Η δημοσιοποίηση των exit poll δίνουν τη δυνατότητα για την εξαγωγή ορισμένων κεντρικών συμπερασμάτων:
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατάφερε να κυριαρχήσει σε όλες τις ηλικιακές ομάδες, σε ολόκληρη την Ελλάδα, καθώς και σε όλα τις λεγόμενες κοινωνικοοικονομικές τάξεις. Αυτό οφείλεται στην απολύτως επιτυχημένη του πολιτική στρατηγική, καθώς και στο ότι επέλεξε να πει μόνον την αλήθεια στο εκλογικό του ακροατήριο. Ως αντιπολίτευση ο κ. Μητσοτάκης δεν εκτέθηκε με υποσχέσεις τις οποίες αδυνατούσε να υλοποιήσει, αντίθετα ανέπτυξε το ρεαλιστικό πρόγραμμά του σε ορίζοντα τετραετίας και επί της ουσίας υποσχέθηκε ένα πράγμα: να επαναφέρει τη χώρα στην κανονικότητα, όπου θα τηρούνται οι νόμοι, θα υπάρχει τάξη, οι φόροι θα μπορούν να θεωρούνται ανταποδοτικοί, όπου η εργασία θα προέρχεται από επενδύσεις και πραγματική ανάπτυξη και όχι από μετακλητούς….
Αυτά τα αυτονόητα, η κοινωνία τα θεώρησε ως τα αυτονόητα τα οποία ένας σύγχρονος πολιτικός, με φιλελεύθερες απόψεις όπως ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα μπορούσε να εγγυηθεί…
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σε χρόνο ρεκόρ, κατάφερε να ανανεώσει γρήγορα και το κόμμα του, εμπλουτίζοντάς το με νέους ανθρώπους, με σπουδές και προσόντα, που μπορούν να συνεισφέρουν στην κρίσιμη εθνική προσπάθεια. Ταυτόχρονα, κράτησε το κόμμα του ενωμένο, περισσότερο από ποτέ, αναγκάζοντας μέχρι και (τον μονίμως σιωπηλό) Κώστα Καραμανλή να μιλήσει επιτέλους χάριν της Παρατάξεώς του. Πέραν όμως του κόμματός του, επικαλέστηκε την ενότητα και της κοινωνίας καταφέρνοντας τελικώς να συγκεντρώσει την εμπιστοσύνη και πολλών κεντροαριστερών ψηφοφόρων.
Τέλος, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, παρά το αρχικό μούδιασμα των ξένων ηγετών, κατάφερε πολύ γρήγορα να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους, εμφανιζόμενος ως ο αξιόπιστος Ηγέτης τον οποίο μπορούν να εμπιστευτούν.
Αντίθετα ο Αλέξης Τσίπρας, ηττήθηκε κατά κράτος παντού: Σε όλες τις ηλικίες, σε όλη την Ελλάδα, σε όλες τις κοινωνικές τάξεις. Ο κ. Τσίπρας επένδυσε στο διχασμό και το ψέμμα, ενώ όταν αποφάσισε να αποσύρει τους Πολάκηδες και τους Παπαγγελόπουλους από το πολιτικό προσκήνιο, ήταν ήδη αργά για τον ίδιο και για το κόμμα του… Η καμπάνια του ήταν αρνητική, και άτονη, χωρίς καν να μπορεί να θέσει από την πλευρά του οποιοδήποτε εκλογικό δίλημμα. Άλλωστε είχε ήδη -από τις Ευρωεκλογές- εξαφανιστεί από το προσκήνιο ο συνοδοιπόρος του Π.Καμμένος, εξέλιξη που θα προϊδέαζε για τη σημερινή συντριβή της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.
Η κοινωνία ίσως θα μπορούσε να δεχτεί τη στροφή του κ. Τσίπρα στα οικονομικά, όχι όμως και τα μικρά – μικρά νομοθετήματα και τις πολιτικές συμπεριφορές της Κυβέρνησής του που επιβάρυναν την εικόνα του και εν τέλει συνέθεσαν το ψηφιδωτό της κοινωνικής αντίδρασης. Ο Νόμος Παρασκευόπουλου, ο Ρουβίκωνας, η αριστεία που βαφτίστηκε ρετσινιά, η σκευωρία της Novartis, η ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση, η εγκληματικότητα, η διαχείριση της τραγωδίας του Ματιού, οι βόλτες με τα κότερα και τα ρουσφέτια στους εφοπλιστές, οι Πρέσπες και πολλά άλλα, ένωσαν την κοινωνία σε ένα και μόνο αίτημα: την επιστροφή στην κανονικότητα.
Ορισμένοι θα ισχυριστούν ότι ο κ. Τσίπρας αποτελεί τον «αδιαμφισβήτητο εναλλακτικό πόλο του νέου δικομματικού συστήματος». Το εύρος της διαφοράς δεν αναδεικνύει κάτι αντίστοιχο. Αντίθετα, ο κ. Τσίπρας αποτελεί τον αδύναμο κρίκο του συστήματος, αφού είναι ο πολιτικός που σε συνθήκες δικομματισμού ηττήθηκε με τη μεγαλύτερη διαφορά στη σύγχρονη πολιτική Ιστορία. Αν ο κ. Τσίπρας επιχειρήσει να παραμείνει και στην κομματική του καρέκλα, ως αντίπαλος του κ. Μητσοτάκη, θα μεταμορφωθεί σύντομα σε «πελάτη» του που θα μετρά διψήφιες διαφορές…
Σίγουρα, το αποτέλεσμα αναδεικνύει και τις ενοχές της κοινωνίας για την ψήφο της τόσο το 2015, όσο και το 2012, όπου επένδυσε στο λαϊκισμό και στα κόμματα μίας χρήσης.
Γι αυτό και στο νέο σκηνικό δεν υπάρχουν ούτε ποτάμια, ούτε Λεβέντης, ούτε Καρατζαφέρης, ούτε Καμμένος, ούτε (επί της ουσίας) Χ.Α., αλλά τα στιβαρά κόμματα Εξουσίας, συμπεριλαμβανομένου του μνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ…
Ο κ. Τσίπρας αποχωρεί και παίρνει μαζί του και τον χειρότερο εαυτό του Έλληνα… Η νέα εποχή της μεταμνημονιακής Ελλάδας έχει ως ηγέτη της τον Κυριάκο Μητσοτάκη ο οποίος καλείται να ενσαρκώσει τις ελπίδες της… Ο λαός του έδωσε τη δύναμη. Στο χέρι του είναι να τα καταφέρει!
Γ.Μουρούτης
