«Να μπλέξεις παιδί μου»

*Της Μάρθας Λεκκάκου

Στην τελευταία ενημέρωση γονέων, η δασκάλα μου είπε για έναν από τους δυο μου γιους: «συμβουλέψτε τον να μην ανακατεύεται σε διαπληκτισμούς τρίτων, να μην προσπαθεί να διορθώσει άλλους, γιατί παρεξηγούνται οι άλλοι και δεν υπάρχει λόγος να μπερδεύεται σε υποθέσεις των άλλων και στο τέλος να στεναχωριέται». Έμεινα για κλάσμα του δευτερολέπτου άφωνη. Ελάχιστα δηλαδή. Γιατί περίμενα πως και πως κάποιος άνθρωπος, εκπαιδευτικός, φίλος ή συνεργάτης να μου ανοίξει αυτή την κουβέντα. Της απάντησα: «μα αν δεν ανακατευθεί, αν δεν μπει μέσα στο πρόβλημα, για ποια κοινωνικότητα μιλάμε; Για ποια συμμετοχή στα λεγόμενα μετέπειτα «κοινά», για ποιο ενδιαφέρον για την ομάδα; Τι είναι άλλωστε η κοινωνικότητα; Η παρέα; Παίζουμε μπάλα μαζί, κάνουμε αστεία και περνάει η ώρα μας; Αυτά δεν είναι στοιχεία απλών γνωστών, δεν είναι στοιχεία που χτίζουν φιλίες ή  συνεργασίες; Δεν πρέπει να μπορούν τα πιτσιρίκια να επιλύουν με την κουβέντα και όχι με τα σπρωξίδια και τα… γαλλικά τις όποιες παιδικές διαφορές τους;» Η εκπαιδευτικός είδε ξεκάθαρα ότι ο πιτσιρικάς μου, λειτουργούσε …ενσυνείδητα. Δεν μπλεκόταν, προσπαθούσε να βοηθήσει. Να κατευνάσει. Το κατάλαβε και μου είπε μονολογώντας με αρκετή αυτοκριτική: «Δεν έχετε κι άδικο. Αν δεν μπλεχτεί και κάποιος πώς θα καταντήσουμε όλοι; Ζητάμε κι εμείς οι δάσκαλοι από τη μια να δουλεύουν σε ομάδες και από την άλλη να μην ανακατεύονται ο ένας με τα πράγματα του άλλου.»

Έφυγα από την ενημέρωση γονέων με ανάμεικτα συναισθήματα. Με πολύ θαυμασμό για το μυαλουδάκι και την καλή ψυχή ενός μικρού παιδιού που θέλει να φτιάχνει τον δικό του μικρόκοσμο καλύτερο. Με μια μικρή δόση πίκρας ότι αυτό θα του στοιχίσει γιατί στην προσπάθειά του να γίνει χρήσιμος, θα γίνεται και δυσάρεστος μιας και θα λέει την άποψή του φωναχτά και θα κρίνεται γι’ αυτό.

Άλλωστε, αν και είναι 7μιση, κάνει στην πράξη αυτό που δεν κάνουμε πολλοί μεγάλοι. Συμμετέχει. Ενδιαφέρεται. Νοιάζεται.