα; (συγχαρητήρια στο κοντρόλ, κύριε αρχισυντάκτα).
Ιδανικά, θα έπρεπε να τα κάνουν ειδικά, τουτέστιν λιανά.
Ασε, ούτε αυτό θα το καταλάβουν. Λεμονάκι μυρωδάτο της εβδομάδας.
Τι ωραία που είν’ η αγάπη μου με τα λυτά της τα μαλλιά, θα έγραφε, ίσως, σήμερα ο Καμπανέλλης. Όμως, γυναίκες πρώτα απ’ όλα, δεν έγινε για αυτό τον λόγο ο ξεσηκωμός στο Ιράν (παρότι είμαι κατά κάθε συμβόλου που τάχα μου και δήθεν κάποιος προφήτης ήθελε).
Ο φίλος μου ο Σπύρος, πολιτικοποιημένος και με ειδικές γνώσεις, γράφει:
«Οι Ιρανοί ξεσηκώθηκαν για την Δημοκρατία, που έχουν στερηθεί σχεδόν 50 χρόνια.
Ανδρες, γυναίκες , gay, όλοι μαζί
Και δεν ξεσηκώθηκαν για εικαστικούς λόγους, αλλά για την ίδια τους την ζωή .
Επίσης δεν ξεσηκώθηκαν μόνον για οικονομικούς λόγους, αλλά για να ξανανιώσουν άνθρωποι, αυτό δηλαδή που τους έχει στερήσει το άθλιο καθεστώς.
Και η μπούρκα συμπεριλαμβάνεται σε ένα σύνολο καταπιέσεων και δεν είναι αισθητικοί οι λόγοι.
Σιχαίνεσαι όλους αυτούς που αισθητικοποιούν εναν ξεσηκωμό με νεκρούς.»
Προσθέτω πως σιχαίνομαι και όλους αυτούς που ισχυρίζονται πως έτσι είναι αυτά τα καθεστώτα και τι ψάχνουμε;
Την δικαιοσύνη, αγάπες μου. Αυτήν που εσείς γράφετε δικεοσίνη και μόνο τότε την προσκυνάτε. Είναι, όμως, μία, ομοούσια και αδιαίρετη. Ή πιστεύεις σε αυτήν, ή κοροϊδευόμαστε.
