Μην κάνετε το λάθος να ξεκινήσετε την ανάγνωση αυτού του βιβλίου το βράδυ. Θα σας πάει μέχρι το πρωί. Δεν γίνεται να το αφήσετε από τα χέρια σας. Αναμενόμενο, άλλωστε, για το νέο βιβλίο του Αντώνη Πρέκα, αφού συμβαίνει και στα προηγούμενα βιβλία του. Ετσι, το «Χίλιες λέξεις για μία φωτογραφία», κεντρίζει αμέσως το ενδιαφέρον του αναγνώστη, που απολαμβάνει κάθε λέξη του.
Ο Εκδοτικός Οίκος Historical Quest μας προσκαλεί στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του Αντώνη Πρέκα “Χίλιες Λέξεις για Μία Φωτογραφία”. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο 54ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Πεδίον του Άρεως στη Σκηνή “Αρχιμήδης” (απόψε Σάββατο, 21:30-22:30).
Για το βιβλίο θα μιλήσουν:
– Παναγιώτα Βλαντή, Ηθοποιός
– Βασίλης Καϊλάς, Ηθοποιός
– Γιώργος Λιάνης Δημοσιογράφος
– Αλέξανδρος Χούντας, Ηθοποιός
Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε στο Περίπτερο 196-197 | Εκδοτικός Οίκος Historical Quest
O ίδιος λέει για το νέο πνευματικό του παιδί στο Thepresident.gr «Σαράντα στιγμές. Σαράντα ιστορίες. Σαράντα διαδρομές στον χρόνο.
Κάθε φωτογραφία γίνεται η αφετηρία για χίλιες λέξεις. Ακριβώς χίλιες. Όσες, λένε, αξίζει μία.
Σαράντα αφηγήσεις που συνομιλούν μεταξύ τους και φωτίζουν όσα μένουν έξω από το κάδρο: τα πριν και τα μετά.
Τη δημιουργία και τη φθορά, την προδοσία και τη μοίρα, το κέρδος και την απώλεια, τα όχι και τα ναι. Τις μικρές και τις μεγάλες αποφάσεις που αλλάζουν ζωές.
Όσα αναλαμβάνει η μνήμη.
Και η μνήμη δεν είναι αλάθητη. Είναι ανθρώπινη.
Μακριά από εύκολες κρίσεις και βεβαιότητες, οι αφηγήσεις αυτές δεν υιοθετούν την έννοια της «σωστής πλευράς» της Ιστορίας. Αναζητούν τις μεταβλητές που υφαίνουν την ιστορία της εκάστοτε Ύπαρξης.
Ο Καβάφης, ο Σολωμός, ο Καζαντζάκης και ο Σικελιανός, ο Σεφέρης, ο Ελύτης, η Μελίνα και ο Μάνος, ο Βέγγος, ο Ηλιόπουλος, η Καρέζη και ο Μπάρκουλης, η Έλενα Ναθαναήλ, ο Αυλωνίτης, η Σαπφώ Νοταρά και πολλοί ακόμη επιστρέφουν εδώ, όχι ως πρόσωπα της συλλογικής μας μνήμης, ούτε ως αγάλματα φιλοτεχνημένα σε βιβλία και εγκυκλοπαίδειες.
Επιστρέφουν ως άνθρωποι, πέρα από τον μύθο τους και τα στερεότυπα.
Οι σαράντα «συ-στάσεις» του παρόντος βιβλίου δεν διεκδικούν την τελευταία λέξη για κανέναν.
Προσκαλούν τον αναγνώστη να κοιτάξει ξανά αυτά τα γνώριμα πρόσωπα. Να αμφισβητήσει αξιώματα και να ανακαλύψει πως πίσω από κάθε στιγμιότυπο ίσως υπάρχει μία ζωή που συνεχίζει να συνομιλεί με τη δική μας.
Γιατί μια φωτογραφία μπορεί να παγώνει μια στιγμή, όμως δεν μπορεί να φυλακίσει τον χρόνο.
Είναι ένα ίχνος, μια σιωπηλή μαρτυρία που τον κρατά αέναο.»
Είναι αδύνατον να μεταφέρουμε την ατμόσφαιρα αυτών των αφηγήσεων, για τις οποίες ο τίτλος κυριολεκτεί. Είναι ακριβώς χίλιες λέξεις για κάθε μια φωτογραφία, όπως θέλει η γνωστή έκφραση. Ούτε 999, ούτε 1001. Σε αυτές, ο συγγραφέας και αγαπημένος συνάδελφος, παραθέτει στοιχεία που αφορούν στα πρόσωπα που εικονίζονται. Με διεισδυτική ματιά, νηφάλιο πνεύμα, ενίοτε σκωπτική διάθεση- όπου χρειάζεται- αλλά και με θαυμαστή οικονομία. Η πίσω όψη πολλών πραγμάτων, βγαίνει στο φως με την πρωτότυπη γραφή του, βοηθά στο να καταλάβουμε καλύτερα πολλούς θρύλους. Γιατί δεν σταματά στην επιφάνεια, συνεχίζει μέχρι την πλήρη περιγραφή των γεγονότων που κάθε φορά επιλέγει.
Ας δούμε ένα απόσπασμα για τον Κ. Π. Καβάφη, τον οποίο στη φωτογραφία που δημοσιεύεται, «βλέπουμε σε “ενθύμιον” του 1865 (νήπιο δύο χρόνων, με κοριτσίστικα), να ποζάρει, τοποθετημένος πάνω σε Βιενέζικη καρέκλα, ανάμεσα σε δύο από τα μεγαλύτερα αδέλφια του: Αριστερά τον Τζων και δεξιά τον Παύλο (4 και 5 ετών).
Γεννήθηκε (το 1863) και πέθανε (το 1933) όταν το (παλιό) ημερολόγιο έγραφε 29 Απριλίου:
“Την ημέρα των 70ών γενεθλίων του (…) έκανε μια μαύρη τελεία πάνω στο άσπρο χαρτί, την έκλεισε μέσα σε έναν κύκλο κι ύστερα πέθανε. Θάφτηκε το ίδιο απόγευμα”, αναφέρει βιογράφος του.»
Η ιστορία που έχει να πει ο Αντώνης Πρέκας, ξεκινά «από ένα (επί-) κριτικό σημείωμα για εκείνον, του αυτοδίδακτου ιστορικού, πολιτικού και διανοουμένου της Αριστεράς, Γιάννη Κορδάτου: “Απόστημα της λογοτεχνίας μας, (που) πρέπει να αποκοπεί”, τον χαρακτηρίζει στην “Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας” προφητεύοντας:
“Πιστεύω πως θα ’ρθει καιρός που ο Καβάφης θα ξεχαστεί, όπως ξεχάστηκαν ο Αχ. Παράσχος και άλλοι ποιητές, που είχαν μεγάλη δημοσιότητα”.
Όμως, ο “καιρός” αυτός ουδέποτε ήθελε “να ’ρθεί”.»
Δεν σταματά μπροστά σε κλειστά ή ημι-κλειστα παράθυρα από τις μέρες κανενός. Ρίχνει φως σε λεπτομέρειες, ακόμα και κάπως σκοτεινές, με την αλήθεια του δημοσιογράφου που πολλά έχει ζήσει και ξέρει μέχρι πού μπορούν να φτάσουν οι αποκαλύψεις.
Ο Σολωμός, επί παραδείγματι, έπινε μέχρι κολόνια. Ανθρωπος δύσκολος, γεμάτος αγκάθια, όμως και με πολλά καλά στοιχεία στον χαρακτήρα του. Λάτρης του ποδόγυρου, όπως αποκαλύπτει η δεύτερη σύζυγος του αδερφού του. Και το λέει αυτό, επειδή κάποιοι τον θεωρούν μέχρι και άφυλο.
Η αφήγηση γίνεται για τον καιρό που ζούσε στην Κέρκυρα.
«”Από μικρός ήταν ατίθασος, παράξενος, ανυπόφορος, δεν άκουγε κανένα και ήθελε να επιβάλλει τη θέλησή του στους άλλους. Ιδίως είχε πείσμα”, είχε πει η Ελένη, δεύτερη σύζυγος του αδελφού του Δημήτρη, στο περίφημο αφιέρωμα υπό τον τίτλο “Ο Άγνωστος Σολωμός” του ερευνητή Κώστα Καιροφύλα, το οποίο δημοσιεύτηκε σε συνέχειες από την εβδομαδιαία εφημερίδα “Η Κυριακή του Ελευθέρου Βήματος”, για να συνεχίσει:
“Το πείσμα του όμως αυτό δεν ήταν από κακία, απεναντίας όλη η ζωή του ήταν γεμάτη από επεισόδια καλοσύνης, αλτρουισμού και φιλανθρωπίας (…).
Δεν ήθελε να του δίνει κανένας ενόχληση. Σε σημείο ώστε όταν περπατούσε είχε απαγορεύσει στους φίλους του να τον χαιρετούν εκείνοι πρώτοι. Όταν ήθελε να τους πλησιάσει, τότε τους πρωτοχαιρετούσε εκείνος.
Αγρίευε δε τρομερά, όταν στο δρόμο τον σταματούσαν πρώτοι οι άλλοι – έστω και οι φίλοι του (…). “»
Όπως θα έχετε διαπιστώσει, και αυτό το βιβλίο του Αντώνη Πρέκα έχει από πίσω του τεράστιο μόχθο. Ερευνες σε παλιά βιβλία και εκδόσεις, σε αρχεία, σε ό,τι ξθα μπορούσε να του προσθέσει στοιχεία σε κάθε πορτραίτο. Γιατί περί ειδικών πορτραίτων μιλάμε.
Ανάμεσά τους, ο κύριος και η κυρία Τόμας Μπρους (το ζεύγος Έλγιν) που ήθελαν να ξηλώσουν το Ερέχθειο και να το πάρουν μαζί τους, στο Λονδίνο, ύστερα από πρόταση του αβά Χαντ. «Το παρασκήνιο θέλει την Λαίδη Μαίρη να φροντίζει να σαγηνεύσει με τη γοητεία της τον φιλήδονο Σουλτάνο Σελίμ Γ’ στην τελετή για τη νίκη της Βρετανίας σε βάρος της Γαλλίας στην Αίγυπτο» σημειώνει ο συγγραφέας.
Πολλοί ηθοποιοί, και ανάμεσά τους ο Σπύρος Καλογήρου, ο Κώστας Βουτσάς, ο Θανάσης Βέγγος, ο Μάνος Κατράκης. Και δύο νομπελίστες, ο Γιώργος Σεφέρης και ο Οδυσσέας Ελύτης.
Γεννημένος στην Ερμούπολη της Σύρου στις 20 0κτωβρίου του 1960, ο Αντώνης Πρέκας, σπούδασε Πολιτική Επιστήμη στην Πάντειο Σχολή Πολιτικών Επιστημών και υποκριτική στις Δραματικές Σχολές του Εθνικού Ωδείου και του Ωδείου Αθηνών (πτυχίο δεν πήρε).
Από το 1980 εργάστηκε επαγγελματικά ως δημοσιογράφος και επιτελικό στέλεχος σε εφημερίδες πανελλαδικής κυκλοφορίας, περιοδικά, ιστοσελίδες, τηλεόραση και ραδιόφωνο.
Είναι εκλεγμένο μέλος του Δ.Σ. του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ.
Ως συγγραφέας και ποιητής εξέδωσε, μεταξύ άλλων, τα βιβλία:
Σημάδια του καιρού (πρόλογος Μίμη Τραϊφόρου) – ποίηση, Συμφωνίες και δωδεκάλογοι – ποίηση, Σπονδές ασπονδύλων – ποίηση (εκδόσεις Πατάκη), Σαν παλιό σινεμά – πορτρέτα ηθοποιών (εκδόσεις Σύγχρονοι Ορίζοντες), Το κοχύλι που χορεύει – θεατρικό (εκδόσεις Σύγχρονοι Ορίζοντες), Ως αιδώ (πρόλογος Μάνου Ελευθερίου, Κώστα Χατζή και Ελένης Γκίκα)- ποίηση (εκδόσεις Άγκυρα), Χαμαιλεονταρισμοί και μεταμφιέσεις –ποίηση (Εκδοτική Αθηνών).
– Ήταν Διευθυντής Έκδοσης των DVD ROM «Η ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης»
(2000) και «Η εγκυκλοπαίδεια της ελληνικής τηλεόρασης» (2010), τα οποία κυκλοφόρησαν από την εφημερίδα «Έθνος».
– Από το 1997 (και μέχρι το τέλος του θεσμού το 2010) υπήρξε Διευθυντής του Φεστιβάλ «Τηλεοπτικά Βραβεία – Πρόσωπα», με κύριο φορέα διοργάνωσης το «TV Έθνος».
Έχει καταγραφεί η δραστηριότητά του ως σκηνοθέτη, ηθοποιού και στιχουργού.
