17.7 C
Athens

Βαλεντίνα Σοφοκλέους: «Η πορεία μου είναι ένας φοβερός ανήφορος»

«Μεγάλη τιμή για μένα και την Κύπρο η συμμετοχή μου. Το Analogio Festival αποτελεί έναν χώρο συνάντησης και επικοινωνίας ανάμεσα στο θέατρο, την λογοτεχνία και τις νέες τεχνολογίες.» Η Βαλεντίνα Σοφοκλέους, βραβευμένη ηθοποιός από την Κύπρο, είναι ενθουσιασμένη με τη συμμετοχή της σε αυτό τον «ζωντανό χώρο συνάντησης με συγγραφείς, ηθοποιούς, θεωρητικούς και κοινό.»

Ευχαριστεί έτσι την επιτροπή του Φεστιβάλ και ιδιαίτερα «την άοκνη ιδρύτρια και Διευθύντρια του Φεστιβάλ  Σίσσυ Παπαθανασίου για την πρόσκληση.

Η συμμετοχή μας αποτελεί εξαιρετική τιμή και αναδεικνύει τον διαπολιτιστικό διάλογο. Το έργο που θα παρουσιάσω στο ελληνικό κοινό ανήκει στον σπουδαίο Ιταλό σκηνοθέτη και δραματουργό  Lelio Lecis. Το ανεβάσαμε στην Ιταλία πριν δύο χρόνια μαζί με το Akroama  Teatro delle Saline- Akroama, ήρθε στην Κύπρο και τώρα ταξιδεύει στην Αθήνα. Τίτλος Come vent anni fa, ελληνικά Είκοσι χρόνια πριν.”

Η συζήτηση με την ηθοποιό για το ThePresident.gr, ξεκίνησε με το Διεθνές Βραβείο Θεάτρου Ανατολίας, στην Κωνσταντινούπολη. Πόση σημασία έχει αυτό το βραβείο για εκείνη; Υπήρξαν δυσκολίες λόγω του ότι η  ίδια είναι από την Κυπριακή Δημοκρατία;

«Κάθε διεθνής διάκριση είναι μια ευγενική συγκινητική, θα έλεγα, υπενθύμιση  ότι η τέχνη δεν περιορίζεται σε σύνορα, γλώσσες και εθνικές ταυτότητες.

Η τέχνη και ο πολιτισμός θεωρώ ότι  φέρνουν κοντά  τους ανθρώπους και έτσι φαντάζει ωραίος και ο κόσμος: ένα  μωσαϊκό με πολυχρωμία!

Το  Διεθνές βραβείο θεάτρου Ανατολίας  για μένα ήταν μεγάλη τιμή και μεγάλη χαρά. Δεν με έφερε σε καμία δύσκολη θέση, γιατί βραβεύτηκα ως Βαλεντίνα Σοφοκλέους από την Κύπρο.»

Η Κύπρος είναι ένα μέρος μικρό. Προσφέρεται για να υλοποιηθούν θεατρικά όνειρα; Υπάρχουν περιορισμοί; Όπως έχετε πει, «η τέχνη δεν μπορεί να εξελίσσεται σε κλειστά όρια». Εχει η χώρα σας κλειστά όρια;

«Ναι, όντως η Κύπρος είναι ένα μικρό νησί στην Μεσόγειο. Κάθε μικρός χώρος έχει τη στενότητά του που αντικατοπτρίζεται σε όλες τις σφαίρες της ζωής. Ακόμα και στην τέχνη! Όχι ότι δεν έχει το κατάλληλο υλικό! Αντίθετα, στην χώρα μας, λόγω του ήλιου και της θάλασσας, θεωρώ ότι οι καλλιτέχνες μπορούν να επιδοθούν σε πολλά και ποικίλα δημιουργήματα. Η στενότητα του χώρου όμως δεν τους επιτρέπει να απλώσουν την χαρά της δημιουργίας τους και έξω από το “κουτί”. Τα τελευταία χρόνια και με την βοήθεια της τεχνολογίας και της Ευρώπης θα έλεγα τα πράγματα είναι αρκετά καλύτερα αλλά πάντα υπάρχει περιθώριο βελτίωσης.»

Κοιτάζοντας τη μέχρι τώρα πορεία σας, ποιες ήταν οι δυσκολίες που συναντήσατε; Μιλήστε μας για την αφοσίωσή σας στην τέχνη και για τον ρόλο που αυτή παίζει στη ζωή σας.

«Ωχ! Η πορεία μου! Η πορεία μου ήταν ένας φοβερός ανήφορος. Στήριγμα μου ήταν και εξακολουθεί να είναι η αγάπη και η αποδοχή του κοινού. Πέρασα από “εγκληματικές” συμπληγάδες! Τις πέρασα όμως! Αυτό είναι και το μεγαλύτερο μου “επίτευγμα” !  Με πολλή στοχοπροσήλωση, με φοβερή αφοσίωση και μελέτη.

Ο πολιτισμός, έχετε πει, απαιτεί διαρκή διάλογο, ανταλλαγή εμπειριών και επαφή με διαφορετικές αισθητικές προσεγγίσεις, αντιλήψεις και κοινωνικές πραγματικότητες. Θα θέλατε να το αναλύσετε;

«Ο πολιτισμός και οι τέχνες χρειάζονται ανοιχτά παράθυρα! Να μπαινοβγαίνει ο αέρας να ανασαίνουν και να ανθίζουν! Οι ανταλλαγές ιδεών, προβληματισμών και αισθητικής θεώρησης των πραγμάτων είναι αναγκαιότητα για την άνθιση της κουλτούρας. Φαντάσου η Αναγέννηση να έμενε στα σύνορα της Ιταλίας!; Φαντάσου να μην μεταφράζονταν στα ελληνικά, Τα Άνθη του κακού του Σαρλ Μπωντλέρ, να μην γνώριζαν οι Ευρωπαίοι ή οι Ασιάτες τα αρχαία ελληνικά συγγράμματα, τις τραγωδίες, τον Σοφοκλή, τον Ευριπίδη, εμείς την  commedia dell arte…. Πόσο στενάχωρος και μίζερος θα ’ταν ο κόσμος!!!!»

Είστε υπέρ της εξέλιξης και πρεσβεύετε πως σε «έναν κόσμο που μεταβάλλεται διαρκώς, το θέατρο οφείλει να συνομιλεί με τις εξελίξεις και να μην παραμένει απομονωμένο.» Πώς ορίζετε τη συνομιλία αυτή;

«Ο Ηράκλειτος δεν είπε «Τα πάντα ρει»;! Αυτό είναι και το δικό μου μότο. Όλα αλλάζουν, ευτυχώς! Όλα κινούνται. Προσμίξεις, αλλαγές, κίνηση. Όπως η ζωή έτσι και η τέχνη. Χρειάζεται τη διαρκή κίνηση για να προχωρήσει. Αλλιώς όλα θα παραμείνουν στάσιμα. Και η στασιμότητα δεν είναι χαρακτηριστικό της διαρκούς ζωής και εξέλιξης αλλά προμήνυμα θανάτου. Έτσι και το θέατρο. Είναι δική μας οφειλή, των καλλιτεχνών δηλαδή, να το κρατάμε σε κίνηση»

Η διαφορετικότητα αποτελεί τον πλούτο της ανθρωπότητας. Επομένως, ο παράδεισός μας είναι ο Άλλος;

«Ναι. Έχετε απόλυτο δίκιο. Ο Άλλος είναι ο παράδεισος μας. Όχι ο καθρέφτης μας. Ο Άλλος, ο διαφορετικός είναι ο πλούτος μας. Εμείς είμαστε για κάποιους άλλους Άλλοι. Είμαστε ο δικός τους πλούτος. Έτσι οι άνθρωποι είναι δεμένοι σε ένα γαϊτανάκι αρμονίας. Διαφορετικοί για να υπάρχει αφθονία και πλουραλισμός και για να αποφεύγεται η μονοτονία η οποία είναι εξοντωτική.»

Πώς θα συστήνατε τη Βαλεντίνα στο κοινό; Τι θέλετε να παίρνει από εσάς, τι να προσέχει;

«Ποια στην ουσία είμαι;

Είμαι ένα σύμβολο της διαρκούς νεότητας και ανεξαρτησίας με έντονη κοινωνική συνείδηση και πολιτική σκέψη.

Ενσαρκώνω τη φιλοσοφία του Ζω με πάθος, αλλιώς δεν έχει νόημα.

Η τέχνη, το θέατρο, είναι για μένα κατάθεση ψυχής και υπαρξιακή ανάγκη.

Δεν είμαι μόνο η πολύ γνώριμη φιγούρα της τηλεόρασης αλλά θεωρώ ότι είμαι πολύ αντισυμβατική, σχεδόν διονυσιακή προσωπικότητα και ζω τη ζωή μου με τους δικούς μου όρους. Αγαπώ πολύ τον  άνθρωπο.»

Στο Διεθνές Φεστιβάλ Θεατρικού Αναλογίου στην Αθήνα θα συμμετάσχετε με μια παράσταση. Θέλετε να μας πείτε περισσότερα γι’ αυτήν;

«Στο Φεστιβάλ Αναλόγιο παρουσιάζω ένα εκπληκτικό έργο του Ιταλού δραματουργού και σκηνοθέτη Lelio Lecis το οποίο δουλέψαμε μαζί  κ παρουσιάσαμε τον προηγούμενο χρόνο στην Ιταλία. «Come vent anni fa» ο ιταλικός τίτλος, στα ελληνικά «Είκοσι χρόνια πριν…». Είναι ένα έργο αντισυμβατικό με βάρος και βάθος. Ένα κείμενο αντιπολεμικό αλλά με πολλές πτυχές και εικόνες από την σύγχρονη μάστιγα της εποχής μας την ανελέητη μοναξιά. Μια ηθοποιός κάνει πρόβα τα λόγια της Εκάβης και ανάμεσα στα διαλείμματα μας θυμίζει τη σκληρή πραγματικότητα της εποχής μας. Ήταν και εξακολουθεί να είναι για μένα μια υπέροχη στιγμή δημιουργίας. Η συνάντηση και  καλλιτεχνική συνδιαλλαγή με έναν σκηνοθέτη της εμβέλειας του Lelio μόνο παράσημο μπορεί να είναι για κάθε καλλιτέχνη. Είχα αυτή την χαρά και, την τιμή και το θεωρώ πραγματικό δώρο από το σύμπαν (ποιητικά) πραγματικά: απότοκα της σκληρής δουλειάς μου.»

Πώς συνδυάζετε το θέατρο με την τηλεόραση; Είναι γνωστό πως συχνά παρατηρείται ανάμεσά τους χάσμα.

Πολύ καλή ερώτηση. Δεν είμαι από αυτούς που θα σας απαντήσουν ότι τηλεόραση κάνω για να βιοποριστώ.

Είναι δύο εντελώς διαφορετικές φιλοσοφίες και είναι στην ευχέρεια σου, στις δυνατότητες και στις δυνάμεις σου να κάνεις εξίσου καλή δουλειά και στην τηλεόραση. Είμαι περήφανη για τις δουλειές μου. Και στην τηλεόραση και στο θέατρο. Η τηλεόραση με ανέδειξε στο ευρύ κοινό αλλά συνάμα μου έδωσε τη δυνατότητα να αναπτύξω τις συμπεριφορές των ρόλων μου. Το ένα δεν αναιρεί το άλλο ούτε ποτέ μπήκα στο δίλημμα τηλεόραση ή θέατρο.»

Αγγελική Κώττη

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ