Το σημερινό αποτέλεσμα, όπως αποτυπώνεται, δεν χωρά αμφισβήτηση: Αποτελεί κόλαφο για τον κ. Τσίπρα προσωπικά, που κατάφερε να χάσει με μια από τις μεγαλύτερες διαφορές που έχει χάσει ποτέ οποιοδήποτε κόμμα από το 1981 και μετά.
Ο κ. Τσίπρας κατάφερε να συσπειρώσει απέναντί του όλη την παραγωγική Ελλάδα, την Ελλάδα του μόχθου, τους νέους ανθρώπους που θέλουν να δημιουργήσουν στον τόπο τους, τους μεγαλύτερους που επιζητούν αξιοπρέπεια στον τρόπο που τους αντιμετωπίζει η πολιτεία.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της νέας εποχής. Ο πρωθυπουργός που θα οδηγήσει και πάλι τη χώρα στην ευημερία, θα στερεώσει τους δημοκρατικούς θεσμούς και αποκαταστήσει την κανονικότητα. Αυτή την εντολή πήρε σήμερα ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας από εκατομμύρια ψηφοφόρους.
Ξεκάθαρη εντολή όμως πήρε σήμερα και ο κ. Τσίπρας. Να πάει στο περιθώριο. Άλλη επιλογή ο κ. Τσίπρας δεν έχει. Η διαφορά με την οποία έχασε είναι μια από τις μεγαλύτερες που σημειώθηκε ποτέ στη σύγχρονη πολιτική Ιστορία.
Το 1981, ο Ανδρέας Παπανδρέου κέρδισε με 12,2 μονάδες τον Γεώργιο Ράλλη ο οποίος και παραιτήθηκε από αρχηγός του κόμματός του.
Το 1984 ο Ευάγγελος Αβέρωφ παραιτήθηκε όταν στις Ευρωεκλογές έχασε με 3,5% από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Στη συνέχεια ανέλαβε την ηγεσία της Ν.Δ. ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ο οποίος έχασε ως φρέσκος Πρόεδρος τις βουλευτικές εκλογές του 1985 από το ΠΑΣΟΚ, με 5%.
Το 1989 και το 1990, όπου πραγματοποιήθηκαν τριπλές εκλογές, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης κέρδισε με διαφορά 5,2% με 5,5% και 8,3% και σχημάτισε εν τέλει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ παρά την ήττα, παρέμεινε στην ηγεσία του κόμματός του, προκειμένου να αντιμετωπίσει την παραπομπή του στο Ειδικό Δικαστήριο.
Το 1993, ο Ανδρέας Παπανδρέου επανέρχεται στην εξουσία κερδίζοντας τη Ν.Δ. με 7,6%, αναγκάζοντας τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη να παραιτηθεί.
Το 1996, ο Κώστας Σημίτης κερδίζει τον Μιλτιάδη Έβερτ με 3,4%, ο οποίος λίγο μετά χάνει και την ηγεσία του κόμματός του η οποία περνά στον Κ.Καραμανλή.
Οι εκλογές του 2000 εξελίχθηκαν σε θρίλερ, με τη διαφορά τελικώς να διαμορφώνεται υπέρ του ΠΑΣΟΚ σε 1,1%.
Το 2004 και αφού ο Κ.Σημίτης είχε παραιτηθεί από τις δημοσκοπήσεις κιόλας, η διαφορά της νίκης της Ν.Δ. ήταν 4,8%, λίγο μεγαλύτερη από εκείνη του 2007 που διαμορφώθηκε στο 3,74%.
Το 2009, ο Γιώργος Παπανδρέου καταφέρνει να γίνει τελικώς πρωθυπουργός, κερδίζοντας τον Κώστα Καραμανλή με 10,4%, ο οποίος και υποβάλλει την παραίτησή του.
Στις διαδοχικές εκλογές του 2012 η διαφορά ήταν 2,07 και 2,8 υπέρ της Ν.Δ., ενώ το 2015, ο Αλέξης Τσίπρας κέρδισε με 8,5%, αναγκάζοντας τον Αντώνη Σαμαρά να παραιτηθεί λίγους μήνες αργότερα, όπως και τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη που τον διαδέχτηκε, ο οποίος ηττήθηκε και αυτός με 7,4%.
Η σημερινή διαφορά των δύο πρώτων κομμάτων αποτελεί ιστορικά μια από τις μεγαλύτερες μεταξύ των δύο πρώτων μονομάχων, ειδικά σε συνθήκες δικομματισμού, που ξαναδιαμορφώνονται ξανά στη χώρα. Ο κ. Τσίπρας είναι βέβαιο ότι πλέον δεν μπορεί να σταθεί με αξιώσεις ως επικεφαλής της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Θα είναι το εύκολο πολιτικό θύμα για το κόμμα του, για την αριστερά, για τη χώρα.
Η Ελλάδα έχει πλέον μια πανίσχυρη κυβέρνηση. Χρειάζεται όμως και μια ισχυρή αντιπολίτευση προκειμένου να εξισορροπούνται οι εξουσίες και να εμβαθύνεται η Δημοκρατία. Ο κ. Τσίπρας, μετά τη γιγαντιαία λαϊκή αποδοκιμασία που υπέστη δεν μπορεί πλέον να παριστάνει τον στιβαρό ηγέτη. Όσο πιο γρήγορα αποχωρήσει, τόσο καλύτερο για τον ίδιο και τη χώρα!
