«Την ανάγκη ουσιαστικής στήριξης των απολυμένων που θα φτάνει σε αυτούς και δεν θα “ταΐζει” τους διάφορους ομίλους επαγγελματικής κατάρτισης», τονίζει η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ, σε ερώτηση που κατέθεσε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για το «Ταμείο ενάντια στην Παγκοσμιοποίηση» ο ευρωβουλευτής του κόμματος Κώστας Παπαδάκης.
Στην ερώτηση σημειώνονται τα εξής:
«Επιχειρήσεις κλείνουν εξαιτίας του σφοδρού καπιταλιστικού ανταγωνισμού, αλλά και των επιλογών του κεφαλαίου για επενδύσεις σε άλλους κλάδους ή σε άλλες χώρες, οδηγώντας στην ανεργία χιλιάδες εργαζόμενους.
Οι επιχειρηματικοί όμιλοι μεταφέρουν την παραγωγή όπου το εργατικό κόστος είναι χαμηλότερο και η φορολογία πιο ευνοϊκή, με στόχο τη μεγιστοποίηση των κερδών τους, αδιαφορώντας για τις συνέπειες στους εργαζόμενους.
Το λεγόμενο “Ευρωπαϊκό Ταμείο Προσαρμογής στην Παγκοσμιοποίηση” (ΕΤΠΠ) της ΕΕ προβάλλεται ως μέτρο “στήριξης” των απολυμένων εργαζομένων. Στην πραγματικότητα, όμως, αποτελεί μηχανισμό διαχείρισης της ανεργίας και ενσωμάτωσης της οργής των απολυμένων εργαζομένων, διευκολύνει την ευελιξία και την κινητικότητα της εργασίας, απαλλάσσει τις επιχειρήσεις από κάθε ευθύνη για τις συνέπειες των επιλογών τους.
Οι προσωρινές παροχές, τα προγράμματα επανεκπαίδευσης και κατάρτισης που χρηματοδοτούνται από το Ταμείο, μπορεί να αποτελούν ένα προσωρινό μέσο ανακούφισης για τους εργαζόμενους που ωθούνται στην ανεργία, ωστόσο δεν διασφαλίζουν την επιστροφή τους σε σταθερή και αξιοπρεπή εργασία.
Αντίθετα, ως επί το πλείστον τροφοδοτούν με πελατεία τα διάφορα δίκτυα επιτήδειων, των λεγόμενων “κέντρων κατάρτισης” που ξεκοκκαλίζουν ευρωενωσιακά κονδύλια, στις πλάτες των απολυμένων καθώς λεηλατείται η χρηματοδότηση, η οποία υποτίθεται προορίζεται για την στήριξή τους.
Επιπλέον, το Ταμείο χρηματοδοτεί την επανεκπαίδευση εργαζομένων με βάση τις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων, προκειμένου να διευκολύνει την “ευέλικτη” αξιοποίησή τους αλλού, συχνά με χαμηλότερους μισθούς και χωρίς συλλογικά δικαιώματα. Στην Ελλάδα είναι χαρακτηριστικές οι περιπτώσεις παλιότερα των επιχειρήσεων της “ΠΙΤΣΟΣ”, της “Ηλεκτρονικής Αθηνών”, της “Dixons”, του “Βερόπουλου” κ.α επιχειρήσεων που έκλεισαν, με τις κυβερνήσεις να αξιοποιούν το ΕΤΠΠ για την προσαρμογή των εργαζομένων στην ανεργία και όχι για τη διατήρηση της παραγωγής και των θέσεων εργασίας».
Βάσει αυτών ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ υπέβαλε τα εξής ερωτήματα:
«Πώς τοποθετείται η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στο γεγονός ότι:
— Το ΕΤΠΠ δεν λειτουργεί ως μηχανισμός αποτροπής των απολύσεων ή κατοχύρωσης των εργασιακών δικαιωμάτων αλλά αντίθετα ως μηχανισμός διαχείρισης της ανεργίας και απαλλαγής των εργοδοτών από τις υποχρεώσεις τους απέναντι στους, με δική τους ευθύνη, απολυμένους εργαζομένους τους εξαιτίας του ευνοϊκού για τα συμφέροντα των ομίλων νομοθετικού πλαισίου μαζικών απολύσεων με βάση την αντεργατική οδηγία 98/59 ΕΚ;
— Αντί τα ποσά του Ταμείου να στηρίζουν τους ίδιους τους απολυμένους κατά τη διάρκεια της ανεργίας τους αυτά ως επί το πλείστον τα λυμαίνονται τα διάφορα “Κέντρα Επαγγελματικής Κατάρτισης” όπου οι ιδιοκτήτες τους θησαυρίζουν, ενώ παρέχουν απαράδεκτο επίπεδο προγραμμάτων κατάρτισης σε βάρος των πραγματικών αναγκών των απολυμένων, οι οποίοι για τη συμμετοχή τους σε αυτά- αν κι εφόσον-λαμβάνουν εξευτελιστικά επιδόματα;».
