Πλήρη αποδόμηση του αφηγήματος περί «αυταπατών» και δριμεία κριτική ενόψει ενός πιθανού νέου φορέα, είναι η αντίδραση της κυβέρνησης στο ιδρυτικό «μανιφέστο» της πολιτικής επιστροφής του Αλέξη Τσίπρα, με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου του «Ιθάκη».
Του Κώστα Πασίση
Ο Παύλος Μαρινάκης, έδωσε τον τόνο της κυβερνητικής υποδοχής. Επικαλούμενος τον Γκράουτσο Μαρξ, επιχείρησε να γελοιοποιήσει το εγχείρημα του βιβλίου, αντιπαραβάλλοντας το χιούμορ με την τραγικότητα των πεπραγμένων της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, όπως η φορολογική επιβάρυνση και η τραγωδία στο Μάτι.
«Αν ο κ. Τσίπρας ήταν ακόμη ενεργός πολιτικά, θα του αφιέρωνα τον Καρλ Μαρξ, που είπε πως η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά ως τραγωδία και τη δεύτερη ως φάρσα. Επειδή, όμως, δεν είναι ενεργός πολιτικά, θα τον παραπέμψω σε έναν άλλον Μαρξ, στον Γκράουτσο, που έλεγε για ένα βιβλίο. «Από τη στιγμή που το πήρα στα χέρια μου, δεν έχω σταματήσει να γελάω. Ελπίζω κάποια στιγμή να το διαβάσω», ήταν η χαρακτηριστική ατάκα του κυβερνητικού εκπροσώπου.
Όπως φαίνεται η κυβέρνηση αρνείται κατηγορηματικά να προσφέρει στον κ. Τσίπρα το «άλλοθι της άγνοιας» ή της κακής επιλογής συνεργατών.
Η φράση του κ. Μαρινάκη πως «ο καπετάνιος δε φορτώνει τα βράχια στο πλήρωμα» στοχεύει ευθέως στο ηγετικό προφίλ του πρώην πρωθυπουργού, χρεώνοντας του αλαζονεία και έλλειψη γενναιότητας στην ανάληψη ευθυνών.
Ταυτόχρονα, η Ντόρα Μπακογιάννη περιγράφει το βιβλίο ως αφήγηση που μεταφέρει ευθύνες κυρίως σε συνεργάτες, υπογραμμίζοντας όμως ότι ο ηγέτης επιλέγει το επιτελείο του και άρα δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από αυτό.
Το κρίσιμο όμως πολιτικό σήμα είναι αλλού. Δήλωσε βέβαιη ότι ο Τσίπρας θα ιδρύσει νέο κόμμα και προεξοφλεί ότι αυτό θα είναι «το πιο αρχηγικό κόμμα» που έχει περάσει από την Ελλάδα.
Με άλλα λόγια, τοποθετεί από τώρα το πιθανό νέο κόμμα Τσίπρα ως προσωποπαγές εγχείρημα, με περιορισμένα περιθώρια εσωτερικής διαφωνίας…
Σε επίπεδο στρατηγικής, το Μαξίμου δείχνει να επενδύει σε δυο στόχους.
Πρώτον, την επαναφορά του αντί-Τσίπρας συνδρόμου στο κέντρο και τη μεσαία τάξη, ξανανοίγοντας τον φάκελο 2015 και τα τραύματα της κρίσης.
Δεύτερον, στη σχεδόν προ εξοφλημένη διάσπαση στο χώρο της Κεντροαριστεράς, με δεδομένο ότι ένα κόμμα Τσίπρα θα «κονταροχτυπηθεί» με το ΠΑΣΟΚ και τα υπόλοιπα σχήματα, αφήνοντας τη Ν.Δ. να εμφανίζεται ως ο μόνος σταθερός πόλος εξουσίας.
Το «μανιφέστο» της επόμενης ημέρας του Αλέξη Τσίπρα
Ο πρώην πρωθυπουργός, μέσω της Ιθάκης, επιχειρεί να κλείσει τους λογαριασμούς του με το παρελθόν, όχι φυσικά για να αποστρατευτεί, αλλά για να επανασυστηθεί ως ο μοναδικός αξιόπιστος πόλος στην Κεντροαριστερά.
Η βασική πολιτική στόχευση του βιβλίου είναι ο διαχωρισμός του Αλέξη Τσίπρα από τα «βαρίδια» της διακυβέρνησής του.
Η αποδόμηση του Γιάνη Βαρουφάκη (ως «σελέμπριτι» και επικίνδυνου παίκτη), της Ζωής Κωνσταντοπούλου και του Παναγιώτη Λαφαζάνη, εξυπηρετεί τα σχέδια του. Δηλαδή να περάσει το μήνυμα ότι ο ίδιος ωρίμασε βίαια, μετατοπίστηκε από τον ακτιβισμό στον ρεαλισμό και διέσωσε τη χώρα παρά τις …ανοησίες και τις ιδεολοψίες των συνεργατών του.
Ο Τσίπρας θέλει να πείσει ότι η «κωλοτούμπα» του 2015 ήταν πράξη εθνικής ευθύνης και όχι πολιτικής απάτης.
Ιδιαίτερη πολιτική σημασία έχουν οι αναφορές στους πρώην υπουργούς του.
Η περιγραφή της Έφης Αχτσιόγλου ως φοβικής και του Αλέξη Χαρίτση ως ανέτοιμου, σε συνδυασμό με την πλήρη γελοιοποίηση του φαινομένου Κασσελάκη, είναι ηχηρά σήματα στο αφήγημα της επιστροφής του, που είναι «έφυγα και έμεινε το χάος…».
Ο Τσίπρας δείχνει πως κανείς από τους δελφίνους δεν είχε το πολιτικό ανάστημα να ηγηθεί, αφήνοντας να εννοηθεί πως το κενό ηγεσίας στον προοδευτικό χώρο μπορεί να καλυφθεί μόνο από τον ίδιο.
Φυσικά κανείς από τους κυρίους Παύλο Πολάκη, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, τον Νίκο Παππά, τον Παναγιώτη Λαφαζάνη και γενικότερα την παλιό παρέα της ριζοσπαστικής αριστεράς δε θα συμμετάσχει στο δικό του κόμμα.
Το τελικό πολιτικό συμπέρασμα είναι πως ο Αλέξης Τσίπρας θέλησε να «καθαρίσει» το μητρώο του. Και ταυτόχρονα να διαγράψει κάθε ενοχή για τις επιλογές προσώπων, χρεώνοντάς τους προσωπικές ατζέντες.
