Στην έντυπη έκδοση της Süddeutsche Zeitung δημοσιεύεται άρθρο των Cerstin Gammelin και Alexander Hagelüken με τίτλο «Ένας Ολλανδός για το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο» και υπότιτλο «Ο πρώην υπουργός Οικονομικών Jeroen Dijsselbloem είναι ο επικρατέστερος διάδοχος της Christine Lagarde. Οι αναδυόμενες οικονομίες αντιδρούν αρνητικά επιθυμώντας δικό τους υποψήφιο».
Σύμφωνα με πληροφορίες της ε/φ, η ολλανδική κυβέρνηση προσπαθεί να εξασφαλίσει πλειοψηφία μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών για την υποστήριξη του Jeroen Dijsselbloem ως διαδόχου στο ΔΝΤ της Christine Lagarde, η οποία την 1η Νοεμβρίου θα αναλάβει επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Η Χάγη έχει πραγματοποιήσει τις τελευταίες ημέρες πολυάριθμες τηλεφωνικές συνομιλίες με πολιτικούς και κεντρικούς τραπεζίτες σε όλη την Ευρώπη. Σύμφωνα με πληροφορίες, το Βερολίνο και το Παρίσι είναι ανοιχτά στην ιδέα, χωρίς όμως να έχουν προχωρήσει σε επίσημες δηλώσεις. Χωρίς την έγκριση αυτών των δύο κεντρικής σημασία κρατών της ΕΕ, ένας υποψήφιος θα είχε πιθανότατα ελάχιστες πιθανότητες εκλογής. Ειδικά εάν η γαλλική κυβέρνηση συμφωνήσει αυτό θα ήταν ένα ισχυρό σημάδι, διότι στα 44 από τα 73 χρόνια από την ίδρυση του ΔΝΤ μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ο Γενικός Γραμματέας του Ταμείου ήταν Γάλλος, όπως συνέβη, μεταξύ άλλων, με τους Dominique Strauss-Kahn, Michel Camdessus και Jacques de Larosière. Εφόσον η Lagarde γίνει επικεφαλής της ΕΚΤ, το Παρίσι δεν θα μπορεί να διεκδικήσει και τη θέση στο ΔΝΤ.
Ο εντελώς άπειρος Υπουργός Οικονομικών Dijsselbloem είχε προαχθεί τον Ιανουάριο του 2013 σε επικεφαλής της ισχυρής ομάδας των υπουργών Οικονομικών του Ευρώ καθ’ υπόδειξη του τότε Γερμανού Υπουργού Οικονομικών Wolfgang Schäuble. Ο Schäuble ήθελε να εξασφαλίσει την επιρροή του στις αποφάσεις του Eurogroup, ιδίως στην εποχή της δραματικής κρίσης του χρέους. Ο Dijsselbloem ενήργησε αρχικά στο πνεύμα του Schäuble και προσπάθησε κυρίως να επιβάλει αυστηρή πολιτική λιτότητας στην Κύπρο και την Ελλάδα. Η αρχικά πολύ λίγο διπλωματική εμφάνισή του και τα λάθη στην επικοινωνία του απέφεραν σκληρή κριτική. Με τα χρόνια, ο Dijsselbloem αποδείχθηκε πολύ πιο διπλωματικός και κέρδισε έτσι την εκτίμηση σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές χώρες.
Για χρόνια, οι ολοένα και πιο σημαντικές αναδυόμενες οικονομίες πιέζουν να καταλάβουν την θέση του επικεφαλής του ΔΝΤ. Ο Γ.Γ. του Ταμείου ήταν πάντοτε Ευρωπαίος από το 1946 και μετά, γι’ αυτό οι ΗΠΑ συνήθως όριζαν τον επικεφαλής της Παγκόσμιας Τράπεζας. Αυτή ήταν η διατλαντική συμφωνία. Το αίτημα των αναδυόμενων χωρών απορρίπτεται και πάλι από τους Ευρωπαίους. «Είναι μια ευρωπαϊκή απαίτηση να ορίσουμε και πάλι τον πρόεδρο του ΔΝΤ», δήλωσε η Καγκελάριος Angela Merkel πριν λίγες μέρες στο Βερολίνο. «Ο κόσμος έχει αλλάξει και έτσι θα πρέπει να αγωνιστούμε γι’ αυτό. Επειδή δεν είμαστε μόνοι στον κόσμο».
Οι Ευρωπαίοι είναι πιθανό να επικρατήσουν και πάλι, ενώ τους υποστηρίζει και ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Donald Trump. Όπως ακούγεται, ο Trump θέλει να περιορίσει την επίδραση των αναδυόμενων οικονομιών, ιδίως της Κίνας, στο Ταμείο, στο οποίο συμμετέχουν 189 χώρες. Το ότι οι Ευρωπαίοι θέλουν να στείλουν έναν υποψήφιο από την Ευρωζώνη στην Ουάσιγκτον, είναι κατανοητό: μετά την εμπειρία της κρίσης χρέους των ετών 2010-2017 θα ήταν χρήσιμο σε μια μελλοντική οικονομική κρίση να βρίσκεται ένας πολιτικός στην κορυφή του ΔΝΤ, ο οποίος να γνωρίζει πολύ καλά την Ευρωζώνη. Ως προς αυτό υστερεί ένας άλλος υποψήφιος, ο Καναδός Mark Carney, για πολλά χρόνια επικεφαλής της βρετανικής κεντρικής τράπεζας. Τον στηρίζουν βασικοί κεντρικοί τραπεζίτες, επισημαίνοντας ότι ο Carney διαθέτει όχι μόνο την καναδική και βρετανική ιθαγένεια αλλά και αυτήν της Ιρλανδίας, η οποία ανήκει στην Ευρωζώνη. Ωστόσο, υπό το πρίσμα της απόσυρσης της Βρετανίας από την ΕΕ, ο Carney, ο Καναδός επικεφαλής της βρετανικής κεντρικής τράπεζας είναι απίθανο να γίνει δεκτός από κάποιες χώρες της Ευρωζώνης.
Περαιτέρω ζυμώσεις για το πρόσωπο του Dijsselbloem θα γίνουν κατά τη συνάντηση του G-7 αυτή την εβδομάδα στο Παρίσι. Υπάρχει η επιθυμία έως τα τέλη Ιουλίου να έχει συμφωνηθεί η διαδοχή. Εκτός από τον Dijsselbloem ακούγονται επί του παρόντος πέντε ακόμη υποψήφιοι, αλλά οι πιθανότητές τους να εκλεγούν θεωρούνται μικρότερες.
Ο Dijsselbloem αναγκάστηκε να παραιτηθεί τον Ιανουάριο του 2018 από επικεφαλής του Eurogroup, καθώς λίγο πριν το κόμμα του, οι Σοσιαλδημοκράτες, έχασαν μεγάλο μέρος των δυνάμεών τους στις βουλευτικές εκλογές. Έτσι, ο Dijsselbloem έχασε τη θέση του Υπουργού Οικονομικών. Στις ευρωπαϊκές εκλογές, οι Ολλανδοί Σοσιαλδημοκράτες έκαναν μια μεγάλη επιστροφή, επιτυγχάνοντας με επικεφαλής της εκστρατείας τους τον Frans Timmermans ποσοστό 18%.
Ο Timmermans συζητήθηκε μεταξύ των Αρχηγών Κρατών και Κυβερνήσεων της ΕΕ ως υποψήφιος για το αξίωμα του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, κυρίως όμως η Ανατολική Ευρώπη εμφανίστηκε απορριπτική απέναντί του. Αυτό συνετέλεσε στο γεγονός ότι οι Σοσιαλδημοκράτες, ιδίως στη Γερμανία, τάσσονται τώρα κατά της απόφασης να εκλεγεί η Ursula von der Leyen ως επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Η υπόδειξη του Σοσιαλδημοκράτη Dijsselbloem για την κορυφαία θέση στο ΔΝΤ θα μπορούσε να βοηθήσει στην λείανση των πολιτικών γωνιών στην Ευρώπη. Η Καγκελάριος Merkel δήλωσε πριν από λίγες ημέρες ότι για την στελέχωση του ΔΝΤ λαμβάνονται υπόψη και οι χώρες που «ίσως δεν συμμετείχαν πολύ» στην πλήρωση των κορυφαίων ευρωπαϊκών θέσεων. Αυτό ισχύει και για την Ολλανδία.
